Pages

Tuesday, March 24, 2015

ျပန္ေျပာျပဖို႔ ေတာ္ေတာ္ခက္လိမ့္မယ္ -ဇာတ္သိမ္းပုိင္း ( အခန္းဆက္ အခ်စ္၀ထၱဳ ရွည္ၾကီး )♥♥♥

“သီဟ .. ေမးေနတာ မၾကာဘူးလား ..“ “ဟင္ မမ .. ဘာေမးလိုက္တာလဲ ?? ..“ “သီဟကကြာ … ဘာေတြ ေတြးေနရျပန္တာလဲ .. မမ ေမးတာက သီဟတို႔ ေလာကကေရာ ဘယ္လိုပံုစံ ရွိလဲလို႔ ..“ “ေအာ္ .. ဒါလား ..“ ယမရာဇာဆီ အေတြးက ေရာက္ေနသျဖင့္ အခုမွ ကလ်ာဏီ ဘာကိုေမးသည္ဆိုတာ သီဟ နားလည္သည္။ သူ ကလ်ာဏီကို ဘယ္လို ရွင္းျပရမည္နည္း။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကလ်ာဏီ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပဖို႔ သူႀကိဳးစားသည္။ “က်ေနာ္တို႔ဆီမွာလဲ မမတို႔ဆီမွာလို ႏိုင္ငံေတြ၊ ၿမိဳ႔ေတြရွိတယ္ .. ၿမိဳ႔ႀကီးေတြဆိုရင္ လူဦးေရ သန္းနဲ႔ခ်ီၿပီးေတာ့ေတာင္ ရွိၾကတယ္ … အဲဒီမွာ မိုးထိေအာင္ေဆာက္ထားတဲ့ တုိက္တာအေဆာက္အအံုေတြ ရွိတယ္ .. ၿမိဳ႔ျပက လူေတြဟာ တစ္ေနရာကတစ္ေနရာကို သြားဖို႔ဆိုရင္ စက္တပ္ယာဥ္ေတြကို သံုးၾကတယ္ .. ေလယာဥ္ပ်ံလို႔ေခၚတဲ့ယာဥ္ဆိုရင္ လူေတြအမ်ားႀကီးကို ေကာင္းကင္ထက္ကေန သယ္သြားေပးႏိုင္တယ္ .. ေနာက္ၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဆက္သြယ္ဖို႔အတြက္ ဆက္သြယ္ေရးကိရိယာေတြရွိတယ္ .. အခုေနာက္ပိုင္းေပၚေနတဲ့ အင္တာနက္ဆိုတာကို သံုးမယ္ဆိုရင္ မိုင္ေပါင္းေထာင္ေသာင္းခ်ီေနၿပီး ေ၀းပါေစ .. တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အနားမွာျမင္တဲ့အထိ စြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္တယ္ ..“ “ဟင္ .. တကယ္လား .. အဲဒါ မမတို႔ဆီက ေမွာ္ေၾကးမံုနဲ႔ တူတာေပါ့ ေနာ္ .. အဲဒါကို ဘယ္လိုေခၚလဲ ..“ “အဲဒါကို ခ်က္တင္လို႔ ေခၚတယ္ … “ “ခ်က္တင္ ??? … ခ်က္အေပၚမွာ တင္ထားရလို႔လား …“




တကယ္ကို အံ့ၾသတႀကီးႏွင့္ ေမးေနေသာ ကလ်ာဏီ၏ ပံုစံကိုၾကည့္ၿပီး သီဟ မရယ္ပဲ မေနႏိုင္။ တဟားဟား အသံထြက္ေအာင္ပင္ ရယ္မိသည္။ သီဟ ဘာေၾကာင့္ရယ္သည္ဆိုတာကို ကလ်ာဏီ နားမလည္ေပမယ့္ သူမေျပာလိုက္တာ တစ္ခုခု မွားသြားမွန္းသိသည္။ ရွက္သလိုလို ျဖစ္သြားၿပီးမွ သီဟ၏ ပုခံုးကို ခပ္သာသာရိုက္ၿပီး သူမလဲ လုိက္ရယ္ေတာ့သည္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ေျခလွမ္းဆယ္လွမ္းေလာက္ အကြာ၌ လင္းသဒၵါ ရွိေနသည္။ သူမ မေရာက္ဖူးေသာ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုေပၚသို႔ ေရာက္ေနသျဖင့္ လင္းသဒၵါသည္ ပတ္၀န္းက်င္ကို မ်က္စိရွင္ရွင္ထားကာ ၾကည့္ေနသည့္တိုင္ ေရွ႔မွအတြဲဆီသို႔ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ အၾကည့္ေရာက္သည္။ သူမစိတ္ကိုထိန္းကာ သူတို႔ႏွစ္ဦးဆီမွ အၾကည့္ကိုလႊဲသည့္တိုင္ ကလ်ာဏီ၏ အျပဳအမူအခ်ဳိ ႔ေၾကာင့္ သူမ မေနႏိုင္ပဲ ျပန္ျပန္ၾကည့္ျဖစ္သည္။ ၾကည့္လိုက္တိုင္း ဒီနဂါးမကို မနာလိုျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ရသည္။ မိန္းကေလးခ်င္းမို႔ ကလ်ာဏီ၏ အထာက ဘာဆိုတာ သိသည္။ သီဟ သူမကို မက်က်ေအာင္ နဂါးမက ညိဳ ႔ယူေနမွန္း သိသာလွသည္။ ကလ်ာဏီ သီဟနားသို႔ တိုးကာ မထိတထိ ႏြဲ႔ေနတိုင္း သူမ ရင္၀ယ္နာက်င္မိသည္။ တကယ္ဆိုလွ်င္ သီဟနားတြင္ ရွိရမည့္သူက သူမသာ။ အခုေတာ့ သူမလက္ထဲကအစာကို နဂါးမက သုတ္သြားေခ်ၿပီ။ လင္းသဒၵါ ကလ်ာဏီကို ေဒါသထြက္သလို သူမကိုသူမလဲ အျပစ္တင္မိသည္။

ဦးဗ်ဂၢ၏ ေသြးထိုးမႈေၾကာင့္ သူမ စိတ္ေတြေယာင္ယက္ခတ္ခဲ့ခရသည္။ ေသခ်ာမမွတ္မိလိုက္ေသာ အေမျဖစ္သူႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဖခင္ျဖစ္သူအား ၀ိုင္းေတာ္လွန္ၾကသည့္အေၾကာင္းကို သူမငယ္စဥ္ကတည္းကပင္ ၾကားဖူးခဲ့သည္။ ထုိအျဖစ္အပ်က္ကို သူမ ေရေရရာရာ မသိသည့္တိုင္ ဦးဗ်ဂၢစကား၏ ေၾကာက္စရာေကာင္းပံုကို သိေနသည္။ သူမဘ၀တလွ်ာက္လံုး ေမွ်ာ္မွန္းခဲ့ေသာ ၀ံပုေလြအမ်ဳိးအႏြယ္၏ ေခါင္းေဆာင္ဆုိေသာ ဂုဏ္ပုဒ္ႏွင့္ သီဟကို မလဲခ်င္ခဲ့။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သူမ သီဟကို စြန္႔ခြာခဲ့တာျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ …

သီဟနားသို႔ တိုးကပ္ကာ စကားေျပာေနသည္တိုင္ ကလ်ာဏီသည္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လင္းသဒၵါကို မသိမသာ လွည့္ၾကည့္မိသည္။ သူမ လွည့္ၾကည့္တိုင္း အၾကည့္ခ်င္းဆံုလွ်င္ လင္းသဒၵါက တျခားသို႔ လႊဲဖယ္သြားတာကို ေတြ႔ရသည္။ သူမ စစေတြ႔ခ်င္းတုန္းကေတာ့ လင္းသဒၵါကို ၾကည့္မရပါ။ အဓိကေတာ့ လင္းသဒၵါသည္ သူမထက္အရင္ သီဟႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့တာမို႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွ သံေယာဇဥ္ရွိေနမွာကို စိုးရိမ္လို႔ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လင္းသဒၵါ ႏႈတ္ဖ်ားမွ သီဟႏွင့္ ဘာမွမဆိုင္ဘူးဆိုေသာ အသိေပးခ်က္ကို ၾကားရၿပီးေနာက္ သူမ စိတ္သက္သာရသည္။ အခုအခ်ိန္တြင္ သူမ လင္းသဒၵါကို သူစိမ္းတစ္ေယာက္လို မထင္ေတာ့ပါ။ လင္းသဒၵါက သူမကို စစကားမေျပာသည့္တိုင္ သူမက အရင္ စကားေျပာဖို႔ ဆံုးျဖတ္သည္။ သူမေျခလွမ္းေတြကို တမင္တကာေႏွး၍ ေနာက္ခ်န္ကာ ေနခဲ့သည္။ လင္းသဒၵါနဲ႔ သူမ ရင္ေပါင္တန္း ေလွ်ာက္သလို ျဖစ္သြားသည္။

“အေစာတုန္းက မမရဲ ႔အေျပာအဆိုအတြက္ ညီမကို ေတာင္းပန္ပါတယ္ …“ “ရပါတယ္ ..“

ကလ်ာဏီ၏ စကားကို လင္းသဒၵါက တံု႔ျပန္ေပမယ့္ သူမ၏အၾကည့္ကမူ ေရွ႔ကို ၾကည့္ၿမဲၾကည့္ေနသည္။ လင္းသဒၵါ ၾကည့္ရာသို႔ ကလ်ာဏီ အလိုလို လိုက္ၾကည့္မိသည္။ ကြန္မန္ဒိုစစ္သားတစ္ဦးမို႔ မာန္အျပည့္ႏွင့္ ခရီးႏွင္ေနေသာ သီဟ၏ အသြင္က ကလ်ာဏီ၏ အျမင္တြင္ ရာဇ၀င္ထဲမွ သူရဲေကာင္းတစ္ဦးအလား ထင္ေနရသည္။ စစ္နတ္ဘုရားတစ္ပါး ေျမျပင္ေပၚ၌ အားမာန္ပါပါ ခ်ီတက္ေနသည္ႏွင့္တူသည္။

“သူ .. သူက အရမ္းၾကည့္လို႔ေကာင္းတယ္ေနာ္ …“ “အင္း … ဟုတ္တယ္ … မကလ်ာ သူ႔ကို အေဖာ္အျဖစ္လက္တြဲခြင့္ရတာ ကံေကာင္းပါတယ္ ..“ လင္းသဒၵါ၏ စကားသံက ေဆြးျမည့္သံအျပည့္ႏွင့္ ျဖစ္ေနသည္။ “ကံေကာင္းပါတယ္“ဆိုေသာ အဆံုးသတ္စကားတြင္ မသိမသာေလး တုန္ခါလို႔ေနသည္။ ကလ်ာဏီ စိတ္ထဲ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သည္။ လင္းသဒၵါ ႏႈတ္မွ သီဟႏွင့္ မဆိုင္ပါဘူးဟု ေျပာထားသည့္တိုင္ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ရိုးရိုးသားသားေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္ဆိုတာကို သံသယျဖစ္မိသည္။ ကလ်ာဏီ ဘာစကား ဆက္ေျပာရမွန္း မသိပဲ ႏႈတ္ဆိတ္ကာ သြားသည္။

ေနာက္ထပ္ မိုင္အနည္းငယ္ခန္႕ သူတို႔သံုးေယာက္ ခရီးႏွင္လာၿပီးေသာအခါ ေတာင္ကုန္းတစ္ခု၏ ထိပ္သို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ သံုးေယာက္သား ကုန္းထိပ္မွ ေအာက္သို႔ ငံု႔ၾကည့္မိေသာအခါ ကလ်ာဏီ ႀကိဳတင္ေျပာဆိုထားခဲ့သည့္အတိုင္း ႏြယ္ၿငိမ္းဆိုေသာ ၿမိဳ႔ေလးကို လွမ္းျမင္ရသည္။ လင္းသဒၵါတို႔၏ ေလာကကို ေရာက္ၿပီးကတည္းက ပထမဦးဆံုးအျဖစ္ ျမင္ရေသာ ၿမိဳ ႔ျပ၏ အေနအထားမို႔ သီဟ အေသးစိတ္ေလ့လာမိသည္။ ႏြယ္ၿငိမ္းသည္ သူေရာက္ခဲ့ေသာ ၀ံပုေလြရြာလိုပင္ ေတာင္ပတ္လည္၀ိုင္းေနေသာ ၿမိဳ ႔ေလးျဖစ္သည္။ လင္းသဒၵါတို႔ ရြာႏွင့္ကြာျခားခ်က္က အေဆာက္အဦးေတြ၏ပံုစံသည္ လူသားတို႔၏ လက္ရာမွန္း သိသာေနျခင္းပင္။ လမ္းမ်ားရွိေနပံု၊ အိမ္မ်ားဖြဲ႔စည္းထားပံုသည္ ေသသပ္စနစ္က်ေနသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ ဒီကမာၻကို ေရာက္ကတည္းက လူစစ္စစ္ဆိုတာႏွင့္ မေတြ႔ဖူးေသးသည္မို႔ သီဟ စိတ္လႈပ္ရွားေနမိသည္။ ဘယ္လိုမွ မေအာင့္အည္းႏိုင္ေတာ့သည့္အဆံုး ကလ်ာဏီတို႔ေရွ႔မွပင္ ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးေတြႏွင့္ ေျပးဆင္းလာခဲ့သည္။

“သီဟ .. မမတို႔ကို ေစာင့္ဦး ..“ ကလ်ာဏီႏွင့္ လင္းသဒၵါ ေနာက္ကေန အေျပးအလႊား လိုက္လာခဲ့သည္။ သူတို႕ရပ္ၾကည့္ခဲ့ရာႏွင့္ ၿမိဳ႔တံခါး၀က သိပ္မေ၀းသျဖင့္ အခ်ိန္အနည္းငယ္အတြင္း သီဟတို႔ ၿမိဳ ႔ထဲေရာက္လာခဲ့သည္။ ဆိုခဲ့သလို သီဟတစ္ေယာက္ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ လူအခ်င္းခ်င္း ျပန္ေတြ႔ရသျဖင့္ ႏြယ္ၿငိမ္းၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သားေတြကို အားရ၀မ္းသာၾကည့္မိသလို၊ ထိုလူေတြကလဲ ရင္ေဘာင္တန္းကာ ၀င္လာၾကေသာ သီဟတို႔ကို ျပန္စိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ အခ်ဳိ႔ဆိုလွ်င္ လုပ္ေနၾက အလုပ္ကိုေတာင္ ရပ္၍ သူတို႔ကို အကဲခတ္ေနသည္။ Western ကားေတြတြင္ ၿမိဳ႔ထဲကို သူစိမ္းေတြ၀င္လာေသာအခါ အကဲခတ္ၾကည့္ေနၾကပံုႏွင့္တူသည္။ ႏြယ္ၿငိမ္းသားေတြကိုလဲ အျပစ္ေျပာလို႔မရပါ။ သီဟတို႔ပံုစံကလဲ သူတို႔ႏွင့္မတူပဲ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေနသည္မဟုတ္လား။

လင္းသဒၵါ … သူမ ပံုစံက ေဖာ္ျပခဲ့သလို ဆာမူရိုင္းမေလးအသြင္ေပါက္ေနယံုမက ၀ံပုေလြအဂၤါ နားရြက္ႏွစ္ဖက္ေၾကာင့္ လူမဟုတ္မွန္း သိသာသည္။ ကလ်ာဏီ … ဘယ္ေလာက္ပင္ လူအသြင္ဖန္ဆင္းထားပါေစ၊ ေတာက္ေျပာင္ေသာ မ်က္လံုးအစံုႏွင့္ ျဖဴေဖြးလြန္းလွသည့္ အသားအရည္က လူမဟုတ္ဆိုတာ ေျပာျပေနသည္။ ေနာက္ဆံုး က်န္သူက သီဟ … ပုခံုးႏွစ္ဖက္ၾကား ေခါင္းေပါက္၍၊ လက္ႏွစ္ဖက္ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ရွိလို႔သာ လူဟုေခၚရမည္။ ကြန္မန္ဒို၀တ္စံုႏွင့္ ရိုင္ဖယ္ေသနတ္ကို လြယ္ကာ တစ္လွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္လာပံုက ႏြယ္ၿငိမ္းရွိ ၿမိဳ႔သူေတြ ၀တ္စားထားပံုႏွင့္ ဘယ္လိုမွမတူ။ သည္ေတာ့ အားလံုးက သူတို႔ကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္သာမက ၊ တစ္ခ်ဳိ႔ဆို မႏွစ္ၿမိဳ႔ေသာ အမူအယာကိုပင္ ျပေနသည္။

သီဟ စိတ္ထဲမသက္မသာျဖစ္ရသည္။ ဒီလူေတြ၏ အၾကည့္က ေႏြးေထြးမႈ မရွိ။ အက်င့္ပါေနသာ လက္က အလိုအေလ်ာက္ ေသနတ္ကို ထုတ္ကိုင္ၿပီးသား ျဖစ္သည္။ ကလ်ာဏီက ဒါကို ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ .. “သီဟ .. ေန …. ေနဦး .. အလ်င္မလိုနဲ႔ .. ဒီၿမိဳ႔ကို မမလာေနၾကပါ .. ဒီၿမိဳ႔ကလူေတြက ေအးေဆးပါတယ္ ..“ “က်ေနာ္ေတာ့ ဒီလိုမထင္ဘူး .. မမ .. သူတို႔ပံုစံက က်ေနာ္တို႔လာတာကို မလိုလားတဲ့ အသြင္ျပေနတယ္ ..“ “ဒါေတြကို ဂရုမစိုက္ပါနဲ႔ သီဟ .. မမတို႔လဲ ဒီမွာ တစ္ေထာက္ပဲ နားမွာပါ .. စိတ္ေလွ်ာ့ထား … ဘာျပသနာမွ မျဖစ္တာ အေကာင္းဆံုးပဲ ..“ “မကလ်ာေျပာတာ မွန္တယ္ .. သီဟ ..“ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ လင္းသဒၵါဆီမွ ကလ်ာဏီဘက္ကို ေထာက္ခံေသာ စကားကိုၾကားရသည္။ သီဟ သူမကို လွည့္ၾကည့္သည္။ လင္းသဒၵါ၏ မ်က္ႏွာက တကယ္ကို ေလးနက္သည့္အသြင္ေဆာင္ေနသည္။ သီဟ အလိုလို ရိုင္ဖယ္ကို ပုခံုးထက္ျပန္လြယ္ၿပီးသား ျဖစ္သြားသည္။ ကလ်ာဏီက လင္းသဒၵါကို ေက်းဇူးတင္သည့္အသြင္ႏွင့္ စိုက္ၾကည့္ၿပီးမွ .. “ဒီလုိလုပ္ၾကရေအာင္ .. မမနဲ႔ လင္းသဒၵါက ေရွ႔နားမွာ တည္းခိုဖို႔ေနရာကို သြားရွာလိုက္မယ္ .. သီဟက တို႔ရဲ ႔ေရွ႔ခရီးအတြက္ ရိကၡာသြား၀ယ္လိုက္ ..“ “က်ေနာ္က … ရိကၡာသြား၀ယ္ရမယ္ ?? “ “မကလ်ာေျပာသလိုသာ လုပ္ပါ သီဟ .. က်မဆီမွာလဲ ရိကၡာနဲေနၿပီ .. ေဟာဒီမွာ ရိကၡာ၀ယ္ဖို႔ ..“ သီဟလက္ထဲ အသျပာထုပ္လို အထုပ္တစ္ခုေရာက္လာသည္။ သီဟ ေနာက္ထပ္ စကားရွည္မေနေတာ့။ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ျမင္ေနရေသာညေစ်းလို ေနရာကို ဦးတည္ကာ ေလွ်ာက္လာမိသည္။ သူ အခုအခ်ိန္တြင္ လင္းသဒၵါႏွင့္ အတိုက္အခံ ဘာစကားမွ မဆိုခ်င္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ သူမႏွင့္ ကင္းရွင္းသည္ေျပာေျပာ၊ သူ႔အတြင္းစိတ္ထဲ၌ လင္းသဒၵါက ကိန္းေအာင္းေနၿပီး ကလ်ာဏီႏွင့္အျဖစ္အတြက္ သူ႔ကိုယ္သူ အျပစ္ရွိသူတစ္ေယာက္ႏွယ္ ခံစားေနရသည္။ သီဟ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေလ့လာရင္းႏွင့္ပင္ လူစည္ကားေနေသာ ေစ်းတန္းသို႔ ေရာက္မွန္းမသိေရာက္လာသည္။

ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ဟိုေငးဒီေငးႏွင့္မို႔ သီဟ ေတာ္ေတာ္အခ်ိန္ကုန္သြားခဲ့သည္။ ေနာက္မွ ဒီအတိုင္း အခ်ိန္လင့္ေနလို႔ မျဖစ္ဆိုတာကို ျပန္သတိရၿပီး ကလ်ာဏီညႊန္ၾကားခဲ့သည့္အတိုင္း ရိကၡာေျခာက္အခ်ဳိ႔ကို ေရြးကာ ၀ယ္သည္။ သယ္ရျပဳရလြယ္ေအာင္လဲ ခရီးေဆာင္အိတ္သံုးလံုးကို သီးသန္႔၀ယ္လိုက္ေသးသည္။ ရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာအတြက္ လံုေလာက္ေအာင္ ၀ယ္ၿပီးၿပီလို႔ သူထင္ေသာအခါ ရိကၡာေျခာက္ေတြကိုသယ္၍ ကလ်ာဏီတို႔ ထြက္သြားရာဘက္သို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ေစ်းဆိုင္တန္းေတြ လြန္ရာသို႔ ေရာက္ခါနီး၌ လမ္းေဘးေစ်းသည္တစ္ဦး၏ ေစ်းဗန္းထဲမွ ပစၥည္းတစ္ခုေၾကာင့္ သူေျခလွမ္းေတြ ရပ္တန္႔သြားသည္။

တိုလီမုတ္စေတြ စံုၿပံဳကာထည့္ထားေသာ သစ္သားဗန္းအတြင္း၌ အင္မတန္မွ လွပေသာ လည္ဆြဲတစ္ခုက ရွိေနသည္။ သီဟ ထိုဆိုင္ေရွ႔သို႔ ေရာက္သြားၿပီး လည္ဆြဲကို ေကာက္ယူၾကည့္သည္။ လည္ဆြဲ၏ ႀကိဳးသည္ ထူးဆန္ေသာ အနီးေရာင္ သားေမႊးတစ္ခုျဖင့္ ရက္လုပ္ထားသည္ဟုထင္ရၿပီး၊ အ၀ိုင္းပံုရွိေသာ လည္ဆြဲ၏ အလယ္တြင္ ပန္းေရာင္ေက်ာက္တစ္လံုးက ၀င္းလဲ့ေနသည္။ ထုိပန္းေရာင္ေက်ာက္၏ ထူးျခားခ်က္က သီဟတို႔ဆီက စကၠဴဖိေသာ ဖန္တံုးေလးမ်ားႏွယ္ အထဲတြင္ အရည္တစ္ခုခုရွိသည္ဟု ထင္ရၿပီး သူလက္၏ လႈပ္ရွားမႈအတိုင္း အလင္းေရာင္က တစ္ေနရာမွတစ္ေနရာသို႔ ေျပးေနသည္။ လွပသည့္ လည္ဆြဲကို ကိုင္ထားရင္း သီဟ၏ အေတြးထဲတြင္ လင္းသဒၵါ မ်က္ႏွာေလးကို အလိုလို ျမင္လာသည္။ လင္းသဒၵါ သူ႔ကို စိတ္ဆိုးေနမည္မွာ မလြဲမွန္း သူသိသည္။ ကလ်ာဏီႏွင့္ အတူအိပ္ခဲ့သည္ဆိုေသာအခ်က္ကို လင္းသဒၵါသိသြားတုန္းက သူမမ်က္ႏွာေပၚက စိတ္ထိခိုက္သည့္အမူအယာကို ယခုတိုင္ မ်က္စိထဲမွ မထြက္ေသး။ သူ႔ေၾကာင့္ သူမ ခံစားသြားရသည္ဆိုသည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ သို႔ေသာ္ လင္းသဒၵါ ထိုသို႔ျဖစ္ျခင္းအတြက္လဲ သူ နားမလည္ႏိုင္။ တကယ္ဆို သူမက စ၍ လမ္းခြဲခဲ့သည္မဟုတ္လား။ ၾကည့္ရတာ သူမႏွင့္ ျပတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ကလ်ာဏီႏွင့္ ႀကိဳက္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ရမည္။

သီဟ မမကလ်ာဏီကို စိတ္၀င္စားပါသည္။ ကလ်ာဏီက အျပစ္ေျပာစရာမရွိေအာင္လွသည္။ ထို႔အျပင္ typical girlfriend ဟု ဆိုေလာက္သင့္သာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၏ အမူအယာအားလံုးရွိသည္။ တီတီတာတာ စကားဆိုတတ္သည္။ ခြ်ဲတတ္သည္။ ႏြဲ႔တတ္သည္။ သူမ သူ႔ကို စိတ္၀င္စားမွန္း၊ ဂရုစိုက္မွန္း သိသိသာသာျဖစ္ေအာင္ ျပတတ္ေသးသည္။ အင္း … တစ္ခုေတာ့ရွိသည္။ ကလ်ာဏီက သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္အမူအယာႏွင့္ ဂရုစိုက္ေၾကာင္းျပပါေစ၊ သီဟ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ဒါေတြက စစ္မွန္လွေသာ သံေယာဇဥ္ကို အေျခခံထားသည္ဟု မထင္။ သူစိတ္ထဲတြင္ သူမအခ်စ္က ဆားမပါေသာဟင္းႏွယ္။ သီဟ တြက္သည္က ကလ်ာဏီသည္ သူ႔ကို ဒ႑ာရီလာသူရဲေကာင္းဟု ယူဆလို႔သာ ဒီလိုဆက္ဆံေနျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ယမရာဇာကို ရင္ဆို္င္ဖို႔အတြက္သာ သူ႔ကို လိုလားတာလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ လင္းသဒၵါေပၚ သူခံစားခဲ့ရသလို ကလ်ာဏီအေပၚ သူမခံစားရေသးေခ်။

“ေကာင္ေလး … နင္ .. ဒီလည္ဆြဲကို ယူမွာလား ..“ လည္ဆြဲကို ကိုင္ၾကည့္ရင္း ငိုင္ေနေသာ သီဟကို ေစ်းေရာင္းသူ အဖြားအိုက လွမ္းေမးသည္။ သီဟ အလိုလို ေစ်းျပန္ေမးမိသား ျဖစ္သည္။ လည္ဆြဲက ေစ်းမေသး။ ေတာ္ေတာ္ေငြအကုန္ခံကာ ၀ယ္ရမည္။ သီဟ မ၀ယ္ေတာ့ဘူးလို႔ေတာင္ ဆံုးျဖတ္မိမလိုျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ လင္းသဒၵါ၏ မ်က္ႏွာလွလွေလးက ေပၚလာျပန္သည္။ သူမ၏ လည္တိုင္သြယ္သြယ္ေလးေပၚတြင္ ဒီလည္ဆြဲသာ ရွိေနလွ်င္ ၾကည့္ေကာင္းလိုက္မည့္ျဖစ္ခ်င္းဟု သူေတြးသည္။ သီဟ စိတ္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ေစ်းေရာင္းသူ အဖြားအိုကို ေစ်းနည္းနည္းေလွ်ာ့ခိုင္းၿပီး သေဘာတူသည္ႏွင့္ ေငြေခ်သည္။ လည္ဆြဲကို ေကာက္ယူကာ သူ႔ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ထိုးထည့္လိုက္ၿပီးေနာက္ တည္းခိုခန္းရွိသည့္ဘက္ကို ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။

ေစ်းထဲတြင္ သူၾကာေနလို႔ထင္သည္။ ကလ်ာဏီႏွင့္ လင္းသဒၵါ လိုက္လာသည္ကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ လွမ္းျမင္ရသည္။ “ရိကၡာ၀ယ္ၿပီးၿပီလား …“ “တည္းခိုဖို႔ အဆင္ေျပလား ..“ လင္းသဒၵါႏွင့္ သူ ၿပိဳင္တူေမးမိသည္။ ထို႔ေနာက္ ႏွစ္ေယာက္သား ၿပိဳင္တူပင္ ေခါင္းညိတ္ျပကာ အေျဖေပးမိျပန္သည္။ လင္းသဒၵါ၏ မ်က္ႏွာက ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ၿပံဳးေယာင္သမ္းသြားသည္။ သို႔ေသာ္ သူမ ေဘးနားတြင္ ကလ်ာဏီရွိေနသည္ကို သတိရဟန္တူသည္။ အၿပံဳးက ပီပီျပင္ျပင္မျဖစ္ခင္မွာပင္ ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး သီဟကို ဆက္မၾကည့္ေတာ့။ ကလ်ာဏီက ဒါကို သတိမျပဳသလိုပင္ ေနလိုက္ၿပီး ေရွ႔တိုးကာ သီဟလက္ထဲမွ ပစၥည္းေတြကို ၀ိုင္းယူသည္။

“အခန္းကေတာ့ရတယ္ သီဟ .. ဒါေပမယ့္ အေရအတြက္ကေတာ့ ႏွစ္ခန္းပဲ ..“ “ဒါ .. ဒါဆို ?? “ “စိတ္မပူပါနဲ႔ သီဟကလဲ .. မမတို႔ အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္လို႔ရပါတယ္ ..“ ကလ်ာဏီက သီဟကို မ်က္စတစ္ခ်က္ပစ္ကာ ေျပာရင္း ဟန္ပါပါႏွင့္ ေရွ ႔ကေလွ်ာက္သြားသည္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိထားကာ ထိန္းေနသည့္တိုင္ သီဟမ်က္စိက ဘယ္တစ္ဖက္၊ ညာတစ္ဖက္ လြင့္ခါသြားေသာ သူမ၏ ေနာက္ပိုင္းအလွကို ေငးၾကည့္မိသားျဖစ္သည္။ သူသတိရလို႔ ေဘးကို မ်က္စိအလႊဲတြင္ လင္းသဒၵါက သူ႔ကိုမေက်မနပ္ၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သီဟကိုယ့္ကိုကိုယ္ အျပစ္တင္ရင္း လင္းသဒၵါအား ေတာင္းပန္ေသာအၾကည့္ႏွင့္ ၾကည့္မလို႔ျပင္သည္။ သို႔ေသာ္ သူမက ဇိုးခနဲ ဇတ္ခနဲ လွည့္ထြက္၍ သြားသည္။ သီဟ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိပဲ ေနာက္ကသာ လိုက္ခဲ့ရေတာ့သည္။

သိပ္ၾကာၾကာ မသြားလိုက္ရ။ လမ္းေကြ႔တစ္ခု ခ်ဳိးၿပီးသည္ႏွင့္ ကလ်ာဏီတို႔ ေရြးထားခဲ့ေသာ တည္းခိုခန္းဆီသို႔ ေရာက္သည္။ တည္းခိုခန္းက စားေသာက္ဆိုင္ႏွင့္ တြဲဖြင့္ထားသည္မို႔ ေအာက္ဘက္တြင္ လူစည္းကားေနသည္။ သူတို႔ သံုးေယာက္ စားေသာက္ခန္းထဲ ၀င္လာခ်ိန္တြင္ ၀ိုင္းထိုင္ေနၾကေသာ လူအားလံုးလိုလိုက လွည့္ၾကည့္ၾကသည္။ သီဟ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဂရုစိုက္မေနေတာ့ပါ။ ခပ္တည္တည္ပင္ စားေသာက္ခန္းအလယ္ကေန ျဖတ္ေလွ်ာက္သည္။ သူ၏ ဦးတည္ရာက စားေသာက္ဆိုင္ပိုင္ရွင္ဟု ထင္ရေသာ လူ၀ႀကီးတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနသည့္ ေနရာသို႔။ ႏြယ္ၿငိမ္းတြင္ ဘာရမယ္မွန္း မသိေသးေသာ္လဲ ေလာေလာဆယ္ သူစိတ္ညစ္ညဴးေနတာကို ေျဖေဖ်ာက္ခ်င္သည္။

“သီဟ ဘယ္လဲ ..“ “က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းေနၿပီ မမ .. အဲဒါေၾကာင့္ ..“ “ဟုတ္သားပဲ .. မမတို႔လဲ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မစားရေသးဘူး .. ညစာစားၾကမယ္ေလ .. စားရင္းနဲ႔လဲ ေသာက္ၾကတာေပါ့ ..“ “ေသာက္ၾကမယ္ .. ဒီမွာ ဘာရလို႔လဲ ..“ “၀ိုး .. သီဟ .. မမတို႔ကမာၻကိုလဲ အထင္မေသးပါနဲ႔ .. လာစမ္းပါကြ ..“

ကလ်ာဏီက သီဟကိုပင္ျဖတ္ေက်ာ္ကာ ေရွ႔ကေရာက္သြားသည္။ သီဟႏွင့္ လင္းသဒၵါ ေနာက္ကလိုက္လာခဲ့သည္။ သီဟတို႔ သံုးေယာက္ေရာက္လာသည္ႏွင့္ လူ၀ႀကီးသည္ မတ္ခြက္လိုလို သစ္သားခြက္ေတြကို အ၀တ္စတစ္ခုျဖင့္ သုတ္ေနရာမွ .. “ဘာေသာက္မလဲ .. အမိတို႔ ..“ “တက္ကီလာ သံုးခြက္ ..“ “မမ .. ဘာမွာလိုက္တယ္ .. တက္ကီလာ ဟုတ္လား ..“ “အင္းေလ .. ဘာျဖစ္လို႔လဲ … သီဟ ေသာက္ဖူးလို႔လား ..“ “က် .. က်ေနာ္ ..“ “ဟာ ကြာ .. ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ .. စမ္းသာေသာက္ၾကည့္ ..“

ကလ်ာဏီေျပာစကားဆံုးသည္ႏွင့္ သူတို႔ သံုးေယာက္ေရွ႔သို႔ နီညိဳေရာင္အဆင္းရွိေသာ အရည္မ်ားျပည့္ေနေသာ သစ္သားမတ္ခြက္သံုးလံုးက ေရာက္လာသည္။ ကလ်ာဏီက ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပင္ သစ္သားခြက္ကို ေကာက္ယူလိုက္ၿပီး .. “ကဲ .. အားလံုး ..“ လင္းသဒၵါေရာ၊ သီဟပါ ေယာင္ေယာင္ကန္းကန္းႏွင့္ က်န္ႏွစ္ခြက္ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။ ကလ်ာဏီက သီဟတို႔ ခြက္ကိုင္ၿပီးသည္ႏွင့္ သံုးေယာက္သားမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျဖစ္ေအာင္ ရပ္လိုက္ၿပီး .. “ေအာင္ျမင္ပါေစ !!! ..“ “ေအာင္ျမင္ပါေစ .. “ “ ေအာင္ျမင္ပါေစ ..“ ကလ်ာဏီ ေျပာသည့္အတိုင္း သီဟတို႔ႏွစ္ေယာက္ ခြက္ေျမာက္ကာ ေျပာၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ေတာ့ သူတို႔ကို အထူးတေလ တိုက္တြန္းေနစရာ မလုိေတာ့ပါ။ ခြက္ကိုယ္စီက ႏႈတ္ခမ္းမ်ားဆီသို႔ ေရာက္သြားၾကသည္။

“အား …“ လည္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ စူးရွကာပူဆင္းသြားသည့္အရွိန္ေၾကာင့္ သီဟနားထဲကေန အခိုးအေငြ႔ေတြထြက္သြားသလို ခံစားရသည္။ သီဟ အရက္ျပင္းေတြကို ေသာက္ဖူးသည္။ မီးေတာက္အရက္ဆိုတာမ်ဳိးကိုလဲ ခ်ခဲ့ဖူးသည္။ ကလ်ာဏီ၏ တက္ကီလာသည္ မီးေတာက္အရက္ထက္မညံ့။ ေျခေထာက္ကို မနည္းထိန္း၍ပင္ လူကို မတ္မတ္ရပ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရသည္။ သီဟေတာင္ ဒီေလာက္ျဖစ္သည္ဆိုမွေတာ့ လင္းသဒၵါဆိုလွ်င္ ေျပာစရာမလိုေတာ့ပါ။ သူမမ်က္လံုးတြင္ ခ်က္ခ်င္းမ်က္ရည္မ်ား၀ိုင္းတက္လာၿပီး ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆိုးသည္။

“ေကာင္းတယ္ မွတ္လား ..“ “မကလ်ာ !!! … ရွင္ေနာက္ေနတာလား … ဒီေလာက္ဆိုးတဲ့အရသာကို …“ “ေဟး .. လင္းသဒၵါ ညီမ … ၀ံပုေလြမလုပ္ေနၿပီး ဒီေလာက္ေတာင္ ေပ်ာ့ရလား ..“ ကလ်ာဏီ၏ စကားက လင္းသဒၵါအား မခံခ်င္ေအာင္ ဆြေပးသလိုျဖစ္သည္။ ကလ်ာဏီကို သူမတည့္တည့္စိုက္ၾကည့္ၿပီး လက္တစ္ဖက္ကို ဘားေကာင္တာေပၚေထာက၍ကိုယ္ကိုထိန္းသည္။ ၿပီးလွ်င္ မတ္ခြက္ကိုေျမွာက္၍ တဟုန္ထိုး ေမာ့ေသာက္သည္။ လင္းသဒၵါ၏ အျပဳအမူကိုၾကည့္၍ သီဟ အံ့ၾသသြားသည္။ သီဟ သာမဟုတ္။ ေခါင္းကို ေမာ့ထားၿပီး ႏႈတ္ခမ္းႏွင့္ခြက္ မလြတ္တမ္း ေမာ့ေသာက္ေနေသာ လင္းသဒၵါကို ဆိုင္ရွင္လူ၀ႀကီးကေရာ၊ စားေသာက္သူမ်ားကပါ ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္။

“ခြပ္“ သစ္သားခြက္ႏွင့္ ဘားေကာင္တာထိသံက က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ပင္ ထြက္သည္။ ကလ်ာဏီ .. သီဟ ... တစ္ဆိုင္လံုး …. ရဲရဲတြတ္ေနေသာ မ်က္လံုးႏွင့္ လင္းသဒၵါကို ပါးစပ္အေဟာင္းသားႏွင့္ လွမ္းၾကည့္ေနၾကသည္။ ခဏေနသည္တြင္ တိုင္ပင္မထားပဲ .. “ရႊီး .. ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း …“ တစ္ဆိုင္လံုး၏ လက္ခုပ္သံႏွင့္ ၾသဘာေပးသံမ်ားက ညံထြက္သည္။ အခ်ဳိ႔စားေသာက္သူမ်ားဆိုလွ်င္ ထိုင္ေနရာမွပင္ ထ၍ လင္းသဒၵါကို ခ်ီးက်ဴးၾကသည္။ သူတုိ႔ဘ၀တြင္ ႏြယ္ၿငိမ္း၏ တက္ကီလာခြက္အျပည့္ကို တခါတည္းကုန္ေအာင္ ေသာက္ႏိုင္သူ မေတြ႔ဖူးခဲ့။ “ကဲ .. ရွင္ေက်နပ္ၿပီလား .. မေက်နပ္ရင္ျပန္စမယ္ .. ဆိုင္ရွင္ေနာက္တစ္ခြက္ ..“ “၀ိုး … ၀ိုး … ေတာ္ၿပီ … လင္းသဒၵါ .. မမတို႔အခန္းျပန္ၿပီး နားရင္ေကာင္းမယ္ …“ အာေလးလွ်ာေလးသံ ေပါက္ေနၿပီျဖစ္သျဖင့္ လင္းသဒၵါလက္က ခြက္ကို ဆြဲယူလိုက္ရင္း ကလ်ာဏီ ထိန္းကာေခၚသည္။ လင္းသဒၵါက ကလ်ာဏီ၏ လက္ကို ပုတ္ထုတ္လိုက္သည္။ “ရတယ္ .. က်မဖာသာေလွ်ာက္မယ္ .. ရွင္တြဲစရာမလိုဘူး … ရွင္နဲ႔ သီဟ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္သာေနၾက ..“

ကလ်ာဏီႏွင့္ လင္းသဒၵါ အျပန္အလွန္ေျပာေနၾကသည္ကို ၾကည့္ရင္း သီဟ ငိုင္ေနမိသည္။ သူ ဒီညကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းရပါ့မလဲ။ ေကာင္မေခ်ာေလးႏွစ္ေယာက္ သူ႔ေဘးမွာ ရွိေနျခင္းသည္ မသိလွ်င္ သူကပင္ သရီးဆမ္းေလး ဆြဲေနသည္ဟု ထင္ၾကဦးမယ္။ တကယ့္လက္ေတြ႔တြင္ ဒီလိုျဖစ္ဖို႔ ေနေနသာသာ ေခါင္းေျခာက္၍ပင္ ရူးခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေနသည္။ သီဟ ခြက္ထဲတြင္ က်န္ေနေသာ တက္ကီလာကို ေမာ့ေသာက္သည္။ “ခင္ဗ်ားတို႔ စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုရင္ … က်ဳပ္တစ္ခု လမ္းညႊန္ပါရေစ … “ ဆိုင္ရွင္လူ၀ႀကီးထံမွ စကားသံေၾကာင့္ သူတို႔သံုးေယာက္လွည့္ၾကည့္ၾကသည္။ “က်ဳပ္တို႔ဆိုင္ရဲ ႔ေရွ႔ကလမ္းမွာ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲတစ္ခုရွိတယ္ .. ဆပ္ကပ္သေဘာမ်ဳိးကပြဲတစ္ခုရွိတယ္ .. အဲဒါ စိတ္၀င္စားရင္ သြားၾကည့္လို႕ရတယ္ .. က်ဳပ္ဆီမွာ လက္မွတ္သံုးေစာင္ပိုေနတယ္ .. ေဟာဒီက မိန္းကေလးရဲ ႔အေသာက္စြမ္းရည္ကို က်ဳပ္ေလးစားလို႔ပါ ..“ လူ၀ႀကီးက ဘားေကာင္တာေအာက္က တစ္စံုတစ္ခုကို လက္ႏွင့္ႏိႈက္ယူသည္။ အနီေရာင္စကၠဴျဖတ္ပိုင္းေလး သံုးခု။ သူတို႔ သံုးေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ၊ တစ္ေယာက္ၾကည့္သည္။ သီဟ ဒါလဲ မဆိုးဟု ေတြးမိသည္။ အခုေနတြင္ ဘယ္အခန္း၀င္အိပ္ရမလဲ မသိတာထက္စာရင္ ပြဲသြားၾကည့္ရင္း အခ်ိန္ကုန္တာကမွ ေတာ္ေသးသည္။ သူေတြးသလို လင္းသဒၵါလဲ ေတြးသည္ထင္သည္။ သူမကပင္ ဦးေအာင္ လက္မွတ္ေတြကို ေကာက္ယူလိုက္ေတာ့သည္။

ည၏ အေမွာင္သည္ ႏြယ္ၿငိမ္းၿမိဳ ႔ေလးထဲသို႔ တိတ္တဆိတ္ႏွင့္ ၀င္ေရာက္ေနရာယူခဲ့ေခ်ၿပီ။ သီဟတို႔ သံုးေယာက္ ပစၥည္းပစၥယေတြ သိမ္းဆည္းၿပီး အခန္းထဲမွ ျပန္ထြက္လာခ်ိန္တြင္ အေစာတုန္းက စည္းကားေနေသာ စားေသာက္ခန္း၌ လူအနည္းအက်ဥ္းသာ က်န္ေတာ့ေလသည္။ ဆိုင္ရွင္လူ၀ႀကီး ညႊန္းဆိုခဲ့ေသာ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲဆိုတာကို ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သားေတြ သြားေနၾကတာ ျဖစ္ရမည္။ ကလ်ာဏီက ဦးေဆာင္၍ပင္ သူတို႔သံုးေယာက္ ဆိုင္ထဲမွထြက္လာခဲ့သည္။ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲ လုပ္မည့္ေနရာကို ထူးထူးေထြေထြ ရွာေဖြဖို႔ မလုိေတာ့ပါ။ ကိုယ့္အစုႏွင့္ကိုယ္ သြားေနၾကေသာ ၿမိဳ ႔ခံေတြေနာက္မွ လိုက္လာယံုႏွင့္ သူတို႔ ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္။

ေဖ်ာ္ေျဖပြဲသည္ အားကစားကြင္းလိုမ်ဳိး အသြင္ရွိေသာ ကြင္းျပင္ႀကီးတစ္ခုထဲ၌ က်င္းပတာျဖစ္သည္။ ကြင္းႀကီးနား နီးလာသည္ႏွင့္အမွ် အထဲမွ ေဖ်ာ္ေျဖတီးခတ္ေနေသာ အသံမ်ားႏွင့္ ပြဲလာပရိတ္သတ္တို႔၏ အသံမ်ားကို ၾကားလာရသည္။ သီဟ ဂိတ္ေပါက္၀ဟု ထင္ရေသာ မုဒ္ဦးတြင္ ေထာင္ထားေသာ ပိုစတာကို လွမ္းၾကည့္သည္။ ျမင္ရိုင္းမ်ား ေျပးေနသည့္ပံုကို သရုပ္က်စြာေရးဆြဲထားၿပီး ဆပ္ကပ္မယ္ဟုထင္ရေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္က ႀကိမ္ကြင္းကိုကိုင္ကာ ခါးေထာက္ရပ္ေနသည္။

“ေအာ္ ..တျခားမွတ္လို႔ ျမင္ရိုင္းကပြဲကိုး .. အဲဒါၾကည့္လို႔ေကာင္းတယ္ ..“ “ဟုတ္လား …“ ကလ်ာဏီက သူ႔နားကို ကပ္ကာ ေျပာသည္။ သီဟ ကလ်ာဏီအား အလိုက္အထိုက္သာ ျပန္ေျပာမိသည္။ တကယ္တမ္းေျပာရလွ်င္ သူ႔ေခါင္းထဲတြင္ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး စိတ္၀င္စားမႈ သိပ္မရွိ။ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္က ၾကည့္ခ်င္သည္ဆို၍သာ သူက အေဖာ္လိုက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔သေဘာႏွင့္သာဆိုလွ်င္ သူမတို႔ ၾကည့္ေနတုန္း အခန္းထဲမွာ နားေနၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ျပန္လာလွ်င္ သူက အျပင္မွာ ထြက္ကာေနလိုက္ခ်င္သည္။ ေျပာရလွ်င္ ကလ်ာဏီႏွင့္ တစ္ခန္းထဲ အတူေနဖို႔အေရးကို ေနာက္ေက်ာမလံုျဖစ္ေနသည္။ ကလ်ာဏီေရာ၊ လင္းသဒၵါပါ ဘာျဖစ္လို႔ မိန္းကေလးအခ်င္းခ်င္း အတူတူ မအိပ္ႏိုင္တာကိုလဲ သူစဥ္းစားမရ။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ခက္သည့္ ျပသနာပင္။

သီဟ ေခါင္းထဲရွိ အေတြးက ဒါတြင္ပဲလားဆိုေတာ့လဲ မဟုတ္ေသး။ အခုထက္ထိ သတင္းအစအန မရေသးေသာ ယမရာဇာအေၾကာင္းကလဲ ရွိေနသည္။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ ကလ်ာဏီဦးေဆာင္ရာသို႔သာ လိုက္ခဲ့ရသည္။ သူမကိုယ္တိုင္ကလဲ ယမရာဇာရွိသည္ ဆိုေသာေနရာကို တိတိက်က်သိသည္ မဟုတ္။ ပစၥလက္ေတာအုပ္ (Dark Forest) ဟု ေခၚေသာ ေနရာတြင္ ယမရာဇာရွိတတ္သည္ဆိုတာသာ သိထားသည္။ ထို Dark Forest ဘယ္ေနရာတြင္ ရွိလဲဆိုတာကို သီဟ ေမးေတာ့လဲ သူမ မေျဖႏိုင္။ ႏြယ္ၿငိမ္းၿမိဳ႔၏ ေျမာက္ဘက္အရပ္တြင္ရွိသည္ဆို၍ သူတို႔ ဒီကို ေရာက္လာခဲ့ၾကတာျဖစ္သည္။ ကလ်ာဏီ သူ႔ကို ေဖ်ာင္းဖ်သည္က ယမရာဇာကိုရွာဖို႔ စိတ္မပူရန္ျဖစ္ၿပီး၊ ေတြ႔ခ်ိန္တန္လွ်င္ ေတြ႔ကိုေတြ႔ရမည္ဟု ဆိုသည္။ သီဟသာ ဒ႑ာရီလာ သူရဲေကာင္းျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ယမရာဇာကပင္ ျပန္လိုက္ရွာမွာ ေသခ်ာသည္ဟု သူမေျပာခဲ့သည္။ အင္း … ဒ႑ာရီလာ သူရဲေကာင္း။ သူရဲေကာင္းဆိုလို႔ သူ ရာဇ၀င္ထဲက က်န္စစ္သားမ်ား ျပန္၀င္စားတာလား။ က်န္စစ္သားတုန္းကေတာ့ မိန္းမေလးေယာက္ရသည္။ သူကေတာ့ အခုႏွစ္ေယာက္ထဲႏွင့္ေတာင္ တိုင္ပတ္ေနသည္။

“ရႊီး .. ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ..“ ပရိသတ္ဆီမွ လက္ခုပ္သံတေျဖာင္းေျဖာင္းေၾကာင့္ သီဟ မ်က္စိက သူ႔ေရွ႔ရွိ စတိတ္ဆီသို႔ ျပန္ေရာက္သည္။ ျမင္းရိုင္းမ်ဳိးစံုသည္ ကြင္းျပင္ႀကီးကို ျဖတ္ကာ ေျပးလာၾကၿပီး မီးထိန္ထိန္ထြန္းထားေသာ စတိတ္နား၌ ညီညီညာညာရပ္ေနၾကသည္။ ထိန္းေက်ာင္းသူမပါပဲ ျမင္းေတြခ်ည္းသပ္သပ္ တန္းစီကာ ရပ္ေနမႈေၾကာင့္ ပရိတ္သတ္က သေဘာက်ကာ လက္ခုပ္တီးျခင္းျဖစ္သည္။ ပရိတ္သတ္ လက္ခုပ္သံစဲခါနီးတြင္မွ အျဖဴေရာင္ႏွင့္ အနက္ေရာင္ျမင္းတစ္စီးစီက ကြင္း၏ ဘယ္ဘက္ႏွင့္ ညာဘက္ေထာင့္မွ ေျပးထြက္လာၾကသည္။ ထိုျမင္းမ်ားေပၚတြင္ ဆပ္ကပ္ေမာင္မယ္ဟု ထင္ရေသာ စံုတြဲက မတ္တပ္ရပ္ကာ လက္လြတ္စီးရင္းလုိက္ပါလာသည္။ တန္႔သြားမလိုျဖစ္ေသာ ပရိတ္သတ္၏ လက္ခုပ္သံက ျပန္လည္၍ ဆူညံစြာထြက္သည္။ သီဟကိုယ္တိုင္လဲ ျမင္းစီးသမားႏွစ္ဦး၏ စြမ္းရည္ကို အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ၿပီး လက္ခုပ္တီးမိသည္။

ျမင္းရိုင္းကပြဲ၏ ေဖ်ာ္ေျဖမႈက အဆင့္အတန္းျမင့္လွသည္။ စိတ္မပါတပါျဖစ္ခဲ့ေသာ သီဟပင္လွ်င္ က်န္တာေတြကို ေမ့ကာ ဆပ္ကပ္သမားမ်ား၏ ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္ ျပသခ်က္မ်ားကို အားေပးကာ ၾကည့္ေနမိသည္။ သီဟ စိတ္၀င္အစားဆံုးက ေခါင္းေဆာင္ဆပ္ကပ္မယ္ဟုထင္ရေသာ အမ်ဳိးသမီး၏ ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထုိအမ်ဳိးသမီးသည္ ျပပြဲ၏ သံုးခ်ဳိးႏွစ္ခ်ဳိးေသာ အခ်ိန္ေလာက္မွ ၀င္ေရာက္တင္ဆက္တာျဖစ္သည္။ ေကာင္းဘြိဳင္လိုမ်ဳိး ၀တ္စံုႏွင့္ ထိုဆပ္ကပ္မယ္ ၀င္လာကတည္းက သီဟ မုဒ္ဦးရွိ ပိုစတာပံုကို ျပန္ျမင္ေယာင္သည္။ ၀တ္ထားသည့္အ၀တ္အစားႏွင့္ အဆင္အျပင္အရ ထိုအမ်ဳိးသမီး၏ပံုကုိ ေရးဆြဲထားမွန္းသိသာသည္။ မိန္းမေခ်ာတစ္ဦးဟု သတ္မွတ္ရမည့္ သူမသည္ သီဟတို႔ အသက္အရြယ္ေလာက္ပဲ ရွိေပလိမ့္မည္။ ခါးလယ္ေလာက္ရွည္ေသာဆံပင္ကို က်စ္ဆံၿမီးႏွစ္ေခ်ာင္းက်စ္ထားသျဖင့္ သူမစီးလာေသာ ျမင္း၏ခုန္ေပါက္မႈအတိုင္း ထိုက်စ္ဆံၿမီးႏွစ္ေခ်ာင္းက ေက်ာေပၚတြင္ ခုန္ေပါက္ေနသည္။ ၀တ္ထားသည့္ ေဘာင္းဘီရွည္က ဂ်င္းေဘာင္းဘီလို အသားကပ္အမ်ဳိးအစားျဖစ္သျဖင့္ ကိုယ္ေအာက္ပိုင္း၏ အခ်ဳိးက်လွမႈကို လွစ္ဟျပေနၿပီးသားျဖစ္သည္။ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ သူမစတိုင္ႏွင့္ သူမျပသေသာ စတန္႔မ်ားက လိုက္ဖက္လွသည္။ သီဟ အႀကိဳက္ဆံုးက ျမင္းႏွစ္ေကာင္၏ ေက်ာကုန္းေပၚတြင္ ေျခေထာက္တစ္ဖက္စီတင္၍ ဒုန္းဆိုင္းစီးျပျခင္းျဖစ္သည္။ ျမင္းရိုင္းကပြဲ၏ ပရိတ္သတ္လက္ခုပ္သံအရဆံုးသူသည္လဲ သူမသာလွ်င္ ျဖစ္သည္။

“ကဲ .. ပြဲၿပီးၿပီဆိုေတာ့ မမတို႔ ျပန္နားၾကရေအာင္ ..“ ကလ်ာဏီ၏ စကားကို ဘယ္သူမွ မျငင္းေတာ့ပဲ သူတို႔သံုးေယာက္တည္းခိုခန္း ရွိရာသို႔ ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ ပြဲအရွိန္ေၾကာင့္ပဲလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကိုယ္ပဲမို႔လား မသိ သံုးဦးစလံုး စကားဟူ၍ မည္မည္ရရ မေျပာျဖစ္ၾက။ တည္းခိုေဆာင္သို႔ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ႏွင့္ပင္ ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္။ စားေသာက္ခန္းကို အျဖတ္တြင္ ကလ်ာဏီက ဘာစိတ္ကူးေပါက္သည္မသိ။ ဘားေကာင္တာတြင္ သူမ ခဏေနခဲ့ခ်င္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ သူမ လိုက္မလာျခင္းက ပိုေကာင္းသည္မို႔ သီဟ ထူးထူးေထြေထြေျပာမေနေတာ့ပဲ လင္းသဒၵါႏွင့္ အိပ္ခန္းေတြရွိရာ ဆိုင္ေနာက္ဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။

ကလ်ာဏီ၏ အခန္းႏွင့္ လင္းသဒၵါအခန္းက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျဖစ္သည္။ လင္းသဒၵါ သူမ အခန္း၀တံခါးကို ဖြင့္သည္။ ထို႔ေနာက္ သီဟကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အခန္းထဲ၀င္သြားသည္။ သီဟ သက္ျပင္းတစ္ခုကို က်ိတ္ကာခ်ရင္း ကလ်ာဏီႏွင့္ တစ္ညတာအတူ တည္းခိုရမည့္ အခန္းဆီသို႔ ၀င္လာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အခန္းထဲေရာက္လာသည့္တိုင္ ကုတင္ရွိရာသို႔ မသြားျဖစ္ပဲ အေပါက္၀၌ပင္ ရပ္ကာေနမိသည္။ တံခါး၀တြင္ သူ႔အား ေစာင္းငဲ့ၾကည့္သြားေသာ လင္းသဒၵါ၏ အၾကည့္ကို မ်က္စိထဲက မထြက္။ လက္က ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲကို အလိုလိုႏိႈက္မိသြားသည္။ ပန္းႏုေရာင္လဲ့ေနေသာ လည္ဆြဲက သူလက္ထဲပါလာသည္။ သီဟ ရင္အုပ္တစ္ခုလံုး ေမာက္တက္လာသည္အထိ ေလကို၀ေအာင္ ရွဴသြင္းလိုက္ၿပီးေနာက္ လင္းသဒၵါ၏ အခန္းဆီသို႔ ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။

“ေဒါက္ .. ေဒါက္ ..“ “၀င္ခဲ့ပါ ..“ သီဟ တံခါးကို တြန္းဖြင့္ကာ ၀င္လိုက္သည္။ ကုတင္ေပၚတြင္ ထိုင္၍ ေခါင္းၿဖီးေနသူ လင္းသဒၵါသည္ သီဟကို ျမင္သည္ႏွင့္ သူမလုပ္လက္စကို ရပ္ကာ ေမးေငါ့ၾကည့္သည္။ ေခါင္းရင္းျပတင္းေပါက္မွန္၌ ထင္ဟပ္ေနေသာ သူမ၏အရိပ္ကို ၾကည့္ရင္း ေခါင္းၿဖီးေနတာမို႔ အခုလိုလည္ျပန္အၾကည့္တြင္ သူမကိုယ္ကေလးအား ခါးေနရာမွ လိမ္ျပသလို ျဖစ္ေနသည္။ လင္းသဒၵါသည္ အိပ္စက္အနားယူဖို႔အတြက္ အသင့္ျပင္ထားမွန္း သိသာသည္။ သူမ၏ ဆာမူရိုင္း၀တ္စံုက ေျခရင္းက တန္းေပၚတြင္ ေခါက္လ်က္သားေရာက္ေနသည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ သူမ၏ အေပၚပိုင္းတြင္ ဘာအ၀တ္အစားမွ မရွိ။ ကိုယ္အေရွ႔ပိုင္းတြင္ ဖားလ်ားခ်ထားေသာ ဆံပင္ေၾကာင့္သာ မဟုတ္လွ်င္ ေရႊရင္အစံုကို ျမင္ေနရႏိုင္သည္။ သီဟစိတ္ထဲတြင္ ၀ံပုေလြရြာတုန္းက မသူဇာ၏ အိမ္တြင္ သူေရခ်ဳိးေနတုန္း လင္းသဒၵါႏွင့္တိုးသည့္ အျဖစ္ကို ေျပးျမင္ေယာင္သည္။

“သီဟ .. ဘာလိုလို႔လဲ ..“ “အင္း … ဘာ .. ဘာ မွ မလိုပါဘူး .. တကယ္ေတာ့ ကိုယ္က သဒၵါကို ေပးခ်င္တာပါ ..“ သီဟ လက္ထဲမွ လည္ဆြဲကို ထုတ္ျပၿပီး လင္းသဒၵါရွိရာသို႔ တိုးလာသည္။ ကုတင္ေခါင္ရင္းတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ မီးအိမ္၏ အလင္းေရာင္ေအာက္တြင္ ပန္းေရာင္ေက်ာက္ကတလဲ့လဲ့ ေတာက္ပေနသည္။ “လွ .. လွတယ္ !!! . အရမ္းလွတာပဲ သီဟ ..“ “ဟုတ္တယ္ .. ညေနတုန္းက ေစ်းတန္းမွာ ေတြ႔တာ .. ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း သဒၵါကို သတိရလို႔ ..“ “ဟုတ္လား …“

လင္းသဒၵါ၏ အသံက ႏူးညံ့မႈအျပည့္ႏွင့့္ျဖစ္ေနသည္။ လက္ထဲရွိဘီးကို ကုတင္ေပၚတင္လိုက္ၿပီး ၿဖီးလက္စဆံပင္ေတြကို အေရွ႔ဘက္သို႔ ပင့္ကာသိမ္းေပးသည္။ ၀င္း၀ါလွေသာ လည္တိုင္ေက်ာ့ေက်ာ့က အရွင္းသားေပၚလာသည္။ သီဟ အလိုက္တသိႏွင့္ လည္ဆြဲ၏ ႀကိဳးစႏွစ္ဖက္ကို တစ္ဖက္စီကကိုင္ၿပီး သူမ၏လည္တိုင္ေနာက္တြင္ ခ်ည္ေပးသည္။ လူခ်င္းနီးကပ္သြားသည့္အေလ်ာက္ လင္းသဒၵါဆီမွ သင္းပ်ံ ႔ေသာကိုယ္သင္းနံ႔ကို သူရႈရႈိက္မိသည္။ သီဟရင္ခုန္ႏႈန္း ျမန္လာသည္။ ႀကိဳးစႏွစ္ခုကို ၿမဲေအာင္ထံုးၿပီးခ်ိန္တြင္ သူ႔လက္က မသိမသာတုန္ရင္လို႔ေနသည္။

“လွလား ..“ ကိုယ္ကိုသူ႔ဘက္လွည့္ကာ ေမးသည့္ လင္းသဒၵါ၏ အေမးကို သူမေျဖႏိုင္။ မ်က္စိက မို႔၀န္းေနသာရင္ႏွစ္မႊာ၏ အလယ္တြင္ လင္းလဲ့ေနေသာ လည္ဆြဲေက်ာက္ဆီ ေရာက္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ ဒါက ခနျဖစ္သည္။ သီဟ အၾကည့္က စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ေနရာေျပာင္းသြားသည္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္သတိရသည့္အခ်ိန္တြင္မူ သီဟ ေခါင္းကိုမသိမသာခါမိၿပီး ေနရာမွထဖို႔ျပင္သည္။ “သီဟ .. ခန “ လင္းသဒၵါ၏ လက္က သူ႔လက္ေမာင္းကို ဆြဲထားသည္။ သီဟ သူမကို ျပန္လွည့္ၾကည့္သည္။ လင္းသဒၵါ မ်က္လံုး၀ါ၀ါေလးသည္ အေရာင္ေတာက္ကာ အရည္ၾကည္လဲ့ေနသည္။ သူမ၏ ဒီလိုအသြင္အျပင္ကို သီဟ ျမင္ဖူးခဲ့သည္။ ၀ံပုေလြရြာမွ မခြာခင္ ညကျဖစ္သည္။ လင္းသဒၵါ၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးက တလႈပ္လႈပ္ျဖစ္ေနသည္။

“သ .. သဒၵါ … “ သီဟႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္ထဲ သီးသန္႔ေတြ႔လွ်င္ ေျပာဖို႔ စကားေတြကို လင္းသဒၵါ စဥ္းစားခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ အခုအခ်ိန္တြင္ သူမႏႈတ္မွ ဘာစကားမွ ရွာလို႔မရျဖစ္ေနသည္။ ရင္ႏွင့္အမွ် စကားေတြျပည့္ေနပါလွ်က္ ဘာစကားကို ဆိုရမွန္းမသိ။ လင္းသဒၵါ .. နင္ ငတံုးမပဲ။ ရွင့္ကို သဒၵါ ခ်စ္ေနဆဲပဲလို႔ ေျပာလိုက္ပါေတာ့လား။ သူမအတြင္းစိတ္က ဘယ္လိုပဲ တိုက္တြန္းေနေန ရင္ထဲကအခ်စ္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဖို႔ ခဲယဥ္းေနသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ သူမ အသက္ကို ျပင္းျပင္းရွဴသြင္းၿပီး … “သီ .. သီဟ … ကို … သဒၵါ ေတာင္း .. ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္ .. သဒၵါ သီဟကို အျပစ္တင္မိတယ္ ..“ “ရပါတယ္ သဒၵါ ..“ “သီဟ သဒၵါကို စိတ္ဆိုးေနတုန္းပဲလား … တကယ္ဆို .. သဒၵါ သီဟ .. ကို ..“ “ေဟး … သီဟ က ဒီေရာက္ေနတာကိုး ..“

အေရးေကာင္းတုန္း ဒိန္းေဒါင္းဖ်က္သည္။ အခန္း၀မွ ကလ်ာဏီေပၚလာသည္။ ေပၚလာယံုမက သီဟဟထားခဲ့ေသာ တံခါးကို တြန္းဖြင့္၍ပင္ ၀င္လာသည္။ ကုတင္ရွိရာသို႔ ေလွ်ာက္လွမ္း၀င္လာသည္တြင္ အေပၚပိုင္းတစ္ခုလံုး ဟင္းလင္းျဖစ္ေနေသာ လင္းသဒၵါ၏ အေျခအေနကို သူမျမင္သြားသည္။

“သီဟ .. ရွင္တို႔ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ ??? ..“ “ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး … စကားေျပာေနၾကတာ ..“ “အယ္ .. လွလိုက္တဲ့ လည္ဆြဲပါလား ..“ ကလ်ာဏီ၏ မေက်မနပ္စကားသံသည္ လင္းသဒၵါလည္တိုင္ရွိ လည္ဆြဲကို ျမင္သည္ေၾကာင့္ ေလသံေျပာင္းသြားသည္။ “ဟုတ္တယ္ .. သီဟ ေပးတာ ..“ ဖြင့္ဟ၀န္ခံေသာ လင္းသဒၵါစကားေၾကာင့္ ကလ်ာဏီ ဘယ္လိုတံု႔ျပန္မည္မွန္း သီဟ မခန္႔မွန္းတတ္ပါ။ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ အခ်င္းမ်ားၾကလွ်င္ ဖ်န္ေျဖဖို႔ေတာ့ သူက အသင့္ျပင္ထားသည္။ သို႔ေသာ္ သူထင္သလို ကလ်ာဏီ မျဖစ္ပါ။ ေအးေအးသက္သက္စြာႏွင့္ လင္းသဒၵါဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြားၿပီး မီးေရာင္ေအာက္တြင္ ၀င္းလဲ့ေနေသာလည္ဆြဲကို ကိုင္ၾကည့္သည္။ လင္းသဒၵါ၏ အေရွ႔ပိုင္းက အျပဳးသားျဖစ္ေနေသာ္လဲ ဒီတစ္ခါေတာ့ သီဟ မၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ စိတ္တင္းထားရသည္။

“လွတယ္ .. ညီမနဲ႔ လိုက္တယ္ .. သီဟ မဆိုးဘူး … ေရြးတတ္သားပဲ ..“ “ေက်းဇူး .. မကလ်ာ ..“ “အိုကြာ .. မလိုပါဘူး .. တကယ္လိုက္လို႔ လိုက္တယ္ေျပာတာပဲ .. ကဲ .. သီဟ .. စကားေျပာလို႔ၿပီးၿပီဆိုရင္ မမတို႔ နားၾကရေအာင္ ..“ “ဟို .. ဟိုေလ ..“ “လာပါကြာ .. သီဟကလဲ .. မမ တိုင္ပင္စရာရွိလို႔ပါ ..“ သီဟ လက္ေမာင္းကို ဖမ္းခ်ိတ္ကာ ဆြဲေခၚသြားမႈေၾကာင့္ သူျငင္းဆန္လို႔မရေတာ့ပဲ ကလ်ာဏီအခန္းဘက္သို႔ ျပန္ပါသြားသည္။ လင္းသဒၵါက တစ္ခုခုေျပာမည့္ဟန္ျဖင့္ ပါးစပ္ဟတုန္းရွိေသးသည္။ ကလ်ာဏီက သီဟကို အခန္းထဲဆြဲသြင္းကာ တံခါး ပိတ္ၿပီးသား ျဖစ္သည္။ လင္းသဒၵါတစ္ေယာက္ ငိုင္လ်က္သာ က်န္ေနခဲ့ေတာ့သည္။

“မမ … ဘာေျပာခ်င္ ?? .. အြတ္ ..“ သီဟ စကားဆံုးေအာင္ ေျပာခြင့္မရလိုက္။ ကလ်ာဏီ၏ ႏႈတ္ခမ္းက သူ႔ဆီသို႔ မြတ္သိပ္စြာရာက္လာသည္။ သီဟ မ်က္လံုးျပဴးသြားရသည္။ တျခားဘက္ခန္းတြင္ လင္းသဒၵါရွိေနသည္ဆိုေသာအသိေၾကာင့္ သူဘယ္လိုတံု႔ျပန္ရမွန္း မသိ။

သီဟ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနေပမယ့္ ကလ်ာဏီကေတာ့ သြက္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းထပ္ကာ မလြတ္တမ္းနမ္းေနရင္းမွ သူမအ၀တ္အစားေတြကို ခြ်တ္သည္။ အ၀တ္ေတြအကုန္လံုး ေျခရင္းမွာ ပံုသြားသည္။ အ၀တ္ေတြႏွင့္လြတ္ေအာင္ သီဟကို ကိုယ္ခ်င္းတြန္း၍ ေနရာေရႊ႔လိုက္ၿပီးသည္ႏွင့္ ကလ်ာဏီက သူ႔ေရွ ႔တြင္ ဒူးေထာက္ကာ ထုိင္ခ်သည္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို လက္က သီဟ ေဘာင္းဘီခါးပတ္ဆီသို႔ ေရာက္လာသည္။ “မမ .. စကားေျပာမယ္ဆို …“ “ေျပာမယ္ … ဒါေပမယ့္ သီဟနဲ႔ မဟုတ္ဘူး .. သူနဲ႔ ..“ “မ .. မဟုတ္ဘူး .. မမ .. သဒၵါ .. က် .. က်ေနာ္တို႔ကို ၾကား .. သြား … အိုး .. ရွစ္ …“ အငမ္းမရ ငံုကာ စုပ္လုိက္ေသာ ကလ်ာဏီ၏ အေတြ႔ေၾကာင့္ သီဟ ခါးေရာ၊ ေခါင္းပါ တခါထဲ ေကာ့တက္သည္။ ေတာင္ထိပ္ရွိ ဂူထဲမွကတည္းက ကလ်ာဏီ လွ်ာစြမ္း ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ကို သီဟ သိခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ စိတ္ပါသည္၊ မပါသည္ အျငင္းပြားစရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့။ ကလ်ာဏီ ပါးစပ္ထဲတြင္ တင္းမာတက္လာေသာ သူ႔လိင္တံက သက္ေသျပၿပီးသား ျဖစ္သည္။

သီဟ စိတ္တင္းထားသည့္တိုင္ေအာင္ ကလ်ာဏီ လိင္တံထိပ္ဖူးေအာက္ကို လွ်ာႏွင့္ထိုးဆြခ်ိန္တြင္ မေအာင့္ႏိုင္ပဲ “အီး“ခနဲ ညည္းမိသည္။ က်င္ခနဲတက္လာသည့္ အရသာေၾကာင့္ ဒူးပင္ေခြခ်င္သလို ျဖစ္သည္။ ကလ်ာဏီ ေခါင္းကို အျမန္ဖမ္းဆြဲကာ ထိန္းလိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ ျပဳမူမႈက ကလ်ာဏီ ပါးစပ္ထဲသို႔ လိင္တံအား ဖိသြင္းသလိုျဖစ္ၿပီး ထိပ္ဖူးက လည္ေခ်ာင္းထဲအထိ ေရာက္သည္။ လည္ေခ်ာင္းသား အိအိေလးမ်ားကို ထိုးမိသည္ႏွင့္ သီဟ ကလ်ာဏီအတြက္ စိုးရိမ္သြားသည္။ ကမန္းကတမ္း ျပန္ဆြဲထုတ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကလ်ာဏီက ဆြဲထုတ္မခံပါ။ သီဟ တင္ပါးႏွစ္ဖက္ကို လက္ႏွင့္ကုတ္ကာ ဆြဲၿပီး ျပန္ေဆာင့္သြင္းသည္။ သူမႏႈတ္ခမ္းကို အတင္းစုကာ ထားၿပီး ပိုက္ႏွင့္အေအးစုပ္ေသာက္သလို အားကုန္စုပ္သည္။

“မမ … အီးးးးးးးးး ….. “ သီဟ အံႀကိတ္ထားသည့္ၾကားမွ အသံထြက္ေအာင္ကို ညည္းရျပန္သည္။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ ကလ်ာဏီက တမင္တကာမ်ား အစြမ္းျပကာ လုပ္ေနသည္ဟုေတာင္ ထင္ျမင္မိသည္။ လင္းသဒၵါကို သူဂရုစိုက္မႈျပသည့္အတြက္ သူမ အတြင္းစိတ္က မေက်နပ္သည္ကို ျပန္ကလဲ့စားေခ်သည္မ်ားလား မသိ။

“အီး …“ ကလ်ာဏီလက္တစ္ဖက္က ေဂြးဥေတြကို ကိုင္ကာ ေဆာ့ေပးလိုက္သည္တြင္ သီဟ ဒုတိယတစ္ႀကိမ္ အသံထြက္၍ ညည္းရျပန္သည္။ ကလ်ာဏီသည္ သူမေျပာခဲ့သည့္အတိုင္း တကယ္ကို သူ႔လိင္တံႏွင့္ စကားေျပာေနေခ်ၿပီ။ ဘယ္စကားေတြမွန္းေတာ့မသိ။ လိင္တံလံုးပတ္တေလွ်ာက္ ရစ္ပတ္ဆြဲယူကာ လႈပ္ရွားေနသည့္ လွ်ာေၾကာင့္ သီဟ အေၾကာအခ်င္ေတြ ၿဖိဳးၿဖိဳးျဖန္းျဖန္း ျဖစ္ကုန္သည္။

“မမ .. က် .. က်ေနာ္ မရေတာ့ဘူး ..ၿပီး .. ၿပီးေတာ့မယ္ “ “ျပြတ္“ ခနဲ ျမည္သံႏွင့္အတူ ကလ်ာဏီပါးစပ္ထဲမွ လိင္တံႀကီးက တံေတြးအရႊဲသားႏွင့္ ထြက္လာသည္။ အရွိန္အျမင့္ဆံုး ေရာက္ခါနီးဆဲဆဲမို႔ သံေခ်ာင္းႀကီးတစ္ခုလိုပင္ မာတင္းေနသည္။ ကလ်ာဏီက ထိုင္ေနရာမွ ဆတ္ခနဲထၿပီး သီဟ၏ ရင္ပတ္ႀကီးကို တြန္းထုတ္သည္။ ေနာက္ဘက္ရွိ ကုတင္ေပၚသို႔ သီဟ ဖင္ထုိင္လ်က္သားက်သည္။ “မမ အထဲမွာပဲ ၿပီးလိုက္ .. အဆံုးထိေရာက္ေအာင္ ထည့္ၿပီးမွေနာ္ ..“ ခြ်ဲခြ်ဲႏြဲ႔ႏြဲ႔ ကလ်ာဏီ စကားက မီးေလာင္ရာ ေလပင့္သည္။ ထို႔အျပင္ ရိုးရိုးတန္းတန္း စကားဆိုယံုသာမက။ ကႏြဲ႔ကလ်ႏွင့္ ကိုယ္ကို ယိမ္းကာအနားတိုးလာရင္း သီဟ ေဘးနားမွ ျဖတ္၍ ကုတင္ေပၚသို႔ တက္သည္။

“ဘယ္လိုလဲ .. ဒီလိုဆို အဆင္ေျပလား ..“ “ဟာ !!! … မ .. မမ ..“ ကလ်ာဏီ၏ ပံုစံကိုၾကည့္ကာ သီဟ မ်က္လံုးက ပုဇြန္လိုျဖစ္သြားသည္။ ခါးကေလးကိုခြက္ကာ ေလးဘက္ေထာက္ထားရင္းမွ ဘယ္လိုရွိစ ဆိုသည့္ အၾကည့္ႏွင့္ ကလ်ာဏီက သူ႔ကို လည္ျပန္ၾကည့္သည္။ သီဟ ဦးေႏွာက္က အလုပ္မလုပ္ေတာ့ပါ။ အခုအခ်ိန္တြင္ အလုပ္လုပ္သည္က ေအာက္ကေကာင္ပဲျဖစ္သည္။ အေနာက္တိုင္းဘာသာစကားတြင္ ေယာက်္ားေလးမ်ားသည္ အေပၚကေခါင္းထက္ ေအာက္ကေခါင္းႏွင့္ ေတြးၾကတာပိုမ်ားသည္ဟု ဆိုထားသည္။ သီဟလဲ ထိုေခါင္းနဲ႔ပဲ ေတြးတတ္ေတာ့သည္။ ျဖဴေဖြးေနေသာ တင္ပါးႀကီးႏွစ္ခုၾကားမွ ေဖာင္းျပဴထြက္ေနေသာ ေနရာသို႔ ထိုေခါင္းက ခ်ဥ္းကပ္သည္။

ကလ်ာဏီ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆႏၵျပင္းျပေနသည္ မသိ။ ထိပ္ဖူးေလးပဲ သြင္းရေသးသည္။ သူမ၏ အတြင္းသားေတြက ပြစိပြစိႏွင့္ စုပ္ယူဖ်စ္ညွစ္သည္။ အႏွီ အရသာ၏ ဆြဲေခၚမႈေနာက္သို႔ သီဟ လူေရာ၊ -ီးပါ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သည္။ တင္းရင္းေနေသာ ဖင္သားႀကီးႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္၍ လိင္တံကို ထပ္သြင္းသည္။ အတြင္းသားေတြေရာ၊ အကြဲေၾကာင္းေအာက္ေျခနားက အေစ့ေလးကိုပါ မိမိရရပြတ္တိုက္ၿပီး လိင္တံက အဆံုးထိေရာက္သြားသည္။

“အား ..“ “အီး …“ ႏွစ္ေယာက္သား ေခါင္းေမာ့ကာပင္ ညည္းမိသည္။ သီဟ လိင္တံကို ျပန္ဆြဲထုတ္ဖို႕ ႀကိဳးစားသည္။ သူႏွင့္ဆန္႔က်င္ဘက္အျဖစ္ ကလ်ာဏီက အတြင္းသားေတြကို ညွစ္၍ ျပန္ဆြဲသြင္းသည္။ ဒစ္ဖ်ားအထိေရာက္ေအာင္ ခဲခဲယဥ္းယဥ္းဆြဲထုတ္ရသည္။ တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္၀င္ေနသည့္ အေခ်ာင္းႀကီး သူမဆီမွ တစ္လက္မခ်င္း ထြက္ခြာသြားသည္ကို ကလ်ာဏီသိသည္။ ရင္ထဲမွာ မခ်င့္မရဲျဖစ္မိသည္။ ျမန္ျမန္ျပန္၀င္လာပါေစဟု ဆုေတာင္းရင္း ခါးကေလးကို ခြက္ႏိုင္သမွ်ခြက္ထားၿပီး တင္ပါးေတြကို ေကာ့တင္ကာေပးသည္။ ကလ်ာဏီ ဆုေတာင္းျပည့္ပါသည္။ ထိပ္ဖ်ားသာ က်န္ေတာ့သည့္အခ်ိန္တြင္ သီဟလိင္တံက သူ႔ရိုင္ဖယ္က်ည္ဆံလိုပင္ တရွိန္ထိုး ေျပး၀င္လာသည္။ ေမွးစင္းကာ က်ေနေသာ ကလ်ာဏီ မ်က္လံုးထဲတြင္ ဘာျမင္လို႔ျမင္မွန္း မသိေတာ့။ ေဆြမ်ဳိးေမ့ေအာင္ ေကာင္းလွသည့္ အရသာတြင္ သူမ ႏွစ္ေမ်ာေပ်ာ္၀င္သြားသည္။

“ေဆာင့္ … ေဆာင့္ … သီဟ … အင္း … အီး ..“ သီဟလက္ႏွစ္ဖက္က ကလ်ာဏီ၏ ခါးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။ ဇာတ္လမ္းမစခင္တုန္းကေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ လင္းသဒၵါရွိေသးသည္။ ေျပာရလွ်င္ ယမရာဇာပင္ ရွိခဲ့ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အခုအခ်ိန္တြင္မူ သူ႔အာရံုထဲ၌ တျခားဘာမွ မရွိေတာ့ပဲ ေဆာင့္ခ်က္တိုင္းကို တန္ျပန္ပစ္ေဆာင့္ေပးေနေသာ ကလ်ာဏီသာ ရွိသည္။ ကလ်ာဏီဆိုလို႔ မွန္ေသးသည္ေတာ့မဟုတ္။ အရည္ေတြစိုရႊဲေနသည့္တိုင္ ရစ္ပတ္ကာဆြဲေနေသာ ကလ်ာဏီ၏ အဖုတ္ဟု ေျပာမွသာ မွန္မည္။ သီဟ စိတ္ထဲတြင္ ကလ်ာဏီ၏ အတြင္းသားေတြက သူ႔ကို challenge လုပ္ေနသည္ဟု ထင္သည္။ မွတ္ၿပီလား .. မွတ္ထားကြာဟု စိတ္က က်ိန္းေမာင္းရင္း ျဖဴေဖြးလွေသာ ကလ်ာဏီ တင္ပါးေအာက္ပိုင္း ရဲရဲနီတက္လာသည္အထိ အၾကမ္းပတမ္းေဆာင့္မိသည္။

“ေဆာင့္ … ေဆာင့္စမ္းပါ … သီဟ …အီး … ျပင္းျပင္း ေဆာင့္စမ္း .. ဟုတ္ .. ဟုတ္ၿပီ .. အဲဒီလို … အီး … “ သီဟတကိုယ္လံုး ေခြ်းေတြႏွင့္ ရႊဲနစ္ေနသည္။ ကလ်ာဏီ လိုလားေတာင့္တသည့္အတိုင္း အရွိန္ကုိျမွင့္၍ ေဆာင့္သည္။ ကလ်ာဏီက နဂါး၊ သူက လူျဖစ္ေသာ္လဲ အခုအခ်ိန္တြင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ ယုန္ေတြအလား ျဖစ္ကုန္သည္။ ယုန္ေတြလို -ိုးေနၾကသည္။ အသားခ်င္း ရိုက္ခတ္သံ၊ ႏႈတ္မွ မခ်ိမဆန္႔ညည္းသံေတြက ဆူညံေနသည္။ သိပ္ေတာ့မၾကာလိုက္ပါ။ ဆယ္မိနစ္သာသာခန္႔အေရာက္တြင္ သီဟလိင္တံက ပြင့္ထြက္ေတာ့မည့္ မီးသတ္ပိုက္ေခါင္းလို ေဖာင္းကားတက္လာသည္။ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ လိင္တံကိုအဆံုးထိေရာက္ေအာင္ ဖိသြင္းလိုက္ၿပီးသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ သီဟ အရည္ေတြ ပန္းထုတ္လိုက္သည္။ သီဟႏွင့္ ၿပိဳင္တူ ကလ်ာဏီပါ ၿပီးသည္။ အေစာတုန္းက မုန္တိုင္းထန္ခဲ့ေသာ ကုတင္သည္လဲ အခုက်ေတာ့မွ အနားရသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ အနည္းငယ္ေပ်ာ့က်သြားၿပီျဖစ္ေသာ လိင္တံကို သီဟ ျပန္ဆြဲထုတ္သည္။ အဖုတ္၀မွ လိင္တံကြ်တ္သြားသည္ႏွင့္ ကလ်ာဏီက ကုန္းထားေနရာမွ ထၿပီး သီဟကို ဆြဲဖက္သည္။ သူမႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုျဖစ္သြားသည္ႏွင့္ သီဟရင္ခြင္ထဲတိုး၀င္ၿပီး သူ႔အား ေႏြးေထြးစြာ ဖက္ထားေလသည္။

“အရမ္းေကာင္းတာပဲ .. သီဟ ..“ “ဟုတ္တယ္ … က်ေနာ္လဲ တအားေကာင္းတယ္ ..“ “သီဟက အရမ္းလုပ္တတ္တာပဲ … မမရဲ ႔အေဖာ္ (mate) အေနနဲ႔ သီဟကို ေရြးလိုက္တာ မွန္သြားၿပီ .. ဟင္း.. ဟင္း ..“ ကလ်ာဏီႏႈတ္ဖ်ားမွ “အေဖာ္“ဆိုေသာ စကားေၾကာင့္ ကာမဆိပ္မႊန္ေနခဲ့သူ သီဟ လင္းသဒၵါကို ျပန္ေျပာင္းသတိရသည္။ လင္းသဒၵါလဲ သူ႕ကိုဒီလိုမ်ဳိး ၀ံပုေလြရြာတုန္းက ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ သူ႔ေဘးတြင္ ရွိေနေသာ ကလ်ာဏီကိုေက်ာ္ကာ အခန္းတံခါးဆီသို႔ ေယာင္ယမ္းၾကည့္မိသည္။ လင္းသဒၵါ သူမအခန္းထဲတြင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနပါေစဟု က်ိတ္ကာဆုေတာင္းသည္။ စိတ္ထဲမသက္မသာျဖစ္သြားသည့္အေလ်ာက္ အသက္ကို၀ေအာင္ ရွဴသြင္းၿပီး .. “မမက က်ေနာ့္ကိုလက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ ေတြးထားတာကိုး … မမ စဥ္းစားဖို႕ေမ့ေနတာလား .. ယမရာဇာနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ပြဲမွာ က်ေနာ္ အသက္မေသဘူးပဲထားပါဦး … မမက ေနာက္ထပ္ အသက္ငါးရာ .. အင္း .. တစ္ေထာင္ေလာက္ အသာေလး ေနလို႔ရတယ္ .. က်ေနာ္က ေနာက္ထပ္ႏွစ္ငါးဆယ္ေတာင္ေနရပါ့မလား .. ေနရတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဆံျဖဴသြားက်ဳိးၿပီး မလုပ္ႏိုင္မကိုင္ႏိုင္ျဖစ္လာရင္ မမ က်ေနာ့္ကို လက္တြဲႏိုင္ပါဦးမလား …“

သီဟစကားကို ကလ်ာဏီဘယ္လိုေျဖရမည္မွန္းမသိ။ ျပည့္ျပည့္၀၀ၿပီးသြားသျဖင့္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ျဖစ္ေနေသာ အေပ်ာ္ေလးမ်ားပင္ ေပ်ာက္သြားမလိုျဖစ္သည္။ ေတြေ၀ေနသည့္ဟန္ေပါက္ေနေသာ သီဟ မ်က္လံုးေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာသည့္တိုင္ေအာင္ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ၿပီးမွ ..

“အရမ္းႀကီး မေတြးပါနဲ႔ သီဟရယ္ .. မမတို႔ အဆင္ေျပေအာင္ ၾကည့္လုပ္လို႕ရမွာပါ .. ေနာက္ၿပီး ယမရာဇာနဲ႔တိုက္တဲ့ေနရာမွာ သီဟက ဘာျဖစ္လို႔ ရႈံးမယ္လို႔ တြက္ထားရတာလဲ .. စစ္မေရာက္ခင္ ျမားမကုန္ခ်င္စမ္းနဲ႔ .. မမတစ္ခုေျပာမယ္ .. မမကေတာ့ သီဟကိုယံုတယ္ .. သီဟ ယမရာဇာကို ႏိုင္ကိုႏိုင္ရမယ္ .. ယမရာဇာကို ရွင္းၿပီးသြားရင္လဲ သီဟအတြက္ မမကေတာ့ အဆင္သင့္ပဲ ..“ ကလ်ာဏီ စကားမဆက္ေသးပဲ ခနနားသည္။ သူမလက္တစ္ဖက္က သီဟေပါင္ၾကားဆီေရာက္လာၿပီး လိင္တံကိုဖမ္းကိုင္၍ ရြရြေလးတစ္ခ်က္ညွစ္သည္။ “ေဟာဒီက သီဟရဲ ႔ကိုယ္ပြားအတြက္လဲ အဆင္သင့္ပဲ .. ဂူက်ဥ္းက်ဥ္းေလးတစ္ခုေတာ့ မမ တတ္ႏိုင္ပါတယ္ .. ခစ္ .. ခစ္ .. “ “အာ .. မမကလဲ ..“ “မမက လဲမေနနဲ႔ .. ပင္ပန္းေနၿပီမွတ္လား .. အိပ္ေတာ့ ..“ “အင္း ..“

သီဟ ကလ်ာဏီေျပာသည့္အတိုင္း အိပ္ဖို႕ႀကိဳးစားသည္။ တကယ္လဲ သူ အနားယူဖို႔ လိုအပ္ေနပါသည္။ မ်က္ခြံေတြ တစစေလးလံေနၿပီမို႔ မ်က္လံုးေတြက အလိုလိုမွိတ္သြားသည္။ ကလ်ာဏီက သူ႔ရင္ခြင္ထဲတိုး၀င္လိုက္သည္ကိုေတာင္ သီဟ သတိမထားမိလိုက္။ အိပ္စက္ျခင္းဆီသို႔ မဆိုင္းမတြ သူေရာက္ရွိသြားသည္။

အေမွာင္ထုထဲသို႔ သီဟ ရုတ္ခ်ည္းျပဳတ္က်သြားသည္။ မည္သည့္ေနရာက ထြက္လာမွန္း မသိေသာ လက္မဲမဲႀကီးမ်ားက သူ႔ကို ဖမ္းဆြဲသည္။ ေၾကာက္အားလန္႔အားႏွင့္ သူရုန္းသည့္တိုင္ မလြတ္ႏိုင္။ ထိုလက္ေတြ၏ ခ်ဳပ္ကိုင္အားက တစတစႀကီးမားလာၿပီး သူ႔ကိုယ္ကို တစစီ ဆြဲျဖဳတ္ေနသလို ခံစားရသည္။ သီဟ တကိုယ္လံုးကို တြန္႔၍ရုန္းသည္။

သီဟ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္ ရုတ္ခ်ည္းပြင့္သည္။ ပထမဆံုး သတိထားမိသည္က သူ အိမ္မက္ဆိုး မက္ေနသည္ဆိုတာကို။ သူ႔ႏွလံုးခုန္သံသည္ ဒုန္းစိုင္းေျပးေနေသာ ျမင္းတစ္ေကာင္လို တဒုတ္ဒုတ္ႏွင့္ခုန္ေနၿပီး နဖူးေပၚတြင္လဲ ေခြ်းေစးေတြ စို႔နင့္ေနသည္။ သီဟ နဖူးကို လက္ျဖင့္အသာသုတ္သည္။ သူ႔ကိုယ္က အနည္းငယ္ လႈပ္ရွားသြားလို႔ထင္သည္။ သူ႔ခါးကို ဖက္ထားရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ကလ်ာဏီထံမွ “အင္း“ ဆိုေသာ အသံကိုၾကားၿပီး ကိုယ္ကေလးတြန္႔သြားသည္။ သီဟ အသာၿငိမ္ေနလိုက္ရသည္။ မ်က္လံုးကို ျပန္မွိတ္ၿပီး အိပ္ဖို႔ႀကိဳးစားသည္။ သို႔ေသာ္ ထူးထူးဆန္းဆန္း အိပ္ေရး၀ေနသလို၊ မ်က္စိေၾကာင္ေနသလို ခံစားရၿပီး အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့။

ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသူ ကလ်ာဏီ မႏိုးသြားေအာင္ ကိုယ္ကိုေျဖးေျဖးခ်င္း ေရႊ႕၍ထသည္။ ကုတင္ေအာက္တြင္ ျပန္႔က်ဲေနေသာ အ၀တ္ေတြထဲမွ သူ႔အကၤ် ီနဲ႔ေဘာင္းဘီကို ေရြးယူသည္။ အသံမထြက္ေစရန္ သတိထားၿပီး ေျဖညင္းစြာ ၀တ္သည္။ အားလံုးၿပီးသြားေသာအခါ ပစၥတိုေသနတ္ကို ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွ ေရြးယူလိုက္ၿပီး ခါးၾကားထိုးကာ အျပင္ထြက္လာခဲ့သည္။ အေညာင္းေျပအညာေျပ လမ္းေလွ်ာက္မည္ဟု သူေတြးထားသည္။ အခန္းထဲမွ ထြက္လိုက္သည္ႏွင့္ စႀကၤ ံလမ္းရွိ temperature က ပို၍ နိမ့္က်ေနသည္ဟု သတိထားမိသည္။ ညဦးပိုင္းကလို မဟုတ္ပဲ ေအးျမျမေလးျဖစ္ေနေသာ အေျခအေနအရ သန္းေခါင္ေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ အသာေလး ရွိေပလိမ့္မည္။

လင္းသဒၵါ၏ အခန္းဘက္သို႔ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ျဖစ္သည္။ ဘာသံမွ မၾကားရ။ သူမ အိပ္ေမာက်ေနလိမ့္မည္ထင္သည္။ လင္းသဒၵါအေၾကာင္း စဥ္းစားမိသည္ႏွင့္ သီဟ စိတ္ထဲတြင္ ေလးလံေနသလို ခံစားရသည္။ ကလ်ာဏီ သူ႔အား ဆြဲေခၚမသြားခင္တုန္းက လင္းသဒၵါသူ႔ကို တစ္ခုခုေျပာခ်င္ဟန္ ရွိသည္။ သူမ ဘာမ်ား ေျပာခ်င္တာပါလိမ့္။ သူမႏွင့္ သူၾကားမွ ၿပီးျပတ္ခဲ့ၿပီဆိုတာ သိသည့္တိုင္ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ။ သီဟ လင္းသဒၵါကို ရင္ထဲက ထုတ္ပစ္လို႔မရပါ။

သီဟ တည္းခိုခန္းအျပင္သို႔ ေရာက္လာသည္။ ည၏ ေလျပည္သည္ လူသြားလူလာမရွိေသာ လမ္းမကိုျဖတ္ကာ သူ႔ဆီသို႔ ေရာက္လာသည္။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး အပ္က်သံၾကားရေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္ေနၿပီး ေလတိုက္၍ လႈပ္ခတ္သြားေသာ သစ္ရြက္မ်ား၏ အသံကသာ ႀကီးစိုးထားသည္။ မွိန္ျပျပသာေနေသာလ၏ အလင္းေရာင္ကို အားကိုးၿပီး သီဟ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့သည္။ သူ႔ေျခလွမ္းေတြက မရည္ရြယ္ပဲ ညဦးပိုင္းတုန္းက ေရာက္ခဲ့ေသာ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲရွိရာသို႔ ဦးတည္မိသြားသည္။

“ဖတ္ … ဖတ္ … ဖတ္ ..“ တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ညနက္ထဲမို႔ သီဟ အသံလာရာဘက္သို႔ နားစြင့္မိသည္။ ၾကားရသည့္အသံက ေျခသံလိုလိုျဖစ္ၿပီး တစစႏွင့္ သူရွိရာဘက္သို႔ နီးလာသည္။ အလိုအေလ်ာက္ အနားက အိမ္တံအိမ္၏ တံစက္ၿမိတ္ေအာက္သို႔ ေျပး၀င္ကပ္မိသည္။ အေမွာင္ထဲတြင္ ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္ကာ ေနလိုက္ၿပီး အသံလာရာဘက္သို႔ ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္သည္။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ။ မဲမဲသ႑ာန္ အရိပ္သံုးခုက ေပၚလာသည္။ လူသံုးေယာက္ …။

ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ႏိုင္လွေသာ ထိုလူေတြ၏ အမူအယာေၾကာင့္ သီဟ သံသယမကင္းျဖစ္သည္။ သူေတြးသည္က မမွားပါ။ ထိုလူေတြထဲမွ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာအထုပ္ႀကီး တစ္ခုကို မႏုိင့္တႏိုင္ထမ္းလာသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ၾကည့္ရတာ သူခိုးေတြမ်ားလား မသိ။ သီဟ ၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ လူသံုးေယာက္က သူပုန္းေနရာ အိမ္ေရွ႔မွျဖတ္၍ သြားသည္။ မ်က္စိတမွိတ္အတြင္းမွာပင္ ညာဘက္ရွိ လမ္းေထာင့္ခ်ဳိးတစ္ခုအတြင္း ၀င္ကာေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။

သီဟ ပံုမွန္အတိုင္းဆို ဒီကိစၥကို စိတ္၀င္စားမိမည္ မထင္။ သူခိုးေတြ အိမ္တစ္အိမ္ကို ေဖာက္ၿပီး ခိုးလာတာပဲ။ သိပ္ထူးထူးဆန္းဆန္းမွ မဟုတ္တာ။ သို႔ေသာ္ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ မသိုးမသန္႔ျဖစ္ေနေသာ ကိစၥတစ္ခုရွိသည္။ ဒီလူေတြ သူ႔ေရွ႔က အျဖတ္၌ လူးလြန္႔လႈပ္ရွားသြားေသာ အထုပ္ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထိုလႈပ္ရွားပံုက ထမ္းလာသည့္အရွိန္ေၾကာင့္ဟု သူ မထင္။ သက္ရွိသတၱ၀ါတစ္ေကာင္၏ ရုန္းကန္မႈမ်ဳိးႏွင့္ ပိုတူသည္။ သီဟ မ်က္လံုးေတြ ၀ုိင္းစက္သြားသည္။ ဟုတ္ၿပီ … ဒါပဲျဖစ္ရမည္။ လူတစ္ေယာက္ကို သူတို႔ဖမ္းေခၚလာတာပဲ…။ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလွသည့္ အေျခအေန ျဖစ္သြားၿပီမို႔ သူ႔ေျခေထာက္ေတြက ဟိုလူေတြ၀င္သြားရာ လမ္းထဲသို႔ အလိုလို ဦးတည္မိၿပီးသား ျဖစ္သည္။

သူခိုးေတြ ဘယ္ေပ်ာက္သြားသည္ဆိုတာ ထူးထူးေထြေထြ မွန္းဆစရာမလိုပါ။ ေမွာင္မည္းေနေသာ တစ္လမ္းလံုးတြင္ ဘယ္ဘက္ျခမ္းရွိ ေလးအိမ္ေျမာက္အိမ္ကပဲ မီးေရာင္လင္းေနသည္။ သီဟ သတိကိုႀကီးစြာထားၿပီး ထုိအိမ္၏ လမ္းမဘက္ျခမ္းရွိ ျပတင္းေပါက္နားသို႔ ေျပးကပ္သည္။ အႏၱရာယ္ရွိသည္ဆိုတာ သိေနသည္မို႔ ခါးၾကားက ပစၥတိုထုတ္၍ အသင့္ျပင္ထားသည္။ မဟတဟေလး ျဖစ္ေနသာ တံခါးရြက္ၾကားမွ အထဲကို ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္သည္တြင္ သူခိုးသံုးေယာက္ စားပြဲတစ္ခုနားတြင္ ရွိေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ေစာေမာင္တို႔ေတာ့ စားရကံႀကံဳေတာ့ နာမည္ႀကီးဆပ္ကပ္မယ္နဲ႔မွ လာတိုးတယ္ ..“ သူခိုးေတြႏွင့္ ကြယ္ေနသျဖင့္ စားပြဲေပၚတြင္ တင္ထားေသာ အထုပ္ကို ေသခ်ာမျမင္ရေပ။ သို႔ေသာ္ ၾကားလိုက္ရေသာ စကားေၾကာင့္ သီဟ ရင္ထဲ ထိတ္ခနဲျဖစ္သည္။ သူ႔မ်က္စိထဲတြင္ ညတုန္းက ၾကည့္ခဲ့ရေသာ ပြဲထဲမွ ဆပ္ကပ္မယ္ကို ေျပးျမင္ေယာင္သည္။ ဒီလူေတြ ဘယ္ဆပ္ကပ္မယ္ကို ဖမ္းေခၚလာတာလဲ။ ရွည္ေမ်ာေမ်ာအထုပ္ထဲမွ မိန္းမတစ္ေယာက္၏ ရုန္းကန္ေအာ္ဟစ္ေနသံကို ခပ္သဲ့သဲ့ၾကားရသည္။

“ေဟ့ေကာင္ … အထုပ္ကို ေျဖလိုက္ေတာ့ .. ဟိုမွာ ၀ူး၀ူးနဲ႔ ေအာ္ေနတာ မၾကားဘူး .. ေတာ္ၾကာေန မြန္းၿပီးေသသြားဦးမယ္ …“ ေျပာလိုက္သူက ေစာေမာင္ပင္ ျဖစ္သည္။ ေစာေမာင္၏ ညာဘက္ေဘးက လူက ေခါင္းရင္းဘက္သို႔ တုိးသြားသည္။ ထိုလူႏွင့္ကြယ္ေနရာမွ လြတ္သြားၿပီမို႔ သီဟ စားပြဲေပၚက အထုပ္ကို လွမ္းျမင္လာရသည္။ စားပြဲ ဟိုဘက္ထိပ္ ေရာက္သြားသူက အထုပ္အစကို ခ်ည္ထားေသာ ႀကိဳးကို ေျဖသည္။ ထိုလူေျဖၿပီးသည္ႏွင့္ ေျခရင္းဘက္ရွိ ေစာေမာင္က ထုပ္ထားေသာ ပိတ္စကို အရင္းကေနဆြဲခြ်တ္သည္။ ထြန္းထားေသာ မီးေရာင္ႏွင့္ ျမင္လိုက္ရသည္က …

“၀ိုး … ေရေရလည္လည္ လွတယ္ေဟ့ …“ “ရွယ္ေလးပဲ ..“ “ဒီညေတာ့ ငမိုးတို႔ ေထာၿပီ ..“ လူသံုးေယာက္၏ စကားသံက မတူညီေသာ္လဲ အဓိပၸါယ္ကမူ တစ္မ်ဳိးထဲ ထြက္ေနသည္။ သံုးေယာက္စလံုး၏ အၾကည့္က ကိုယ္ကိုတြန္႔ကာ ရုန္းေနေသာ စားပြဲေပၚက အမ်ဳိးသမီးဆီမွာ ရွိေနသည္။ ဘယ္ဘက္ကိုေစာင္းကာ ကုန္းရုန္းထမလို ျပဳေသာ အမ်ဳိးသမီးေၾကာင့္ သူမ၏ မ်က္ႏွာကို သီဟ ျမင္လုိက္ရသည္။ သူ႔အထင္ မမွားပါ။ ပိုစတာထဲမွ ဆပ္ကပ္မယ္ျဖစ္သည္။

“အသည္းေလးက ဘယ္သြားမလို႔လဲ … ဟီး .. ဟီး …“ “အီး .. ၀ူး .. ၀ူး…“ ဆပ္ကပ္မယ္ မထႏိုင္ပါ။ ေခါင္းရင္းဘက္ရွိလူက သူမေခါင္းကို ဆြဲ၍ ျပန္ဖိခ်သည္။ မုဒိန္းေကာင္ေတြသည္ သူမကို ရိုးရိုးတန္းတန္း ဖမ္းလာခဲ့သည့္မွမဟုတ္။ လက္ကိုႀကိဳးႏွင့္တုပ္ထားယံုမက ပါးစပ္ကိုလဲ အ၀တ္စတစ္ခုႏွင့္ ထိုထည့္ၿပီး ဆို႔ထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမဆီမွ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး အသံေတြသာထြက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ “ဗလႀကီး … ပါးစပ္ထဲက အစကို ဖယ္ေပးလိုက္စမ္းပါကြာ … အသည္းေလးရဲ ႔တီတီတာတာ စကားသံကုိ မၾကားရဘူးကြ … ဟား … ဟား …“ “ေစာေမာင္ .. မင္း အရစ္ရွည္မေနနဲ႔ … ငါက ဒီမွာၾကည့္ၿပီး စိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး … ေကာင္မအထဲမွာ ဘာမွခံမထားဘူးကြ .. “ “ဟုတ္လား .. မွန္းစမ္း ..“ ငမိုးဆိုေသာလူ ေျပာတာ ဟုတ္သည္။ ဆပ္ကပ္မယ္သည္ ညအိပ္အကၤ် ီလိုမ်ဳိး အေပၚေအာက္ တဆက္တည္း ဂါ၀န္ရွည္ကို ၀တ္ထားသည္။ အိတ္ထဲမွ လြတ္လြတ္ခ်င္း သူမက ရုန္းကန္ေနသျဖင့္ ဂါ၀န္ေအာက္နားက ေပါင္ရင္းထိ လိပ္တက္ေနသည္။ ျဖဴေဖြးသြယ္လ်ေသာ ေပါင္တံႏွစ္ေခ်ာင္းက မုဒိန္းေကာင္ေတြဖို႔ သြားရည္က်စရာပင္။ “မွန္းစမ္း“ ဆိုကာ လက္လွမ္းလိုက္သည့္ ေစာေမာင္၏ လက္က ေပါင္ခြၾကားဆီသို႔ တန္းေရာက္သည္။ ဆပ္ကပ္မယ္၏ တကိုယ္လံုး တုန္ခါသြားၿပီး စားပြဲေပၚက ျပဳတ္က်မတတ္ရုန္းသည္။

“ေဟ့ .. ေဟ့ … မရုန္းနဲ႔ေလ ..“ “ဗလႀကီး .. အ၀တ္စကို ဖယ္ထုတ္လိုက္စမ္းကြာ … တ၀ူး၀ူးနဲ႔ ဘာေျပာခ်င္ေနမွန္း မသိဘူး …ဒီေကာင္မ ငါတို႔လက္ထဲကမလြတ္ပါဘူး ..“ ေစာေမာင္ေျပာသည့္အတိုင္း ဗလႀကီးက ပါးစပ္ထဲရွိ အ၀တ္စကို ထုတ္ေပးသည္။ ဒါကိုေတာ့ ဆပ္ကပ္မယ္က မရုန္း။ အသာတၾကည္ႏွင့္ပင္ ၿငိမ္ကာခံသည္။ အ၀တ္စကြ်တ္သြားသည္ႏွင့္ .. “ရွင္တို႔ေတြ … က်မကို အခုခ်က္ခ်င္းလႊတ္စမ္း …“ အမ်ဳိးသမီး၏ စကားသံက ေၾကာက္လန္႔တုန္ရင္မႈမရွိပဲ ေလသံမွန္မွန္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ တည္ၿငိမ္ေအးစက္လြန္းေသာ သူမအျပဳအမူေၾကာင့္ မုဒိန္းေကာင္ေတြ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္သည္။ ၿပီးမွ တိုင္ပင္မထားပဲ … “ဟား .. ဟား .. ဟား ..“ “ဟီး .. ဟီး .. ဟီး ..“ “ငမိုးၾကားလား … အသည္းေလးက သူ႔ကိုလႊတ္တဲ့ … ဟား .. ဟား ..“

လူဆိုးသံုးေယာက္ သူမကို ဟားတိုက္ကာ ရယ္ေနေပမယ့္ ဆပ္ကပ္မယ္ကေတာ့ အမူအယာမပ်က္ပါ။ အားလံုးထဲတြင္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ဟန္တူေသာ ေစာေမာင္ကိုသာ ခပ္စိမ္းစိမ္း စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ေက်ာခ်မ္းဖြယ္ေကာင္းေသာ ထုိအၾကည့္တြင္ ေစာေမာင္မေျပာႏွင့္ ၀င္ကူဖို႔ ေသနတ္ကိုထုတ္ကိုင္ထားေသာ သီဟပင္ ထိတ္လန္႔သလိုျဖစ္သည္။ မဆီမဆိုင္ ၾကက္သီးေမြးညင္းမ်ားေတာင္ ထလာသည္။ “ေကာင္မ .. နင္ ငါ့ကို ဘယ္လိုၾကည့္ေနတာလဲ … ေသခ်င္လို႔လား .. ဟာကြာ .. ၾကာတယ္ .. ဗလႀကီး မရုန္းႏိုင္ေအာင္ လက္ကိုမင္းဘက္ ဆြဲထားလိုက္ .. ငါအရင္ -ိုး မယ္ ..“ ေဘးနားရွိ ငမိုးကို တြန္းထုတ္လိုက္ၿပီး ေစာေမာင္ဆပ္ကပ္မယ္၏ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို အရင္းကကိုင္သည္။ ေျခက်င္း၀တ္ကို မိမိရရဆြဲကိုင္ၿပီး ကားလိုက္သည္တြင္ ေပါင္တံႏွစ္ေခ်ာင္းက ကားထြက္သည္။ ဒီလိုအေနအထားတြင္ ေပါင္ရင္းထိ လိပ္တက္ေနေသာ ဂါ၀န္က ဘာကိုမွ ဖံုးမထားႏိုင္ေတာ့။ အေမြးပါးပါးႏွင့္ ေဖာင္းေဖာင္းမို႔မို႔ဆီးခံုက အထင္းသားျဖစ္သည္။ လည္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္တက္လာေသာ တံေတြးကို ေစာေမာင္ ဂလုခနဲျမည္ေအာင္ မ်ဳိခ်လိုက္ၿပီး သူ႔ေဘာင္းဘီကို ခြ်တ္ဖို႔ျပင္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ထင္မွတ္မထားေသာ အသံတစ္ခုကို ဆပ္ကပ္မယ္ဆီမွ ၾကားရသည္။ ဘယ္လိုဘာသာမွန္း မသိေသာ အသံမ်ဳိးျဖစ္ၿပီး သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းလႈပ္ပံုအရတစ္ခုခုကို ေရရြတ္သလိုျဖစ္သည္။ ငမိုးေရာ၊ ဗလႀကီးပါ တအံ့တၾသႏွင့္ ၾကည့္မိစဥ္တြင္ ေစာေမာင္၏ ကိုယ္သည္ နတ္ပူးသလိုပင္ တုန္တုန္ရင္ရင္ျဖစ္သည္။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးက ေ၀ဒနာတစ္ခုကို အသည္းအသန္ခံစားေနရဟန္ ရႈံ ႔မဲ့တက္သည္။ ဆပ္ကပ္မယ္၏ ေရရြတ္သံက ပိုပိုက်ယ္လာၿပီး ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို က်ိန္းေမာင္းသံလိုလို အသြင္ေျပာင္းသည္။ ငမိုးတို႔သာမက ေခ်ာင္းၾကည့္ေနသူ သီဟပင္ “ဟာ“ခနဲျဖစ္သည္။ ေစာေမာင္၏ ကိုယ္သည္ မျမင္ရေသာအရာတစ္ခုက မဆြဲလိုက္သလို အိမ္ၾကမ္းျပင္ကေန ၾကြသည္။

ငမိုးေရာ၊ ဗလႀကီးပါ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိျဖစ္သည္။ မ်က္ျဖဴလန္ကာ အေၾကာဆြဲသလိုျဖစ္ေနေသာ ေစာေမာင္ကို ၾကည့္ၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္း မသိ။ ေနာက္ထပ္မိနစ္အနည္းငယ္သာ ၾကာလွ်င္ ေစာေမာင္တစ္ေယာက္ ဘ၀ေျပာင္းဖု႔ိ ေသခ်ာသေလာက္ရွိသည္။ အရင္ဆံုး သတိ၀င္လာသူက ေခါင္းရင္းဘက္ရွိ ဗလႀကီး။ ခါးေနာက္က တစ္စံုတစ္ခုကို လက္ျပန္ႏိႈက္သည္။ ေဖြးခနဲလက္ၿပီး ဓါးေျမွာင္တစ္ေခ်ာင္းက လက္ထဲေရာက္လာသည္။

“ေကာင္မ .. နင့္ လည္မျပတ္ခ်င္ရင္ .. ရြတ္ေနတာ ရပ္စမ္း .. အခုရပ္ !!! …“ လည္မ်ဳိေပၚေရာက္လာေသာ ဓါးသြားေၾကာင့္ ဆပ္ကပ္မယ္ ရြတ္ဆိုေနမႈကို ရပ္လိုက္ရသည္။ ၾကမ္းျပင္ကေန ႏွစ္ေတာင္နီးပါးခန႔္ လြတ္ကာေလထဲေရာက္ေနသည့္ ေစာေမာင္ ၀ုန္းခနဲျပဳတ္က်သည္။ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ ျဖစ္ေနေသာ ေစာေမာင္အား ငမိုး ကမန္းကတမ္း ကုန္း၍ေပြ႔ထူသည္။ တဆက္တည္း စားပြဲေျခရင္းတြင္ ပံုကခ်ထားေသာ ကခ်င္ဓါးလိုမ်ဳိး ဓါးကို ေကာက္ဆြဲသည္။

“ေသာက္ေကာင္မ … ဒီဟာမ ေအာက္လမ္းအတတ္ေတြ တတ္တယ္ … ေတြ႔ .. ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့ .. နင့္ကို လွိမ့္ေနေအာင္ -ိုး ပစ္မယ္ .. ဟင္း ..“ ေစာေမာင္တစ္ေယာက္ ေဒါသထြက္လြန္းသျဖင့္ မ်က္ႏွာျပင္တစ္ခုလံုးက ေၾကာက္စရာေကာင္းေအာင္ နီရဲတက္ေနသည္။ ေကာင္းေကာင္းမတ္တပ္ ျပန္ရပ္ႏိုင္သည္ႏွင့္ ငမိုးကို တြန္းထုတ္သည္။ ခ်က္ခ်င္း ေဘာင္းဘီကို ေအာက္သို႔တြန္းခ်ၿပီး ဆပ္ကပ္မယ္၏ ေပါင္တံႏွစ္ေခ်ာင္းၾကား ေနရာယူသည္။ ပက္လက္ျဖစ္ေနသူ ဆပ္ကပ္မယ္ ရုန္းဖို႔ႀကိဳးစားသည္။ သို႔ေသာ္ လည္ပင္းေပၚရွိ ဓါးသြားေၾကာင့္ သူမ မလႈပ္ႏိုင္။ ေရတိမ္မွာ နစ္ရမည့္ကိန္းပင္။

သီဟ ဒီထက္ေစာင့္ေနလို႔ မျဖစ္ေတာ့ၿပီဆိုတာ သိသည္။ ေလာေလာဆယ္ လည္မ်ဳိကို ဓါးႏွင့္ဖိထားေသာ ဗလႀကီးက ပိုအေရးႀကီးသည္မို႔ သူ႔ေသနတ္ေျပာင္းအား ဗလႀကီး၏ နဖူးဆီသို႔ ခ်ိန္လိုက္သည္။ “ဒိုင္း ..“ နဖူးတြင္ အေပါက္ကေလးျဖစ္ၿပီး အသက္မဲ့သြားေသာ ဗလႀကီး၏ ကိုယ္က ေရွ႔သို႔ငိုက္၍ ျပဳတ္က်သည္။ “ဟ .. ဘာလဲဟ ..“ လီးတန္းလန္းႏွင့္ေစာေမာင္ေရာ၊ ေဘးကငမိုးပါ အေၾကာင္သားေလး ျဖစ္ေနသည္။ စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္မွ်ေသာ ထိုအခ်ိန္ကို အျပည့္အ၀ အသံုးခ်သူက သီဟႏွင့္ ဆပ္ကပ္မယ္။ လည္မ်ဳိေပၚကဓါးလြတ္သြားသည္ႏွင့္ ဗလႀကီးလက္မွ ဆြဲယူ၍ ဆပ္ကပ္မယ္ စားပြဲေပၚမွ လွိမ့္ဆင္းသည္။ တၿပိဳင္တည္းလိုလို သီဟက ျပတင္းေပါက္တံခါးကို ဆြဲဖြင့္ၿပီး အထဲသို႔ ခုန္၀င္လိုက္သည္။

သို႔ေသာ္ ေစာေမာင္ႏွင့္ ငမိုးက အခ်ဥ္မဟုတ္ပါ။ ၀ါရင့္လူဆိုးမ်ား ျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ အေျခအေနကို ရိပ္မိသည္။ သီဟလက္က ေသနတ္ေျပာင္းက သူတို႔ဘက္လွည့္မလာခင္ ငမိုးက ကိုင္ထားေသာဓါးျဖင့္ သူ႔ကို လွမ္းခုတ္သည္။ “ဒိုင္း“ ခနဲ သီဟ ပစၥတိုက မီးပြင့္သည္။ သို႔ေသာ္ ျပတင္းေပါက္က ခုန္၀င္လာသည့္ အရွိန္ႏွင့္ ဟန္ခ်က္ပ်က္ေနသျဖင့္ က်ည္ဆံက ငမိုးကို မထိ။ သူ႔လည္ပင္းဆီ ၀ီးခနဲ ေရာက္လာေသာ ဓါးကိုသာ လြတ္ေအာင္ ေရွာင္ေပးလိုက္ရသည္။ ငမိုးက လည္သည္။ သီဟကို ဓါးႏွင့္အဆက္မျပတ္ခုတ္သည္။ သီဟ ပစၥတိုကို သံုးလို႔မရေတာ့။

တစ္ဖက္တြင္လဲ ဆပ္ကပ္မယ္ႏွင့္ ေစာေမာင္က သူေသကိုယ္ေသ သတ္ပုတ္ေနၾကသည္။ ေစာေမာင္လက္ထဲတြင္ ငမိုးနည္းတူ ကခ်င္ဓါးပံုစံ ဓါးတစ္လက္ေရာက္ေနၿပီး၊ ဆပ္ကပ္မယ္ကေတာ့ ဗလႀကီးဆီကရေသာ ဓါးေျမာင္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ လက္နက္ခ်င္း ယွဥ္လိုက္လွ်င္ ေစာေမာင္၏ ဓါးက အလ်ားရွည္သျဖင့္ ဆပ္ကပ္မယ္ အခက္ေတြ႔ေနသည္။ တေျဖးေျဖးႏွင့္ ဓါးလြတ္ေအာင္ ေရွာင္ရင္း သူမ ေခ်ာင္ကပ္မိသြားသည္။

“ေကာင္မ .. နင္ ဘယ္ေျပးမလဲ .. ေသေပေတာ့ ..“ ငမိုးႏွင့္ လူခ်င္းလံုးေနရင္းမွ ဆပ္ကပ္မယ္၏ အျဖစ္ကို သီဟ လွမ္းျမင္သည္။ ကူညီခ်င္ေပမယ့္ သူ႔ေခါင္းေပၚသို႔ ဖိခ်လာေသာ ဓါးကို လက္ႏွင့္တင္းတင္းဆုပ္ကာ ေတာင့္ခံထားရသျဖင့္ မကယ္ႏိုင္။ ဆပ္ကပ္မယ္ကိုသာ စိုးရိမ္တႀကီး ၾကည့္ေနမိသည္။ သူၾကည့္ေနစဥ္တြင္ ဆပ္ကပ္မယ္ ႏႈတ္က တစ္ခုခုကို ရြတ္လိုက္သံ ၾကားရသည္။ “အား …“ ေစာေမာင္၏ ထိတ္လန္႔တၾကားေအာ္လိုက္သည့္ အသံနက္ႀကီးအျပင္ မထင္ထားသည့္ အျဖစ္ေၾကာင့္ လူခ်င္းပူးေနသူ သီဟေရာ၊ ငမိုးပါ ေခတၱခဏမွ် သူတို႔အျဖစ္ကို ေမ့သြားသည္။ စားပြဲေပၚတြင္ ေမွာက္ကာ အသက္ေပ်ာက္ေနသူ ဗလႀကီး၏ ကိုယ္က ရုတ္ခ်ည္းၾကြတက္လာၿပီး ေစာေမာင္ကို ေနာက္ကေန ေျပးဖက္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ေစာေမာင္တစ္ေယာက္ ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီး ေရွ ႔ကိုယိုင္ထိုးသြားခ်ိန္တြင္ ဆပ္ကပ္မယ္လက္က ဓါးက သူ႔ဗိုက္ထဲတုိး၀င္သြားသည္။ “ဗလႀကီး .. မင္း .. မင္း !!! …“ “ဒိုင္း ..“ သီဟက ျမန္သည္။ ငမိုးလက္ရွိ ဖိအား တဒဂၤေလ်ာ့သြားမႈကို အခြင့္ေကာင္းယူ၍ ပစၥတိုေျပာင္းကို ရေအာင္လွည့္သည္။ ငမိုး ေမးေအာက္တြင္ အေပါက္ႀကီးျဖစ္သြားသည္။ လူဆိုးေတြ အားလံုး အသက္ေပ်ာက္သြားေခ်ၿပီ …။

“ေက်းဇူးပဲ .. က်မကို ကယ္တဲ့အတြက္ ..“ “ရ .. ရပါတယ္ … ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားက ဘာလဲ …“ သီဟ ဗုန္းခနဲ ျပန္လဲက်သြားေသာ ဗလႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး အံ့ၾသစိတ္ကို မ်ဳိသိပ္မထားႏိုင္။ ဆပ္ကပ္မယ္က .. “က်မ နာမည္က စီစီဟန္.. ဒါေပမယ့္ စီစီလို႔ပဲ ေခၚပါ .. စီစီတို႔ ဒီေနရာကေန သြားရင္ေကာင္းမယ္ ..“ “ဟုတ္တယ္ .. သြားမွ ျဖစ္မယ္ .. ေတာ္ၾကာေန က်ေနာ့္ေသနတ္သံေၾကာင့္ လူေတြ ေရာက္လာလိမ့္မယ္ .. ဒါနဲ ႔ ဒီလူက တကယ္ေသသြားတာေနာ္ ..“ “တကယ္ေသသြားတာပါ .. လမ္းေရာက္မွ စီစီ ရွင္းျပမယ္ .. လာသြားစို႔ သီဟ ..“ “ဗ်ာ …“ သီဟ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သည္။ စီစီက သူ႔နာမည္ကို တန္းေခၚလိုက္သည့္အတြက္။ သူမ ေနာက္မွ ကပ္လိုက္လာရင္း .. “ခင္ဗ်ားက … က်ေနာ့္နာမည္ကို သိေနတယ္ ..“ “သီဟကလဲ .. ခင္ဗ်ား ခင္ဗ်ားနဲ႔ .. စီစီနာမည္ကို စီစီလို႔ ေျပာထားတာကို .. နာမည္သိေနတာအတြက္ေတာ့ အံ့ၾသမေနနဲ႔ .. ေနာက္ရက္ပိုင္းအတြင္းသီဟနာမည္ကို ဒီမွာရွိတဲ့ လူတိုင္း သိလာၾကမွာ ..“

မဟုတ္ေတာ့။ ဒီအမ်ဳိးသမီး ပံုစံက ထူးျခားေနသည္။ ေရွ႔ကခပ္သုတ္သုတ္သြားေနသူ သူမႏွင့္ မွီေအာင္ လိုက္လာရင္း စီစီကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးၾကည့္သည္။ လင္းသဒၵါလိုမ်ဳိး ၀ံပုေလြနားရြက္မရွိ။ ကလ်ာဏီလိုလဲ အသားအရည္က ထူးျခားမေန။ လူမွန္းေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။ လူေတာင္မွ ေတာ္ေတာ္လွသည့္ လူမေလးျဖစ္သည္။ ည၏အလင္းေရာင္က မသဲကြဲသည့္တိုင္ ဂါ၀န္ပါးပါး၏ေအာက္မွ အမို႔အ၀န္းေတြကို ျမင္ႏိုင္၏။ ၾကည့္ေနရင္းမွ သီဟ စိတ္ထဲတြင္ ျဖတ္ခနဲ ဗလႀကီး၏ ပံုစံကို ေျပးျမင္သည္။ ေက်ာခ်မ္းသလို ျဖစ္သြားၿပီး ေျခလွမ္းကို ရပ္လိုက္သည္။ မေျပးယံုတမယ္ ေလွ်ာက္ေနသူ စီစီ ေတာ္ေတာ္ေလးလြန္သြားၿပီးမွ သီဟ ပါမလာမွန္းသိသည္။ “ကဲ .. မစီစီ … ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္ထဲ ျပန္လို႔ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ .. က်ေနာ္တို႔ ဒီကေနပဲ လမ္းခြဲၾကရေအာင္ .. က်ေနာ့္အေဖာ္ေတြ စိတ္ပူေနမွာစိုးတယ္ ..“ “ဟိုနဂါးမနဲ႔ ၀ံပုေလြမ စိတ္ပူေနမွာကို ေျပာတာလား .. သီဟ ..“ “အင္း .. ဆိုပါေတာ့ ..“ “ဒါဆိုလဲ ရတယ္ .. စီစီက ယမရာဇာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းကိုေျပာမလို႔ …“ “ဗ်ာ !!! .. ဘာ သတင္းလဲ ..“ “သိခ်င္ လိုက္ခဲ့ေလ .. လမ္းမႀကီးမွာေတာ့ မေျပာခ်င္ဘူး ..“

ေျပာၿပီးသည္ႏွင့္ စီစီက လွည့္ထြက္သည္။ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ကာ သီဟ က်န္ခဲ့သည္။ ယမရာဇာ၏ သတင္းဆိုသည္က သူ႔စိတ္ကို ဖမ္းစားထားသည္။ ယမရာဇာအေၾကာင္း တကယ္ဆို သူဘာမွ ေသခ်ာမသိေသး။ စီစီက သူ႔ကို ဘာေျပာျပႏိုင္မွာလဲ။ သီဟ ၾကာၾကာမေတြးႏိုင္အားပါ။ ယမရာဇာႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ သူကအေမွာင္ထဲေရာက္ေနသူမို႔ လမ္းစတစ္ခုေပၚလာသည့္ေနာက္ လိုက္ဖို႔ျပင္သည္။ “စီစီ .. ေနဦး … အခု ဘယ္ကို သြားၾကမွာလဲ ..“ “စီစီတဲကိုေလ .. ဟိုလူေတြက စီစီအိပ္ေနတုန္း ဖမ္းေခၚလာတာ … ေသမင္းကိုပင့္လာၾကမွန္း မသိဘူး ျဖစ္သြားတယ္ .. ဟင္း.. ဟင္း..“

ထို႔ေနာက္တြင္ စီစီက စကားထပ္မေျပာေတာ့ပဲ ေရွ႔ကေန ဦးေဆာင္ကာသြားသည္။ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲက်င္းပရာကြင္းထဲသို႔ ျပန္ေရာက္လာၾကသည္။ ထိုကြင္းကိုျဖတ္လာၿပီးေသာအခါ ေနာက္ဘက္တြင္ ျမင္းေဇာင္းတစ္ခုေတြ႔ရၿပီး၊ ထိုျမင္းေဇာင္းႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ရြက္ဖ်င္တဲမ်ား ထိုးထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုတဲမ်ားထဲမွာ အစြန္ဘက္ျခမ္းရွိ တဲတစ္လံုးက စီစီ၏ တဲျဖစ္သည္။ ရြက္ဖ်င္တဲ၏ အနားစတစ္ခုကိုဆြဲ၍ စီစီက အထဲကို ၀င္သည္။ သီဟ လိုက္၀င္လာခ်ိန္တြင္ သူမက တဲအမိုးတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ မီးအုပ္ေဆာင္းကို လွပ္ကာ မီးထြန္းလိုက္သည္။ လင္းထိန္သြားေသာ မီးေရာင္ေၾကာင့္ တဲထဲကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းျမင္ရသည္။ ထင္မွတ္မထားပဲ တဲ၏ အျပင္အဆင္က ခမ္းနားလွသည္။ တဲ၏အခင္းက သီဟတို႔ဆီမွာဆို ပါရွန္းျပည္ျဖစ္လို႔ ေျပာလို႔ရေသာ အေကာင္းစားေကာ္ေဇာျဖစ္သည္။ ရြက္ဖ်င္တဲ၏ ေထာင့္မ်ားတြင္ေတာ့ အေရာင္အေသြးစံုေသာ ေသတၱာမ်ားရွိေနၿပီး ထိုေသတၱာမ်ားေပၚတြင္ ေသရည္ခြက္လိုမ်ဳိး ေၾကးခြက္မ်ားရွိသည္။ စီစီ၏ တဲသည္ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ားသိမ္ထားရာ စတိုခန္းတစ္ခုလိုႏွင့္ တူလွသည္။

“စီစီ .. ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလဲ .. ဆပ္ကပ္မယ္ပဲလား ..“ “သီဟ .. ဟိုအိမ္မွာတုန္းက လူယုတ္မာေကာင္ေျပာတဲ့ စကားကို ၾကားတယ္မွတ္လား ..“ “ဟင္ .. ဒါဆို … ခင္ဗ်ားက ေအာက္ .. လမ္း ..“ “ေအာက္လမ္းလို႔ မေျပာပါနဲ႔ .. ဒါေတြက မလိုတမာတဲ့လူေတြက သံုးၾကတာပါ .. စီစီက necromancer .. “ “အဲဒါ ဘာလဲ ..“ “သီဟ နားလည္ေအာင္ ေျပာရရင္ စီစီရဲ ႔ပညာက ၀ိညာဥ္ေတြနဲ႔အဆက္အသြယ္ရွိတဲ့ ပညာပါ .. အၾကားအျမင္ရတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး .. ပရေလာကသားေတြကို စီစီတို႔က အသံုးျပဳႏိုင္တာ ..“ “ေၾသာ္ .. ဒါေၾကာင့္ .. ခင္ဗ်ားက ဟိုလူေသသြားေပမယ့္ အသက္ျပန္ရွင္လာေအာင္ လုပ္ႏိုင္တာကိုး ..“ “အဲဒီအေၾကာင္း ေျပာရရင္ မိုးလင္းသြားမယ္ သီဟ .. သီဟ သိခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ စီစီ ေျပာျပဖို႔ ၀င္မေလးပါဘူး ..“ “ဟာ … မလိုဘူး !! ... မေျပာျပနဲ႔ … ရတယ္ .. က်ေနာ့္ကို ယမရာဇာအေၾကာင္းသာ ေျပာပါ ..“ “ေလာလွခ်ည္လား ရွင့္ .. ေနပါဦး .. စီစီက အလကားေျပာျပမယ္လို႔ ေျပာခဲ့လို႔လား ..“ “ဗ်ာ .. က်ေနာ့္မွာ ဘာမွပါမလာဘူး .. ည အိပ္မေပ်ာ္လို႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့တာ .. ဘာေငြမွ ပါမလာခဲ့ဘူး ..“ “အို .. သီဟကလဲ .. ဘယ္သူက ေငြလိုတယ္လို႔ ေျပာေနလို႔လဲ .. စီစီရွင္းရွင္းပဲေျပာမယ္ .. စီစီတို႔ပညာသည္ေတြဟာ လူေတြနဲ႔ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနခြင့္မရွိဘူး .. အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ စီစီအနားမွာ ဘယ္ေယာက်္ားမွ ရွိမေနတာေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ … အဲဒီေတာ့ သီဟ စီစီလိုအပ္ေနတာေတြ ျဖည့္ဆည္းေပး .. စီစီက ယမရာဇာရဲ ႔အေၾကာင္းကို ေျပာေပးမယ္ .. ဘယ္လိုလဲ ..“

စီစီ ဒီလိုေျပာလိမ့္မည္ဟု သီဟ လံုး၀ေမွ်ာ္လင့္မထား။ သူမေျပာသည့္စကားေတြကို နားလည္သလိုရွိသလို၊ နားမလည္သလိုလိုလဲရွိသည္။ ေသခ်ာေအာင္ေတာ့ ေမးမွျဖစ္မည္။ “စီစီေျပာေနတာ .. က်ေနာ္က စီစီကို .. ဟို .. ဟို ..“ “ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုေတြ လုပ္မေနပါနဲ႔ … စီစီ ရွင္းရွင္းပဲေျပာမယ္ .. ေဟာဒီက အိပ္ယာေပၚမွာ စီစီပက္လက္လွန္ၿပီး ေပါင္ကားေပးထားမယ္ .. စီစီပါးစပ္က အားရပါးရ ေက်ေက်နပ္နပ္ေအာ္ညည္းတဲ့အထိ သီဟ စီစီကို -ိုးေပး .. ရွင္းတယ္ဟုတ္ ..“ “ဟိုက္ !!!! ..“

ရွင္းသည္။ ရွင္းတာမွ သူ႔ထက္ရွင္းတာေတာင္ သူ႔ေလာက္မရွင္းဟု ေျပာရမည္။ သီဟ ရုတ္တရက္ေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ တဒဂၤအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ သူ႔အေတြးေတြက လင္းသဒၵါႏွင့္ ကလ်ာဏီဆီ ျပန္ေရာက္သြားသည္။ သူတို႔သာ ဒီအေၾကာင္းေတြသိလွ်င္ ဘယ္ေတြျဖစ္ကုန္မလဲ မသိ။ သို႔ေသာ္ ထိုအေတြးေတြက သူ႔မ်က္စိေရွ႔မွ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ပီပီျပင္ျပင္ျဖစ္မလာပဲ ဆပ္ျပာဖူးေပါင္းလိုပင္ ေဖာက္ခနဲ ေပ်ာက္ကြယ္သည္။

စီစီဟန္က ဂါ၀န္ရွည္၏ႀကိဳးစကို ပုခံုးတစ္ဖက္ခ်င္းမွ ဆြဲခြ်တ္လိုက္၍ ျဖစ္သည္။ သီဟ ျမင္းရိုင္းကပြဲကတည္းက စီစီဟန္ကို မိန္းမေခ်ာတစ္ေယာက္ဟု သိထားခဲ့သည္။ အခုလို အ၀တ္ဗလာႏွင့္ အနီးကပ္ျမင္လိုက္ရေသာအခါ စီစီဟန္ကို မိန္းမေခ်ာဟုေျပာတာထက္ “စင္းလံုးေခ်ာ“ဟု ေျပာတာက ပိုသင့္ေတာ္မည္ဟု ထင္ျမင္မိသည္။ ၀င္း၀ါျပည့္တင္းေသာအသားအရည္တြင္ လက္ဖက္ရည္ပန္းကန္အႀကီးစားအရြယ္ေလာက္ရွိေသာ ႏို႔ႏွစ္လံုးက တင္းတင္းခြ်န္ခြ်န္ေလးထြက္ေနသည္။ ထိုေအာက္တြင္ ၀မ္းဗုိက္သားေလးက ခ်ပ္ခ်ပ္ရပ္ရပ္ရွိလွၿပီး ခါးေလးကမူ ေသးက်ဥ္လွသည္။ ထြာဆိုင္မွ်ေသာ ခါး၏ ေအာက္ရွိ ႀတိဂံပုံေနရာေလးတြင္ အဖုတ္ေဖာင္းေဖာင္းေလးက အေမႊးခပ္ေရးေရးႏွင့္ ခ်စ္စဖြယ္ရွိေနသည္။ ေပါင္တံေတြကမူ ေစာေမာင္တို႔အိမ္ထဲမွာကတည္းက ျမင္ခဲ့ရသည္မို႔ အထူးေျပာစရာမလိုေတာ့။ ေခ်ာေမာလွသည့္ မ်က္ႏွာသြယ္သြယ္ေလးပါ ထည့္ေပါင္းထည့္လိုက္လွ်င္ စီစီသည္ ဘယ္လိုမွ ျငင္းရက္စရာမရွိေသာ မိန္းမေခ်ာေလးပင္ ..။

“မိန္းမ အေခ်ာေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်စ္ခြင့္ရၿပီး ကိုယ့္ရန္သူအေၾကာင္းသိခြင့္ရမွာေလာက္ ေကာင္းတဲ့ ကမ္းလွမ္းခ်က္ရွိလို႔လား သီဟရယ္ .. ဇီဇာေၾကာင္ မေနစမ္းပါနဲ႔ ..“ သီဟမွာ ေရြးခ်ယ္စရာလမ္း မရွိေတာ့ပါ။ ယမရာဇာႏွင့္ ပတ္သက္ေသာသတင္းကို သူကအရအမိ လိုခ်င္ေနသည္မဟုတ္လား။ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ခ်ရင္း သူ႔အက်ၤ ီၾကယ္သီးမ်ားကို စျဖဳတ္သည္။ “ဒါနဲ႔ .. ခင္ဗ်ားက ယမရာဇာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ေျပာျပႏိုင္မွာလဲ ..“ “အဲဒါကေတာ့ သီဟရဲ ႔စြမ္းေဆာင္ရည္ေပၚ မူတည္မွာေပါ့ ..“ သီဟ ထပ္မေျပာေတာ့။ ေဘာင္းဘီကို ခြ်တ္ခ်လိုက္ၿပီးသည္ႏွင့္ အိပ္ယာေပၚတြင္ သူမေျပာခဲ့သည့္အတိုင္း ေပါင္တံႏွစ္ေခ်ာင္းကို ကားေပးလွ်က္အသင့္ရွိေနေသာ စီစီဆီသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္း တိုးလာခဲ့သည္။ စီစီ ပံုစံက ဖိတ္ေခၚသည့္အသြင္ျဖစ္ေနယံုမက မ်က္ႏွာေလးကလဲ မခို႔တယို႔ႏွင့္ သီဟကို ၾကည့္ေနသည္။ တဲေခါင္မိုး၌ ထြန္းထားေသာမီးေရာင္ကျဖာၾကေနသျဖင့္ သူမ၏ ရိႈက္ဖိုႀကီးငယ္ေတြကို ျမင္ေနရရာ သီဟတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုမွ စိတ္မတက္ၾကြပဲ မေနႏိုင္။ လိင္တံက တျဖည္းျဖည္း မတ္ေထာင္လာသည္။

“သီဟ လက္ေႏွးမေနနဲ႔ေနာ္ … ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာရင္ မိုးလင္းလာေတာ့မွာ .. သူမ်ားေတြမႏိုးခင္ ကိစၥၿပီးတာ စီစီတို႔အတြက္ ပိုေကာင္းမယ္နဲ႔တူတယ္ ..“ စီစီစကားက သူမတကိုယ္လံုးကို မ်က္စိကစားေနေသာ သီဟအား တပ္လွန္႔သလိုျဖစ္ေစသည္။ ခ်က္ခ်င္း ေပါင္တံႏွစ္ေခ်ာင္းၾကားတြင္ ဒူးေထာက္ထိုင္လိုက္ၿပီး သူ႔လက္က ေပါင္တြင္းသား ၀င္း၀င္းေလးေတြကို ပြတ္သည္။ စီစီႏႈတ္က ေက်နပ္သြားသည့္ဟန္ႏွင့္ ညည္းသံသဲ့သဲ့ထြက္ၿပီး သီဟ ၀င္လာလို႔ရေအာင္ ပို၍ ကားထုတ္ေပးသည္။ သူမထင္ထားသည္က သီဟကိုယ္ကိုေရႊ႔ကာ ေရွ႔ဆက္တိုးမည္ကို။ သို႔ေသာ္ သီဟက သူမေျခဖ်ားပိုင္းတြင္ ထိုင္ေနရာမွ ေခါင္းကိုငံု႔ခ်သည္။ ဘာျဖစ္မည္ဆိုတာ စီစီ ထပ္၍ ခန္႔မွန္းေနစရာမလို။ သီဟလွ်ာက သူမအကြဲေၾကာင္းေလးေပၚ ေရာက္လာသည္တြင္ ေပါင္ၾကားေရာက္ေနေသာေခါင္းကို အုပ္ကိုင္မိၿပီးသားျဖစ္သည္။

“အိုး .. ရွီး .. ရွီး ..“ စီစီ ကိုယ္ကေလး ေကာ့လန္႔ကာတက္သည္။ ဘယ္ဘက္လက္ႏွင့္သာ ေနာက္သို႔အေထာက္မျမန္လွ်င္ သူမ အိပ္ယာေပၚသို႔ ပစ္က်မွာေသခ်ာသည္။ အကြဲေၾကာင္းထိပ္မွ အစိေလးကို လွ်ာဖ်ားႏွင့္အထိုးခံရေသာ အရသာက အသည္းခိုက္ေအာင္ ေကာင္းလြန္းလွသည္။ ေယာင္ယမ္း၍ ကားထားသည့္ ေပါင္တံေတြက သီဟေခါင္းကို ဖိညွပ္သည္။ ဒါတြင္မက ေခါင္းကိုင္ထားေသာညာဘက္လက္ကလဲ သီဟ ေခါင္းကို ခ်ဳပ္ထားရင္းထပ္ဖိခ်သည္။ သီဟ အေျခအေနကို သေဘာေပါက္သည္။ ကလ်ာဏီတုန္းကတည္းက ေအာက္စီဂ်င္ျပတ္မတတ္ခံလိုက္ရၿပီးၿပီမို႔ စီစီႏွင့္ ဒီလိုအျဖစ္မ်ဳိးထပ္မႀကံဳခ်င္။ အကြဲေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္လ်က္ေပးၿပီးသည္ႏွင့္ သူ႔လွ်ာကို အေပၚပိုင္းသို႔ တစတစ ဆြဲေခၚသည္။ ေတာ္ေသးသည္။ စီစီကလဲ အဖုတ္ကို လ်က္ေပးဖို႔ အသည္းအသန္ ေတာင္းဆိုမေနသျဖင့္ သက္သာရာရသည္။

သီဟလွ်ာက ႏို႔သီးေလးတစ္ခုေပၚေရာက္လာသည္။ နံနက္ပိုင္းကို ကူးေျပာင္းစမို႔ အေအးဓါတ္ကႀကီးစိုးထားေလရာ ႏို႔တစ္ဖက္ မိမိရရအစို႔ခံရသည္တြင္ စီစီကိုယ္ကေလးတုန္ကာတက္သည္။ ခ်မ္းလို႔ပဲလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အရသာေတြ႕လို႔ပဲလားေတာ့ မသိ၊ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးေတြစုကာ တရွီးရွီး ညည္းလ်က္ရွိသည္။ ႏို႔အံုအိအိေလးေတြကို စို႔ေပးရတာေကာင္းေပမယ့္ သီဟ အၾကာႀကီး အခ်ိန္ျဖဳန္းမေနပါ။ အဓိကက အဓိကပဲမို႔ စီစီလည္တိုင္ေက်ာ့ေက်ာ့ေလးေပၚ သူ႔လွ်ာေနရာေရႊ႔သြားသည့္အခ်ိန္တြင္ လိင္တံကို ေအာက္ဖက္တြင္ေထာက္၍ ေနရာယူေစလိုက္သည္။ လူခ်င္းဖိကပ္သြားမႈေၾကာင့္ စီစီကိုယ္ကေလးက အိပ္ယာေပၚတြင္ ပက္လက္ကေလး ျဖစ္သည္။ သီဟ ညာလက္ကို ပူးကပ္ေနေသာ ဆီးစပ္ႏွစ္ခုၾကား ထိုးႏိႈက္ၿပီး လိင္တံကို လမ္းေၾကာင္းမွန္ေရာက္ေအာင္ ေတ့ေပးသည္။ ေနရာက်ၿပီဆိုတာ သိလိုက္သည္ႏွင့္ အထဲကို ဖိသြင္းသည္။

“အိုး … “ “အီး ..“ သီဟတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး ကိုယ္အသီးသီးတြင္ တစ္ေနရာစီက ေႏြးခနဲျဖစ္သြားသည္။ လိင္အဂၤါအခ်င္းခ်င္း ထိေတြ႔မႈမွ ျဖစ္တည္လာေသာ အေႏြးဓါတ္သည္ တကိုယ္လံုးသို႔ ပ်ံ ႔ႏွံ႔သည္။ မ်က္လံုးကိုယ္စီ မွိတ္က်ၿပီး ရရွိလာေသာ ကာမအရသာတြင္ အခိုက္အတန္႔မွ် နစ္ေမ်ာေပ်ာ္၀င္သည္။ ေကာင္းလြန္းလွသည့္ အရသာေၾကာင့္သီဟ လိင္တံကို ေကာ့၍ ထပ္ထိုးသည္။ လိင္တံက အတြင္းသားေတြကို ပြတ္တိုက္၍ တိုး၀င္သည္။ အတြင္းသားေတြက တစ္လက္မခ်င္း က်ဴးေက်ာ္လာသူကို ေနရာဖယ္မေပးခ်င္သျဖင့္ အတင္းဖ်စ္ညွစ္၍ထားသည္။

“အား .. ေကာင္း တယ္ကြာ ..“ “ရွင္ႀကီးပဲ ေကာင္းမေနနဲ႔ သီဟ .. စီစီေကာင္းဖို႔လဲ လုပ္ဦး .. ရွင္ရမယ့္ သတင္းက ဘယ္အေပၚမူတည္တယ္ဆိုတာ သိတယ္မွတ္လား …“ အေတြ႔ေနာက္ေမ်ာပါသြားေသာ သီဟ ဒီစကားၾကားမွ အေျခအေနကို ျပန္သတိရသည္။ ဟုတ္သားပဲ။ သူက သူမေကာင္းဖို႔ လုပ္ရမွာေလ။ စီစီေပၚက ကိုယ္ကိုၾကြလိုက္ၿပီး သူ႔ကိုယ္၏ အေနအထားကိုျပင္သည္။ စီစီ၏ တင္ပါးႏွစ္ဖက္ကို က်က်နနဆုပ္ကိုင္ၿပီးေနာက္ အားအရွိန္ျပင္းျပင္းႏွင့္ ေဆာင့္ခ်သည္။ လိင္တံတေခ်ာင္းလံုး အရင္းထိတိုင္ေအာင္ နစ္ျမဳပ္သြားၿပီး အျပင္ဘက္တြင္ ေဂြးဥႏွစ္လံုးသာ က်န္ခဲ့သည္။

သီဟ အခ်ိန္ျဖဳန္းမေနပါ။ စီစီႏႈတ္ဖ်ားမွ ေက်ေက်နပ္နပ္ေအာ္ညည္းသံ ထြက္က်လာမွ ျဖစ္မည္မို႔ အင္းတိုက္အားတိုက္ႏွင့္ ႀကိဳးစားသည္။ တအားေဆာင့္ -ိုး ေနမႈေၾကာင့္ အခ်ိန္ခနအတြင္းမွာပင္ သူ႔ကိုယ္၌ ေခြ်းေစးမ်ားျပန္လာသည္။ တဖတ္ဖတ္ႏွင့္ အသားခ်င္းရိုက္ခတ္သံမ်ားကလဲ တိတ္ဆိတ္ေနေသာ တဲထဲတြင္ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ထြက္လ်က္ရွိသည္။ သူ႔ႀကိဳးစားမႈက အရာထင္သည္ဟုပင္ ဆိုရမည္။ အခ်က္ငါးဆယ္ေလာက္ ေဆာင့္ၿပီးခ်ိန္တြင္ စီစီႏႈတ္မွ ညည္းသံမ်ားက တစတစက်ယ္ေလာင္လာသည္။

“အာ .. အင့္ … ေကာင္းတယ္ … အင့္ .. ေဆာင့္ …. ေဆာင့္ .. နာနာေလး … အင့္ ..“ စီစီကို လုပ္ရသည္မွာ ေကာင္းလွေပမယ့္ သီဟ အျပင္ဘက္က အေျခအေနကိုလဲ မ်က္ခ်ည္မျပတ္ပါ။ တစတစ တဲနံရံမ်ားက လင္းသထက္လင္းလာသည္ကို သူျမင္ေနရသည္။ သူ႔အတြက္ အခ်ိန္သိပ္မက်န္ေတာ့ပါ။ စီစီတစ္ေယာက္ အားရပါးရ ေအာ္ညည္းေနသည့္တိုင္ ဒီေလာက္ႏွင့္ မလုံေလာက္ေသးမွန္း သိသည္။ သူမ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ၿပီးမွျဖစ္မည္။ သီဟ အႀကံကုန္ ဂဠဳန္ဆားခ်က္ရေတာ့သည္။ ေပါင္တံေတြကို လက္တစ္ဖက္ႏွင့္ ထိန္းကိုင္ထားရင္းမွ က်န္သည့္လက္တစ္ဖက္ကို သူမဆီးစပ္ေပၚသို႔ ေရႊ႔သည္။ လက္မကိုေအာက္ဘက္သို႔ လွည့္ကာေကြးလိုက္ၿပီး အကြဲေၾကာင္းထိပ္က အစိေလးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပြတ္သည္။

“အားးးးးးးး .. သီဟ … ရွင္ … ရွင္ လူလည္မက်နဲ႔ … မ .. မ တရားဘူး .. အားးးး… အင့္ ..“ “အခ်စ္နဲ႔စစ္မွာ မတရားတာ မရွိဘူးဆိုတာ စီစီ မၾကားဖူးဘူးလား .. ဟင္း … ဟင္း ..“ စီစီကို တံု႔ျပန္ေျပာေနသည့္တိုင္ သီဟ အေစ့ကိုဖိကာ ပြတ္ေနမႈကို မရပ္။ တအားကုန္ ေဆာင့္ေနမႈကိုလဲ မခ်။ စီစီ ဘယ္လိုခံႏိုင္ေတာ့မည္နည္း။ သူမေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းက သီဟ၏ ခါးကိုတင္းတင္းခ်ိတ္ထားလိုက္ရင္း “အီး“ခနဲ သံရွည္ဆြဲကာေအာ္၍ ေကာ့တက္သည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကမူ အိပ္ယာလိပ္စကို က်စ္လိမ္ေအာင္ ဆုပ္ဆြဲရင္း စီစီ ၿပီးသြားရွာသည္။ စီစီၿပီးဆံုးေအာင္ ေစာင့္ေနရေသာသီဟသည္ သူမအထြတ္အထိပ္ေရာက္သြားၿပီဆိုတာ သိၿပီမို႔ ထိန္းထားဖို႔ မလိုေတာ့ပါ။ သူ႔ဦးေႏွာက္က ဒါကိုေထာက္ျပလိုက္သည္ႏွင့္ လိင္တံကခ်က္ခ်င္း နားလည္ၿပီး အထဲကိုေရာက္ေနရာမွ ျပန္ထြက္မလာေတာ့။ ထြက္သြားသည္က စီစီအတြင္းပိုင္းတစ္ခုလံုး၌ ျပည့္လွ်ံသြားေသာ လရည္ေတြသာျဖစ္ေတာ့သည္ ….။

“အင္း … သီဟ .. ရွင့္ဘက္က အလုပ္နဲ႔သက္ေသျပခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ စီစီကလဲ ကတိတည္ရမွာေပါ့ ..“ သီဟ စီစီေဘးတြင္ ၀င္လွဲေနၿပီး အသက္ကိုပံုမွန္ျဖစ္ေအာင္ ရွဴေနရသည္။ စီစီက ေဘးတေစာင္းလွည့္လာၿပီး ဆက္ေျပာသည္။ “ေလာေလာဆယ္ ယမရာဇာ ဘယ္ေနရာမွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာေတာ့ စီစီ ေျပာမျပႏိုင္ဘူး .. စီစီေျပာႏိုင္တာက သူ ဘာေနာက္ကိုလိုက္ေနလဲဆိုတာကို ..“ “ဟင္ … အဲဒါက .. က်ေနာ့္ကို ဘယ္လိုကူညီႏိုင္မွာမို႔လို႔လဲ ..“ “ဒီလိုေလ .. အကယ္၍သာ သီဟ ယမရာဇာလိုခ်င္တဲ့ ပစၥည္းကို လိုက္ရွာတယ္ဆိုရင္ တစ္ေန႔မဟုတ္တစ္ေန႔ သူနဲ႔ ေတြ႔မွာပဲ .. ဒီထက္ေကာင္းတာက သီဟလက္ထဲကိုသာ သူလိုခ်င္တဲ့ ပစၥည္းေတြ ေရာက္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ သူ႔အႀကံပ်က္သြားမွာ ..“

သီဟ လွဲေနရာမွထသည္။ ေတြးေတြးဆဟန္ႏွင့္ စီစီကို ၾကည့္ရင္း .. “ဆက္ေျပာပါ .. စီစီ ..“ “ဒီလို သီဟ .. ယမရာဇာအေနနဲ႔ စီစီတို႔ေလာကကို အႏိုင္ယူဖို႔ဆိုတာ သူတစ္ေယာက္ထဲနဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး .. သူ႔ေနာက္မွာ သစၥာခံေတြ ရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ စီစီတို႔ေလာကက အမ်ဳိးအႏြယ္တိုင္းကို ဖ်က္ဆီးဖို႔ေတာ့ မလံုေလာက္ေသးဘူး .. အဲဒီေတာ့ သူရဲ ႔အႀကံက ငရဲျပည္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ သစၥာခံေတြကို ဒီေခၚဖို႔ပဲ … အဲဒီလိုလုပ္ဖို႔ဆိုရင္ သူ႔မွာ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းႏွစ္ခု ရွိရမယ္ .. အဲဒီထဲက တစ္ခုက ေက်ာက္ျပား .. ဒါေပမယ့္ ဒီေက်ာက္ျပားက သူ႔ခ်ည္းပဲသံုးလို႔ရတာ မဟုတ္ဘူး .. သူ႔ထဲမွာျမဳပ္ဖို႔ ေက်ာက္တစ္လံုးလိုတယ္ ..power source ပဲဆိုၾကပါစို႔ .. အဲဒီႏွစ္ခုရသြားရင္ေတာ့ ငရဲတံခါးပြင့္ၿပီလို႔သာ မွတ္ေပေတာ့ ..“

စီစီ၏ ရွင္းျပမႈက ဒီမွာရပ္သြားသည္။ သီဟ ေနာက္ထပ္ ဘာရွိေသးလဲဆိုတာကို အၾကည့္ႏွင့္ေမးသည္။ စီစီက ေခါင္းခါ၍ အေၾကာင္းျပန္သည္။ သီဟ အိပ္ယာေဘးရွိ အကၤ် ီႏွင့္ေဘာင္းဘီကို ေကာက္ယူသည္။ “ဒါက ဘယ္သြားမလုိ႔လဲ .. သီဟ ..“ “ဟင္ .. တည္းခိုခန္း ျပန္ရမယ္ေလ .. စီစီပဲ ေျပာလို႔ ၿပီးၿပီမဟုတ္လား .. မနက္လင္းေတာ့မယ္ .. က်ေနာ္တို႔ ခရီးထြက္ရဦးမယ္ .. ေနာက္ၿပီး က်ေနာ့္ေသနတ္သံကို က်ေနာ့္အေဖာ္ေတြ ၾကားသြားႏိုင္တယ္ .. ၾကားသြားရင္ လိုက္ရွာေနၾကမွာ …“ “ဒါဆို .. စီစီကို ခနေစာင့္ .. စီစီလိုက္ခဲ့မယ္ ..“ “၀ိုး .. ၀ိုး … ေန ေနပါဦး .. မစီစီ .. ခင္ဗ်ားက ဘယ္လိုက္မလို႔လဲ ..“ “ဘယ္လိုက္ရမွာလဲ .. ယမရာဇာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ရွင္ခရီးထြက္လာတာ မွတ္လား .. အဲဒီခရီးမွာ စီစီလဲလိုက္မလို႔ေပါ့ ..“ “ခင္ဗ်ားက က်ေနာ္တို႔နဲ႔ လိုက္မယ္ ..ဒါ .. မ .. မျဖစ္ !!! “

သီဟ စကားကိုအျပည့္အစံုေျပာခြင့္ မရလိုက္။ တဲအျပင္ဘက္မွ ၾကားရေသာ လူသံေၾကာင့္ လန္႔ျဖတ္ကာ တပိုင္းတစႏွင့္ ရပ္သြားသည္။

“မကလ်ာ … ဒီတဲထဲက အသံၾကားတယ္ ..“ ဘယ္သူေအာ္ေျပာလိုက္သည္ဆိုတာ ယံုမွားသံသယ ျဖစ္ေနစရာမလိုပါ။ သီဟ မ်က္လံုးျပဴးက်ယ္သြားၿပီး လက္ထဲေရာက္ေနေသာ ေဘာင္းဘီကို ကမန္းကတမ္း စြပ္သည္။ ေဘာင္းဘီက ဒူးေခါင္းပဲ ေရာက္ေသးသည္။ ရြက္ဖ်င္စက လွပ္သြားၿပီး လင္းသဒၵါ၏ ဦးေခါင္းက ေပၚလာသည္။ သူမေနာက္မွ ကပ္လ်က္သား ပါလာသူက ကလ်ာဏီ ..။

တဲထဲသို႔ ၀င္လာေသာ လင္းသဒၵါ၏ ေျခလွမ္းေတြသည္ အထဲက ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ရပ္တန္႔သြားသည္။ သီဟ .. သူ .. သူမ၏ ခ်စ္သူေဟာင္း။ ျဖစ္ေနပံုက ေဘာင္းဘီက ၀တ္ေနလ်က္ တန္းလန္း။ တြဲလြဲက်ေနေသာ လိင္တံက အရည္ေတြတလက္လက္ႏွင့္မို႔ ဘာျဖစ္ထားသည္ဆိုတာ ေမးစရာမလို။ လင္းသဒၵါအၾကည့္က သီဟေဘးရွိ ဆပ္ကပ္မယ္ဆီေရာက္သည္။ သူမကေရာ ဘာထူးလဲ။ မိေမြးတိုင္း ဖေမြးတိုင္း။ ဒါ့အျပင္ ထိုဟာမ၏ ေပါင္ၾကားရွိ အဖုတ္က ပြင့္ဟေနၿပီး စီးက်ေနသည္က အရည္ျဖဴျဖဴေတြ။ ဒင္း ... အပ်က္မ .. ေတြ႔မယ္။ လင္းသဒၵါလက္က အၿမဲအသင့္ေဆာင္ထားေသာ သူမေနာက္ေက်ာရွိ ဓါးဆီသို႔ ေရာက္သြားသည္။ စီစီ သူမအေျခအေနကို ရိပ္မိသည္။ လွဲေနရာမွ ဆတ္ခနဲ လိမ့္ထြက္၍ တဲနံရံတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ဓါးေကာက္ကို လွမ္းဆြဲသည္။

“ရွင္ … ေခြး … ေခြး .. ေခြးထက္ေတာင္ ဆိုးလွခ်ည္လား …“ “လင္းသဒၵါ စိတ္ထိန္းစမ္း !!! …“

လင္းသဒၵါ ပံုစံက အရမ္းစိတ္ထိခုိက္ကာ ေဒါသထြက္ေနမွန္း သိသာလွသည္။ စီစီ၏ တဲမွေန၍ တည္းခိုခန္းအထိ ျပန္လာရာလမ္းတြင္ စကားတစ္ခြန္းမေျပာ။ စီစီကို သတ္မလို ျဖတ္မလိုျဖစ္ေနမႈေၾကာင့္ အခ်င္းမမ်ားရေအာင္ ကလ်ာဏီက တည္းခိုခန္းေရာက္မွ ရွင္းပါဆိုၿပီး မနည္းေဖ်ာင္းျဖခဲ့ရသည္။ အခု ကလ်ာဏီအခန္းကို ျပန္ေရာက္လို႔မွ မဆံုး လင္းသဒၵါဆီမွ ေဒါသသံက ထြက္လာသည္။ ကလ်ာဏီ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ တကယ္စိတ္ဆိုးသင့္တာက သူမျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လင္းသဒၵါပံုစံက သူမထက္ပိုဆိုးေနသည္။ ေဒါသအေလ်ာက္ လက္ပါလာမွာစိုးလို႔ သူမ လင္းသဒၵါကို ေအာ္ေျပာလုိက္ရေသာ္လဲ သီဟကို ခြင့္လႊတ္ဖို႔ေတာ့ သူမကိုယ္တိုင္လဲ မစဥ္းစားထား။ သူမအၾကည့္က တည္းခိုခန္းတံခါး၀ကို မွီကာရပ္ေနရင္း မထီတရီၿပံဳးေနသာ စီစီဆီသို႔ ေရာက္သည္။

“သီဟ ေျပာေလ .. ရွင္ စကားမေျပာတတ္ေတာ့ဘူးလား ..“ “သဒၵါ ကိုယ္ရွင္းျပမယ္ .. သဒၵါ ထင္သလို မဟုတ္ဘူး .. ဒါ ယမရာဇာရဲ ႔သတင္းရဖို႔အတြက္လုပ္တာ .. စီစီ က်ေနာ္ေျပာတာ ဟုတ္တယ္မွတ္လား …“ “ေနစမ္းပါဦး .. စီစီက ဘာျဖစ္လို႔ ရွင့္ဘက္က လိုက္ၿပီးေျဖေပးရမွာလဲ .. ရွင့္ခရီးမွာ လိုက္ဖို႔ သေဘာတူၿပီလား အရင္ေျပာစမ္းပါဦး ..“ “သီဟ .. ဒီဟာမ ဘာေျပာတယ္ .. “ “က်မကို ဟာမနဲ ႔မေခၚနဲ႔ က်မမွာ နာမည္ရွိတယ္ .. ရွင္ကေရာ ဘာေကာင္မ မွတ္လို႔လဲ ..“ လင္းသဒၵါႏွင့္ စီစီ၏ ခြန္းႀကီးခြန္းငယ္ ေျပာဆိုလာမႈေၾကာင့္ သီဟ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား ၾကား၀င္ ရပ္လိုက္ရသည္။ စီစီကို ပါးစပ္ပိတ္ထားရန္ လက္၀ါးျဖန္႔ကာတားၿပီး လင္းသဒၵါဘက္သို႔ လွည့္သည္။

“သဒၵါ .. ကိုယ္ေမးပါရေစဦး .. မင္းက ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီေလာက္ေတာင္ ေဒါသထြက္ေနရတာလဲ ..“ “ရွင္ .. ရွင္ ..“ သီဟ စကားက သူမ အသည္းႏွလံုးကို ကိုင္လႈပ္လိုက္သလို ခံစားရသည္။ လင္းသဒၵါ အကူအညီရလိုရျငား ကလ်ာဏီဘက္သို႔ လွည့္ၾကည့္သည္။ သို႔ေသာ္ ကလ်ာဏီကိုယ္တိုင္ကလဲ လင္းသဒၵါ ဘယ္လိုေျဖမည္ဆိုတာကို သိခ်င္သည့္ဟန္ေပါက္ေနသည္။ သူမကို “ေျဖလိုက္ေလ“ဆိုသည့္ အၾကည့္ႏွင့္ ေမးေငါ့ျပသည္။ “ေျဖေလ .. သဒၵါ .. ကိုယ္ေမးတာကို ေျဖပါ .. သဒၵါ ဒီလိုစိတ္ဆိုးတာ အခုမွ မဟုတ္ဘူး .. ကလ်ာဏီနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ အိပ္ခဲ့တယ္ဆိုတုန္းကလဲ ဒီလို ျဖစ္ဖူးတယ္ .. အခု စီစီနဲ႔ကိုယ္ အတူအိပ္ခဲ့တယ္ဆိုေတာ့လဲ ထပ္ျဖစ္ျပန္တယ္ .. လင္းသဒၵါ .. မင္း .. ငါ့ကို စိတ္ဆိုးတယ္ဆိုတာ ဘာအတြက္လဲ ..“ “ရွင္လုပ္တာ စိတ္ဆိုးခ်င္စရာ မေကာင္းဘူးလား .. က်မ .. ..“ “မင္း .. ငါ့ကို ခ်စ္ေနေသးတာလားးးးး ..“ ျဖတ္ကာေမးလိုက္သည့္ သီဟ၏ စကားတြင္ က်န္မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္၏ မ်က္လံုးေတြသည္ လင္းသဒၵါေပၚေရာက္လာသည္။ ကလ်ာဏီ၏ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က ေကြးသြားသည္။ သူမ ထင္သားပဲ .. ဒီ ၀ံပုေလြမႏွင့္ သီဟသည္ အစကတည္းက ဇာတ္လမ္းရွိခဲ့မည္ဆိုတာကို။ သူမသာမက။ သီဟကိုယ္ႏွင့္ကြယ္ကာ ရွိေနသူ စီစီပါ အံ့အားသင့္သည္။ လင္းသဒၵါႏွင့္ သီဟကို ရည္းစားေဟာင္းေတြ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ဟု သူမ တြက္မထား။ လတ္စသတ္ေတာ့ ရည္းစားလူလု အူႏုကြ်ဲခတ္ခံရတာကိုး။ လင္းသဒၵါ ဘယ္လိုေျဖမွန္း သိခ်င္သျဖင့္ သီဟကုိယ္ႏွင့္ကြယ္ေနရာမွ ေနရာေရႊ ႔သည္။

“က် .. က်မ …“ “သဒၵါ .. မင္း ငါ့ကို ခ်စ္ေနေသးတယ္ မွတ္လား ..“ “မ .. မ ဟုတ္ ..“ “ေတာ္ၿပီကြာ … မင္း မေျပာခ်င္လဲ မေျပာနဲ႔ေတာ့ ..“ သီဟ သည္းခံႏိုင္မႈ အတိုင္းအတာ ကုန္ဆံုးသြားသည္။ လင္းသဒၵါ၏ ထစ္ေငါ့ထစ္ေငါ့ ျဖစ္ေနမႈကို သူဘယ္လိုမွ စိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ အခန္းေထာင့္က စားပြဲေပၚတြင္တင္ထားေသာ ရိုင္ဖယ္ေသနတ္ကို လွမ္းဆြဲသည္။ “သီဟ ဒါက ဘယ္သြားမလို႔လဲ ..“ တစ္ခ်ိန္လံုး ၿငိမ္ကာေနခဲ့သူ ကလ်ာဏီက သီဟ အခန္းေပါက္၀သို႔ မေရာက္ခင္ လွမ္းေမးသည္။ “အရက္သြားေသာက္မလို႔ … မင္းတို႔သံုးေယာက္နဲ႔ ဆက္ဆံရတာ ငါ့အတြက္ ၿဂိဳလ္ႀကီးကိုးလံုးေခါင္းေပၚထမ္းထားရတာထက္ ပိုဆိုးတယ္ .. ေခါင္းသြားေဆးမလို႔ေဟ ..“ သီဟ စကားက ကလ်ာဏီဆီမွပင္ ရပ္မေနပါ။ လင္းသဒၵါဘက္သို႔ လွည့္ကာ ၾကည့္သည္။ “သဒၵါ .. ကိုယ္ မင္းကို ေနာက္ဆံုးတစ္ခုေျပာမယ္ .. မင္း ငါ့ကို သစ္စိမ္းခ်ဳိးခ်ဳိးခဲ့ေပမယ့္ ငါ့စိတ္ထဲမွာ မင္းအသည္းကိုခြဲဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မရည္ရြယ္ခဲ့ဘူး .. အဲဒါေတာ့ မင္းသိထားပါ ..“

သီဟ ေျပာၿပီးသည္ႏွင့္ ေနာက္လွည့္မၾကည့္ေတာ့ပါ။ ေလေပြတစ္ခုႏွယ္ အခန္းထဲမွ ဟူးခနဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ မိန္းကေလး သံုးေယာက္သာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေမးခြန္းမ်ားစြာႏွင့္ၾကည့္ရင္း က်န္ခဲ့ေတာ့သည္။

မနက္ေစာေစာစီးစီး ဘားေကာင္တာသို႔ တန္းေလွ်ာက္လာေသာ သီဟေၾကာင့္ ဆိုင္ရွင္လူ၀ႀကီးက စူးစမ္းသည့္အၾကည့္ႏွင့္ ၾကည့္သည္။ သီဟ ဘယ္သူႏွင့္မွ စကားေျပာခ်င္စိတ္ မရွိပါ။ ႏြယ္ၿငိမ္း၏ တယ္ကီလာကို တစ္ခြက္အျပည့္မွာလိုက္ၿပီး ေထာင့္စြန္းက စားပြဲတစ္လံုးဆီသို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ စားေသာက္ခန္းတစ္ခုလံုးတြင္ သူရယ္၊ ဆိုင္ရွင္လူ၀ႀကီးရယ္၊ တံျမက္စည္းလွဲေနသူ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ရယ္သာရွိသည္။ သီဟ တယ္ကီလာကို တစ္က်ဳိက္ေမာ့သည္။ ထံုးစံအတိုင္း မီးလိုပူျပင္းေသာအရသာက လည္ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ၿပီး အစာအိမ္ထိဆင္းသြားသည္။ သီဟ ေခါင္းတစ္ခ်က္ခါၿပီး ေနာက္တစ္က်ဳိက္ထပ္ေမာ့မည္အျပဳတြင္ တည္းခိုခန္း၀၌ လူတစ္ေယာက္ေပၚလာသည္။

ေခါင္းၿမီးၿခံဳ ကုလားမမ်ားကဲ့သို႔ ေခါင္းအထိေရာက္ေအာင္ ၀တ္ရံုအနက္ကို ၿခံဳထားေသာ ထိုလူသြယ္သြယ္သည္ သီဟဆီသို႔ တန္းေလွ်ာက္လာသည္။ ထိုလူ သူ႔အနားသို႔ မေရာက္လာခင္မွာပင္ သင္းပ်ံ ႔ေသာရနံ႔တစ္ခုကို ရသည္။ ခ်ဳိျမထံုရီေသာ ထိုရနံ႔က ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိလြန္းလွသည္။ “ဒီမွာရွင့္ … က်မကို တစ္ခုေလာက္ ကူညီပါလား ..“ စိတ္ရႈပ္လို႔ အရက္ထြက္ေသာက္ပါသည္ဆိုမွ ဒုကၡသည္ႏွင့္ လာတိုးေနျပန္ၿပီ။ သီဟ ပထမေတာ့ ဘာမွန္းမသိသည့္ မိန္းမကို ေမာင္းထုတ္လိုက္ဖို႔ ေတြးေသးသည္။ လင္းသဒၵါတို႔ ကမာၻတြင္လဲ စားေသာက္ေနတုန္း လိုက္ေတာင္းသည့္သူေတြ ရွိေနပါလားဟုေတာင္ ျဖတ္ခနဲ ေတြးမိေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အမ်ဳိးသမီးကေခါင္းေစာင္းကို လွပ္လိုက္သည္တြင္ ျမင္လိုက္ရေသာ မ်က္ႏွာေၾကာင့္ ထိုအေတြးက ပီပီျပင္ျပင္ေတာင္ မျဖစ္လိုက္။ ေခ်ာေမာလွပေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး ျဖစ္သည္။ သူမေခ်ာသည့္ပံုမွာ လူႏွင့္ေတာင္ မတူပဲ နတ္သမီးတစ္ပါးဟု ေျပာလွ်င္ေတာင္ ျငင္းရက္စရာ မရွိႏိုင္ေပ။ သြယ္လ်သည့္ မ်က္ႏွာတြင္ သူမမ်က္၀န္းေတြက ခရမ္းႏုေရာင္ေတာက္ေနသည္။ နက္ေမွာင္ေသာဆံႏြယ္ေတြက နံ႔သာဆီတစ္ခုျဖင့္ လိမ္းသုတ္ထားသလို ေျပာင္လက္ေနၿပီး ျဖဴ၀င္းေသာ သူမပခံုးေပၚတြင္ လွလွပပေခြကာရွိသည္။ ထိုေျဖာင့္စင္းေနေသာ ဆံႏြယ္ေတြၾကားမွ နားရြက္ႏွစ္ဖက္က ခြ်န္၍ ေထာင္တက္ေနသည္။ ကလ်ာဏီေျပာခဲ့သည့္ထဲက မ်ဳိးႏြယ္တစ္ခုကို ျပန္သတိရသည္။

“ခင္ဗ်ားက elf မွတ္လား …“ “ဟုတ္ပါတယ္ … “ “ေျပာပါဦး .. က်ေနာ္က ခင္ဗ်ားကို ဘာကူညီရမွာလဲ ..“ လက္က်န္အရည္ကို တစ္က်ဳိက္ေမာ့ေသာက္ရင္း သီဟ ေမးသည္။ စိတ္ထဲကမူ သူ ဒီေရာက္မွ ဘာျဖစ္လို႔ မိန္းမေခ်ာေခ်ာေတြနဲ႔ပဲ ဆံုေနရတာလဲဟု ေတြးေနမိသည္။ ဒါကပင္ သူ႔ကံၾကမၼာပဲလား မသိ။ “က်မရဲ ႔သားကေလ အရမ္းအေဆာ့မက္တယ္ .. စူးစမ္းခ်င္တာကလဲ တအားပဲ .. မေန႔ညေနက အိမ္နားက ကစားေဖာ္ေတြနဲ႔ ၿမိဳ ႔ျပင္ထြက္ေဆာ့ၾကတယ္ေလ .. အဲဒါ ညမိုးခ်ဳပ္ေတာ့ က်န္တဲ့ကေလးေတြ ျပန္ေရာက္လာတယ္ .. သူကပါမလာဘူး .. သားကို သူတို႔လိုက္ရွာၾကတာ မေတြ႔ေတာ့လို႔တဲ့ .. က်မ ညတြင္းခ်င္းႀကီး လိုက္ရွာေသးတယ္ .. ကေလးေတြကစားတယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ မေတြ႔ဘူး .. အဲဒါနဲ႔ ၿမိဳ႔ထဲတစ္ေခါက္ျပန္လာၿပီး အကူအညီေပးႏိုင္မယ့္ လူကို လိုက္ရွာေနတာ ..“

ေျပာရင္းႏွင့္ မ်က္ရည္၀ဲတက္လာေသာ အမ်ဳိးသမီး၏အသြင္က သနားဖြယ္ရာပင္။ သီဟ စိတ္က သူငါးႏွစ္သားတုန္းက ျဖစ္ခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္ဆီသို႔ ျပန္ေရာက္သြားသည္။ သူလဲပဲ ဒီမိန္းမ၏ သားေလးလို ျဖစ္ဖူးသည္။ အဲဒီတုန္းက သူတို႔ တစ္ျခားရြာတြင္ ျပဳလုပ္ေသာ ဘုရားပြဲသို႔ သြားတာျဖစ္သည္။ ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီဟု နာမည္ႀကီးသည္မို႔ ထိုဘုရားပြဲက ၾကက္ပ်ံမက်စည္ကားသည္။ သီဟႏွင့္ သူ႔အေမ ညေစ်းတန္းေလွ်ာက္လာရင္း တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ လူေတြက်ိတ္က်ိတ္တိုးေနသည္ကို ေတြ႔လို႔ သူက ဆက္မသြားပဲ စပ္စုမိသည္။ ေယာက်္ားႀကီးေတြ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ႏွင့္ တိုးေ၀ွ႔ေနသည့္အရာကား အျခားမဟုတ္။ မိုးပ်ံခ်ဳိကန္းဆိုေသာ ပိတ္စဆိုင္းဘုတ္ႀကီးကိုေနာက္ခံထိုးၿပီး အႀကီးအက်ယ္ အေလ်ာ္အစားလုပ္ေနၾကေသာ ေလးေကာင္ဂ်င္၀ိုင္း။ မႈန္ကုပ္ကုပ္ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ တရုတ္စပ္လိုလို ဒိုင္လုပ္သူေရွ႔တြင္ ေငြပံုႀကီးကဟီးေနသည္။ အဲဒီတုန္းက ကေလးပီပီ ပံုထားသည့္ေငြေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေလးေကာင္ဂ်င္ဒိုင္ ငနဲကိုေတာင္ အားက်မိေသးသည္။ သို႔ေသာ္ သူအားက်မိသည္က မိနစ္ပိုင္းေတာင္ မခံလိုက္။ ျဖဳန္းခနဲ လူအုပ္ၾကားထဲတြင္ လံုၿခံဳေရးရဲေတြေပၚလာၿပီး ဒိုင္လုပ္သူကို လိမ္လည္မႈႏွင့္ ၀င္ဖမ္းသည္။ အဲဒီမွာတင္ လူေတြက ရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္ကာ ဥပဒဟိုထေျပးၾကသည္။ လူအုပ္ၾကားထဲညွပ္ၿပီး သီဟ ဘယ္ပါလို႔ ဘယ္ပါသြားမွန္းမသိ။ ဘုမသိ ဘမသိ လူႀကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ လိုက္ေျပးရင္း ထိုစဥ္တုန္းက အေမျဖစ္သူႏွင့္ လူကြဲသြားခဲ့သည္။ ကံေကာင္းေထာက္မလို႔ သီဟ အေမျဖစ္သူႏွင့္ ျပန္ဆံုေတြ႔ခ်ိန္တြင္ သူ႔အေမသည္ မ်က္ရည္လည္ရႊဲႏွင့္။ အခုလဲ သူ႔ေရွ႔က အမ်ဳိးသမီးက သားေပ်ာက္လို႔ ရတက္မေအးရွာေနသည္တဲ့။ သီဟ စိတ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီး အရက္ခြက္ကို ေဘးဖယ္လိုက္သည္။ ထိုင္ခံုေဘးတြင္ ေထာင္ထားေသာ ရိုင္ဖယ္ကို ေကာက္ကိုက္လိုက္ၿပီး .. “ေကာင္းၿပီေလ .. အေမတစ္ေယာက္ရဲ ႔ေမတၱာကို စာနာၿပီး က်ေနာ္ကူညီပါ့မယ္ ..“ “တကယ္ .. ရွင္ တကယ္ေျပာတာလား ..“ “က်ေနာ့္ပံုက ေနာက္ေနတဲ့ပံုစံေပါက္ေနလို႔လား .. “ “ဟုတ္ … ကဲ့ .. ေက်းဇူးတင္လိုက္တာရွင္ …“ အမ်ဳိးသမီး၏ ပံုစံက သီဟကူညီမည္ဆိုသည့္အတြက္ တကယ္ကို ၀မ္းသာသည့္အသြင္ေပါက္ေနသည္။ မ်က္ရည္စေတြ ၀ဲေနရာမွ ခ်က္ခ်င္းရပ္သြားၿပီး သီဟေရွ႔မွ ဦးေဆာင္ကာ ဆိုင္ထဲမွထြက္သည္။ သူမကို ကူညီဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီးၿပီမို႔ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္မွျဖစ္မည္ဟု သီဟ ေတြးသည္။ ေဘးခ်င္းယွဥ္ကာ ေလွ်ာက္ေနရာမွ .. “ရပါတယ္ .. က်ေနာ့္နာမည္က သီဟ .. ခင္ဗ်ား နာမည္ကေရာ ..“ သီဟနာမည္အၾကားတြင္ အမ်ဳိးသမီး မ်က္ႏွာက ၿပံဳးေယာင္ေလး သမ္းသြားၿပီး သူ႔ကို မ်က္စေလးခ်ီကာ ျပန္ေျဖသည္။ “က်မနာမည္က မာယာေဒ၀ီပါ .. ဒါေပမယ့္ ေခၚရလြယ္ေအာင္ မာယာလို႔ပဲ ေခၚပါရွင္ …“


အခန္း (၄)
“ကေလးေတြက အၿမဲတမ္း ၿမိဳ ႔ျပင္ထြက္ေဆာ့တက္ၾကတာလား ..“ ၿမိဳ႔အေနာက္ဘက္ရွိ တံခါး၀မွ ထြက္လာရင္း သီဟ ေဘးမွပါလာသူ မာယာေဒ၀ီကို ေမးသည္။ သူမက ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ျမင္ေနရေသာ ေတာအုပ္ကို လက္ညႊန္းႏွင့္ ညြန္ျပရင္းမွ .. “ဟုတ္တယ္ .. မာယာရဲ ႔အိမ္က ခုနက ေက်ာ္ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ ႔တံခါး၀နားမွာေလ .. အဲဒါေၾကာင့္ သူတို႔က ၿမိဳ ႔ျပင္ ထြက္ေဆာ့ေလ့ရွိတယ္ .. အဲဒီေတာအုပ္ထဲမွာ ဂူေတြရွိတယ္ .. မာယာစိတ္ပူတာက ဂူတစ္ခုထဲမ်ား ေရာက္ေနသလားလို႔ေလ .. မေန႔က တူတူပုန္းတန္းေဆာ့ၾကတယ္တဲ့ ..“ “ေကာင္းၿပီေလ … ရွာၾကည့္တာေပါ့ .. “ သီဟ သူမနည္းတူ ကေလးအတြက္ စိတ္ပူၿပီး ေရွ႔ကခပ္သုတ္သုတ္ႏွင့္ ေလွ်ာက္သည္။ မာယာေဒ၀ီက သူႏွင့္ ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ပါလာသည္။ ေတာအုပ္ႏွင့္ နီးလာသည္ႏွင့္အမွ် မာယာေဒ၀ီက သူ႔အနားသို႔ တိုးလာၿပီး ပုခံုးခ်င္းထိမိမတတ္ နီးကပ္လာသည္။ သူမ၏ အျပဳအမူက အနည္းငယ္ ထူးဆန္းေနသည္ဟု ခံစားရၿပီး သီဟ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္သည္။ မာယာေဒ၀ီသည္ သူ႔ပုခံုးတြင္ လြယ္ထားေသာ ရိုင္ဖယ္ေသနတ္ကို ေငးၾကည့္ေနရာမွ သီဟ ေခါင္းအလွည့္တြင္ သူ႔ကို ၿပံဳးျပသည္။

“သီဟက ဒီနယ္က မဟုတ္ဘူးေနာ္ ..“ “မဟုတ္ဘူး .. က်ေနာ္က တျခားတေနရာက လာတာ ..“ “ေအာ္ … ဒါနဲ႔ .. သီဟ လက္နက္က အဆန္းပဲေနာ္ .. သီဟတို႔ဆီမွာ တုိက္ခိုက္ေရးသမားတိုင္းက ဒါမ်ဳိးကိုင္တာလား ..“ “အင္း … ဆိုပါေတာ့ … ေနစမ္းပါဦး မာယာ… ခင္ဗ်ားက ဘာျဖစ္လို႔ ဒါကို သိခ်င္ေနရတာလဲ ..“ “အို .. ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး … က် .. က်မတို႔ elf ေတြက စပ္စုတတ္လို႕ပါ …“ သီဟ စိတ္ထဲ မာယာေဒ၀ီႏွင့္ ပတ္သက္၍ တစ္မ်ဳိးျဖစ္လာသည္။ ႏြယ္ၿငိမ္းၿမိဳ ႔အလြန္က ေတာအုပ္ထဲ ၀င္လာသည္ႏွင့္အမွ် မာယာေဒ၀ီ၏ ပံုစံက တည္းခိုခန္းမွာ ေတြ႔ခဲ့တုန္းကလို မဟုတ္။ သားေပ်ာက္လို႔ ပူေဆြးေသာကျဖစ္ေနေသာ အေမတစ္ေယာက္ႏွင့္မတူပဲ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ႏွင့္ တူေနသည္။

သီဟ စိမ္းစိုေနေသာ သစ္ပင္ေတြၾကားမွ ျဖာၾကေနေသာ ေနေရာင္ျခည္ေပ်ာက္ေတြကို ေမာ့ၾကည့္သည္။ ေနမင္းႀကီးသည္ အေရွ ႔ဘက္ေကာင္းကင္ထက္တြင္ ထည္ထည္၀ါ၀ါေနရာ ယူထားႏွင့္ၿပီ ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ မနည္းေတာ့။ ၉နာရီႏွင့္ ၁၀နာရီၾကားေလာက္ေတာ့ ရွိေပမည္။ လင္းသဒၵါတို႔ ဘယ္လိုျဖစ္ေနၾကလဲ မသိ။ မာယာေဒ၀ီ၏ ပံုစံကလဲ တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေနသည္။ သီဟ ပထမေတာ့ သူမကို ထားခဲ့ၿပီး ျပန္သြားရင္ ေကာင္းမလား စဥ္းစားေသးသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲတြင္ ဒီလိုလုပ္ဖို႔ၾကေတာ့လဲ ေတာထဲထိေတာင္ ေရာက္လာၿပီးမွ ေကာင္းပါ့မလားဟု ျပန္ေတြးမိသည္။ အေတြးေတြႏွင့္နစ္ေမ်ာေနသူ သီဟ ရုတ္တရက္ သူ႔ေခါင္းထဲတြင္ ပံုရိပ္တစ္ခုက ဘြားခနဲေပၚလာသည္။

ထိုပံုရိပ္ေပၚလာပံုက ဆန္းက်ယ္လွသည္။ အနီးစပ္ဆံုး ဥပမာေပးရလွ်င္ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲၾကည့္ေနတုန္း ေကာင္းခန္းမွာ ေၾကညာ၀င္ထိုးသလိုႏွင့္တူသည္။ စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္ပဲ ၾကာသည့္ ထိုျမင္ကြင္းတြင္ သီဟ ေက်ာရိုးတေလွ်ာက္ စိမ့္ခနဲေတာင္ျဖစ္သည္။ လမ္းေလွ်ာက္ေနရာမွ ရပ္သည္။ မဟုတ္ေသးပါဘူးဆိုၿပီး ေခါင္းကို ဆတ္၍ ခါလိုက္စဥ္တြင္ ေနာက္ထပ္ ပံုရိပ္တစ္ခုက ျဖတ္ခနဲေပၚျပန္သည္။ ေသြး .. ေသြးေတြ။ လူ .. လူေသေတြ။ အပ်က္အစီးေတြ ၾကားထဲမွာ ေသေနၾကေသာ လူေတြ။ သတၱ၀ါေတြ။ စစ္သားတစ္ဦးမို႔ ဆိုးရြားလွေသာ ျမင္ကြင္းေတြကို သူျမင္ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီေလာက္ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ ျမင္ကြင္းမ်ဳိးကို သီဟ မျမင္ဖူးေခ်။ ကမာၻပ်က္သည္ဆိုတာ သူ႔အေတြးထဲက ျမင္ကြင္းမ်ဳိးကို ေျပာတာ ျဖစ္ရမည္။ သီဟ ေခါင္းကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ အုပ္ကိုင္လိုက္သည္။

“သီဟ .. ဘာျဖစ္လို႔လဲ ..“ “က် .. က်ေနာ္ .. တစ္ခုခု ျမင္လိုက္သလိုပဲ ..“ “မာယာကေတာ့ ဘာမွ မျမင္ဘူး ..“ “အင္း .. ထားလိုက္ေတာ့ … ဒါနဲ႔ ဂူေတြက ဘယ္ဘက္မွာ ရွိတာလဲ ..“ “ေရွ ႔နားဆိုေရာက္ၿပီ .. သိပ္မေ၀းေတာ့ဘူး ..“ တကယ္လဲ မေ၀းပါ။ ေနာက္ထပ္ ငါးမိနစ္ခန္႔ေလွ်ာက္ၿပီးေသာအခါ ဂူ၀တစ္ခုကို သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လွမ္းျမင္ရသည္။ ဂူက လူတစ္ေယာက္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္း ၀င္လို႔ရႏိုင္ေအာင္ က်ယ္၀န္းသည္။ အ၀တြင္မူ ခ်ဳံႏြယ္၊ ပိတ္ေပါင္းအနည္းငယ္ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သိပ္ၿပီးထူထူထဲထဲမဟုတ္လို႔ ၀င္မည္ဆိုက လက္ျဖင့္တြန္းဖယ္ၿပီးေတာ့ပင္ ၀င္သြားႏိုင္သည္။ သီဟ ဂူေရွ ႔ကေျမျပင္ကို ဒူးေထာက္၍ ၾကည့္သည္။ ေျမကအေပ်ာ့မဟုတ္ပဲ အမာျဖစ္ေနသျဖင့္ ေျခရာလက္ရာ ဘယ္ဆိုဘာမွ မေတြ႔ရ။ မတတ္ႏိုင္။ သူအထဲကို ၀င္ၾကည့္ရေပေတာ့မည္။ အျပင္ဘက္တြင္ လင္းလင္းျခင္းျခင္းရွိေသာ္လဲ ဂူထဲမွာေတာ့ ေမွာင္လြန္းအားႀကီးသည္။ သီဟ ရိုင္ဖယ္ကို ပုခံုးထက္မွျဖဳတ္ၿပီး PEQ box မွ Flashlight ကိုဖြင့္သည္။ စူးခနဲ လင္းသြားသည့္ အလင္းေရာင္တြင္ သူ႕ရိုင္ဖယ္ကို မာယာက အံ့ၾသတႀကီး လွမ္းၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

“မာယာ ဒီမွာပဲေစာင့္ .. က်ေနာ္ အထဲ၀င္ၾကည့္လိုက္မယ္ .. တကယ္လို႔ တစ္နာရီေလာက္ၾကာလို႔ က်ေနာ္ျပန္ထြက္မလာရင္ မာယာက်ေနာ့္ကို ေတြ႔တဲ့ တည္းခိုခန္းမွာ လင္းသဒၵါဆိုတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ .. သူ႔ကို အေၾကာင္းၾကားေပး …“ “ဟုတ္ကဲ့ .. မာယာ အေၾကာင္းၾကားေပးပါ့မယ္ ရွင္ ..“ မာယာဆီမွ ကတိေပးစကားရသည္ႏွင့္ သူမကို ေက်ာေပးၿပီး သီဟ ဂူေပါက္၀ဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြားသည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ မာယာေဒ၀ီ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္ကို လွလွပပေကြးကာ ၿပံဳးလိုက္သည္ကို မေတြ႔လိုက္ရ။ သူမက လင္းသဒၵါကို သြားေခၚေပးရမွာတဲ့လား။ ေ၀းပါေသးရဲ ႔။ သီဟကို အျပတ္ရွင္းၿပီးလွ်င္ သူမ ပထမဆံုးလုပ္မည့္အလုပ္က ယမရာဇာဆီသို႔ ျပန္ဖို႔ပင္။ သီဟအတြက္ စိတ္မေကာင္းေပမယ့္ မာယာေဒ၀ီတြင္ ၾကင္နာသနားတတ္သည့္ အသည္းႏွလံုးမရွိေပ။ မာယာေဒ၀ီ မလႈပ္မရွားပဲ မိနစ္ပိုင္းမွ် ဂူေပါက္၀တြင္ မတ္တပ္ရပ္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္မူ သူမကိုယ္တိုင္ ေနာက္မွ တစ္လွမ္းခ်င္း လိုက္၀င္သြားေလသည္။

လင္းသဒၵါ၊ ကလ်ာဏီႏွင့္ စီစီဟန္တို႔ သံုးေယာက္ အခုအခ်ိန္ထိ ကလ်ာဏီ၏ အခန္းထဲမွာ ရွိေနေသးသည္။ သီဟ ထြက္သြားသည္မွာ ဆယ္မိနစ္ခန႔္ရွိေတာ့မည္။ သူမတို႔ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး စကားမေျပာျဖစ္ေသး။ စကားသာ မေျပာျဖစ္သည္။ အၾကည့္ေတြကမူ ရန္လိုေသာအသြင္ ေဆာင္ေနၾကသည္။ အခန္းတစ္ခုလံုး၏ ေလထဲထုတြင္ တင္းမာခက္ထန္မႈက ျပည့္ႏွက္ေနၿပီး၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မွ ဆိုးသလိုဆိုလွ်င္ ဓါးျဖင့္ျဖတ္လို႔ရေလာက္ေအာင္ကို ထူထဲလွသည္ဟု တင္စား ေျပာလွ်င္ ရႏိုင္သည္။ စကားမေျပာပဲ ဒီအတိုင္းဆက္ေနလွ်င္ မျဖစ္ေတာ့ၿပီဆိုတာ ကလ်ာဏီက အရင္ဆံုး သတိရသည္။

“ေနစမ္းပါဦး .. လင္းသဒၵါ .. သီဟ ေျပာသြားတဲ့ မင္းအသည္းကိုခြဲဖို႔ မရည္ရြယ္ခဲ့ပါဘူးဆိုတာ ဘာအဓိပၸါယ္လဲ …“ အခန္းေထာင့္တြင္ ရပ္ေနေသာ စီစီဟန္ကို စူးစူးရဲရဲ ၾကည့္ေနရာမွ လင္းသဒၵါ ကလ်ာဏီ ဘက္သို႔ လွည့္ၾကည့္သည္။ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ခ်ရင္း .. “ဒါက သူနဲ႔ သဒၵါ ၾကားက ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥပါ ..“ “ဒီမွာလင္းသဒၵါ … နင့္ရဲ ႔ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ဆိုေပမယ့္ .. အခုေတာ့ အဲဒါက တို႔ေတြနဲ႔ လာပတ္သက္ေနၿပီ .. နင္ ရွင္းရွင္းေျပာရင္ ေကာင္းမယ္ ..“ “ေကာင္းၿပီ … က်မေျပာမယ္ … သီဟနဲ႔ က်မ စေတြ႔ခဲ့တဲ့ညက က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူအိပ္ခဲ့ၾကတယ္ .. ဟင့္အင္း .. မဟုတ္ေသးဘူး … ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္လို႔ေျပာမွ ပိုမွန္မယ္ .. ဟုတ္တယ္ က်မနဲ႔သူ ခ်စ္သြားခဲ့ၾကတယ္ .. ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္မိသြားတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမယ္ ..“ “ဒါဆို .. နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္က ဘာျဖစ္လို႔ ကြဲသြားရတာလဲ … သီဟ နဲ႔ တို႔နဲ႔ ဆက္စ္လုပ္ျဖစ္တုန္းက သူဘာမွ မေျပာပါလား ..“ လင္းသဒၵါ စိတ္ရႈပ္ေထြးဟန္ျဖင့္ ေခါင္းကိုေမာ့၍ အခန္းမ်က္ႏွာက်က္ကိုၾကည့္သည္။ ခနေနမွ ..

“က်မ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးမွာ ငယ္ငယ္ကတည္းကေန အခုအခ်ိန္ထိ သမန္း၀ံပုေလြစစ္စစ္တစ္ေယာက္လို အသိအမွတ္ျပဳမႈကို ဘယ္တုန္းကမွ မရခဲ့ဘူး .. ၀ံပုေလြေခါင္းေဆာင္ရဲ ႔သမီးသာ ဆိုတယ္ က်မကို အရာမသြင္းခဲ့ၾကဘူး .. က်မ မေက်နပ္ဘူး .. သမန္း၀ံပုေလြတစ္ပိုင္းျဖစ္တာနဲ႔တင္ က်မက ၀ံပုေလြေတြကို ေခါင္းေဆာင္လို႔မရေတာ့ဘူးလား .. က်မ တစ္ေန႔မွာ ၀ံပုေလြေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမယ္ .. ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုျဖစ္ဖို႔အတြက္ဆိုရင္ သီဟကို က်မရဲ ႔လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္လို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး ..“ “ဒါဆို .. နင္က ဘာျဖစ္လို႔ ငါနဲ႔သူနဲ႔ အိပ္တာကို စိတ္ဆိုးရတာလဲ … သီဟက နင့္ခ်စ္သူမွ မဟုတ္ေတာ့တာ ..“ “စီစီ .. နင္ အသာေနစမ္း …“ ရုတ္ခ်ည္း၀င္ပါလာသည့္ စီစီဟန္ကို ကလ်ာဏီက လွမ္းဟန္႔သည္။ သို႔ေသာ္ သူမကိုယ္တိုင္ကလဲ လင္းသဒၵါကို ဆက္ေမးမိသည္။ “ေျပာစမ္းပါဦး လင္းသဒၵါ .. နင္နဲ႔ သူက မပတ္သက္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔ သီဟကိစၥေတြမွာ နင္က ၀င္ပါေနရေသးတာလဲ .. သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔သူရွိပါေစလား ..“ “ရွိပါတယ္ .. တျခား သူဘာဆံုးျဖတ္ဆံုးျဖတ္ က်မ မေျပာဘူး .. ဒါေပမယ့္ ေတြ႔သမွ်ေယာက်္ားတိုင္းကို ေပါင္ၿဖဲခံတဲ့ မိန္းမမ်ဳိးနဲ႔ အိပ္ေနတဲ့ အဆင့္ထိေတာ့ က်မ သည္းၿငီးမခံႏိုင္ဘူးးးးးး ..“ “ေဟ့.. နင့္စကားေတြက ေတာ္ေတာ္လြန္လာၿပီေနာ္ .. နင့္ဖာသာနင္ အသံုးမက်လို႔သာ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ၿပီးေအာင္လုပ္ေပးတတ္တဲ့ ဒီလိုေယာက်္ားမ်ဳိးကို လက္လႊတ္တာ .. ငါက ဘာျဖစ္လို႔ လက္လႊတ္ရမွာလဲ .. စီစီတို႔ကေတာ့ ၀ဲလ္ကမ္းပဲ .. တကယ္ဆို နင္နဲ႔ သီဟ တန္ေတာင္ မတန္ဘူး ..“ “ေကာင္မ .. နင္ဘာေျပာတယ္ ..“ “နင္ နားမကန္းဘူးဆိုရင္ .. ငါဘာေျပာလဲ ၾကားမွာပါ ..“

အေျခအေနက ဘယ္လိုမွ ထိန္းမရေတာ့။ လင္းသဒၵါ ကုတင္ေပၚမွ ၀ုန္းခနဲ ထၿပီး စီစီဟန္ဆီေျပးခုန္အုပ္သည္။ သို႔ေပမယ့္ စီစီဟန္ကလဲ သတိလစ္သူမဟုတ္။ လင္းသဒၵါကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ အသင့္ျဖစ္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ …။

ကလ်ာဏီသည္ အခန္းတစ္ခုလံုး ေျဖာင္းဆန္ေအာင္ သတ္ပုတ္ေနၾကေသာ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ကာေနသည္။ သူမ လင္းသဒၵါဘက္မွ ၀င္မပါခ်င္သလို၊ စီစီဟန္ဘက္ကလဲ ၀င္မကူညီခ်င္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ထိုမိန္းမႏွစ္ေယာက္စလံုး ေသသြားတာကမွ ေအးဦးမည္။ ကလ်ာဏီ ေခါင္းကိုခါယမ္းသည္။ မျဖစ္ေသး။ သူမတို႔၏ အဓိက ဦးတည္ခ်က္ကဘာလဲ။ ယမရာဇာကို ႏွိမ္နင္းဖို႔တြင္ သူတို႔ေတြအားလံုး စုစည္းဖို႔ လိုအပ္သည္။ အခ်င္းခ်င္းစိတ္၀မ္းကြဲၿပီး မညီညြတ္ၾကလွ်င္ ယမရာဇာကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ေနေနသာသာ၊ သူ႔ေနာက္လိုက္ေတြကိုေတာင္ ဖယ္ရွားႏိုင္ပါ့မလား။ သူမတို႔၏ mission သည္ စလံုးေရေတာင္ မစရေသး၊ ၿပိဳကြဲရေပေတာ့မည္။ “ေတာ္ၾကစမ္း .. နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အခုရပ္ !!!!!!!!!!! ..“ အသံကုန္ က်ဳံးေအာ္လိုက္သည့္ ကလ်ာဏီ အသံေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ဖက္တြယ္ထားၾကေသာ လင္းသဒၵါႏွင့္ စီစီဟန္ သူမကို လွည့္ၾကည့္ၾကသည္။ “ငါတို႔ အခုခရီးထြက္လာတာ ဘာအတြက္ဆိုတာ လင္းသဒၵါ နင္ေမ့ေနၿပီလား ..“ ကလ်ာဏီ စကားက ေဒါသေနာက္ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လုိက္မိသည့္ လင္းသဒၵါကို လမ္းမွန္ေပၚသို႔ ျပန္ေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔သည္။ စီစီဟန္ လည္မ်ဳိကို ညွစ္ထားေသာ သူမလက္အားကို ေလွ်ာ့ခ်သည္။ စီစီဟန္ကိုယ္တိုင္လဲ လင္းသဒၵါနည္းတူ သူမလက္ကို ဖယ္ေပးသည္။ မိန္းကေလးႏွစ္ဦး၏ ျဖဴ၀င္းေနေသာ လည္တိုင္တြင္ကား လက္ကိုယ္စီ၏ ညွစ္အားေၾကာင့္ အနီကြက္ႀကီး ကိုယ္စီႏွင့္။

လင္းသဒၵါ စီစီဟန္ကို တြန္းထုတ္လိုက္သည္။ အမႈမွတ္အမွတ္မဲ့မို႔ စီစီဟန္ကိုယ္က ယိုင္သြားစဥ္တြင္ သူမကို ျဖတ္၍ အေပါက္၀က ထြက္သြားသည္။ သီဟ ေျပာခဲ့သည္မွာ မွန္သည္။ သူမကိုယ္တိုင္ ေခါင္းေဆးဖို႔လိုအပ္ေနသည္။ သူမေျခလွမ္းေတြ၏ ဦးတည္ရာက စားေသာက္ခန္း၏ အရက္ေရာင္းေကာင္တာသို႔ …။

လက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားေသာ ေက်ာက္စႏွင့္ ဂူ၏ နံရံတြင္ ျမားပံုသ႑ာန္ကို သီဟ ခက္ခက္ခဲခဲ ျခစ္ယူလိုက္သည္။ ဂူထဲကို ေရာက္ေနသည္မွာ အခ်ိန္အားျဖင့္ တြက္ၾကည့္လွ်င္ နာရီ၀က္ေလာက္ ရွိေတာ့မည္။ အခုထက္ထိ မာယာ၏ ကေလးကို သူရွာလို႔ မေတြ႔ေသး။ ရိုင္ဖယ္ေသနတ္ရွိ ဖလက္ရွ္လိုက္အထိုးတြင္ ပ်ံသန္းထြက္သြားေသာ လင္းႏို႔အုပ္တစ္ခုသာ ႀကံဳခဲ့ရသည္။ တစ္စံုတစ္ခုေတာ့ မွားယြင္းေနၿပီဆိုတာ သီဟ သံသယျဖစ္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိ။ သူေနာက္ျပန္လွည့္ဖို႔ မေတြးမိ။ သူ႔ေျခလွမ္းေတြက တစတစ နက္ရိႈင္းလာေသာ ဂူအတြင္းပိုင္းသို႔သာ တိုး၀င္ေနမိသည္။

လင္းသဒၵါသာ ပါလာခဲ့လွ်င္ အေကာင္းသားဟု သီဟ အေတြးေရာက္သည္။ ဒါဆုိလွ်င္ ရႈပ္ေထြးေပြလီေနေသာ ဤဂူကိုရွာရာတာ ပို၍ ခရီးေရာက္ေပမည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ဆက္တြဲ ေတြးမိေသာ အေတြးေၾကာင့္ ထိုအေတြးကို သူေခါင္းထဲက ေမာင္းထုတ္လိုက္ရသည္။ သူမသာ သူ႔ကို ေနာက္ထပ္ မိန္းမေခ်ာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ မာယာေဒ၀ီႏွင့္ အတူေတြ႔လွ်င္ ဘယ္လို ျပဳမူမည္ မသိ။ သူ႔အျပဳအမူအတြက္ ခြင့္လႊတ္မွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ စီစီကို ေတြ႔တုန္းကလို မာယာကို ကမူးထူးရိႈးႏွင့္ ရန္ျပဳမွာလားဆိုတာ သီဟ မေတြးတတ္ပါ။ သီဟ အေတြးက ထိုမွတဆင့္ မနက္ခင္းတုန္းက ျငင္းခုန္ခဲ့ရေသာ အေၾကာင္းဆီ ျပန္ေျပာင္းေရာက္သည္။ သူဘယ္သူနဲ႔ အိပ္အိပ္ လင္းသဒၵါက ဘာျဖစ္လို႔ အေရးလုပ္ေနရတာလဲ။ သူ႔အေပၚတြင္ သူမ ေမတၱာရွိေနဆဲလား။ မေန႔ညတုန္းက လင္းသဒၵါအခန္းထဲတြင္ ရွိစဥ္အခါက သူ႔လက္ကိုဆြဲလိုက္ေသာ လင္းသဒၵါ၏ အျပဳအမူကို မ်က္စိထဲေျပးျမင္သည္။ ထိုမ်က္၀န္းေတြက သူ႔ကို တစ္ခုခုေျပာေနသလို ခံစားရသည္။ မျဖစ္္ေသး။ မာယာ၏ သားေလးကို ရွာၿပီးလွ်င္ လင္းသဒၵါဆီ ျပန္ရမည္။ သူမဆီမွ သဲသဲကြဲကြဲ အေျဖတစ္ခုၾကားေအာင္ေတာ့ ေတာင္းဆိုရမည္။ တကယ္ဆို သူ႔ရင္ထဲတြင္ လင္းသဒၵါသည္ အနက္ရိႈင္းဆံုးေနရာ၌ ရွိေနခဲ့သည္ဆိုတာကို သီဟသာလွ်င္ အသိဆံုးျဖစ္ပါသည္။

သီဟေနာက္ထပ္ ရွာေဖြစရာမလိုေတာ့ပါ။ ေျခလွမ္းငါးဆယ္ခန္႔ လွမ္းၿပီးခ်ိန္တြင္ ေက်ာက္သားနံရံတစ္ခုက ပိတ္ဆုိ႔ကာ ရွိေနသည္။ ဂူ၏ အဆံုးသို႔ သူေရာက္ေနၿပီ။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ ျပန္လွည့္မည္ျပဳခိုက္ မ်က္၀န္းေထာင့္တြင္ တစ္ခုခုျမင္လိုက္သလို ျဖစ္သည္။ သီဟ ရိုင္ဖယ္ကိုလွည့္၍ မီးေရာင္ျဖင့္ ထိုးၾကည့္သည္။ အေပါက္၀တစ္ခု။ သူ႔ညာဘက္ျခမ္းရွိ ေက်ာက္သားနံရံ၏ ေအာက္ေျခတြင္ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္ တြားသြား၍ ရႏိုင္ေသာ အေပါက္တစ္ခုရွိေနသည္။ သီဟ ေရွ႔ကိုတိုးလိုက္ရင္း ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်ကာ ေသခ်ာၾကည့္သည္။ သူ႔အထင္မမွားပါ။ ထိုအေပါက္၀နားရွိ ေျမျပင္သည္ တစ္စံုတစ္ခုႏွင့္ ပြတ္တိုက္ထားသလို ေျပာင္လက္ေနသည္။ ဒူးေထာက္ထိုင္ေနရာမွ ျပန္ထၿပီး အေပါက္၀ အေပၚဘက္ရွိ ဂူနံရံတြင္ ျမားပံုသ႑ာန္တစ္ခုကို ေအာက္ဘက္သို႔ စိုက္ကာ ဆြဲသည္။ အေၾကာင္းတစ္စံုတစ္ရာေၾကာင့္ လင္းသဒၵါတို႔ လိုက္လာခဲ့ေသာ္ ရွာရလြယ္ေအာင္ပင္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ဂူၾကမ္းျပင္တြင္ ၀မ္းလ်ားေမွာက္ကာ အထဲသို႔ တိုး၀င္လိုက္သည္။

“ဟုတ္ၿပီ .. လာ .. လာခဲ့ ..“ သီဟ ေခါင္းထဲမွ အသံတစ္ခုေပၚလာသည္။

မဟုတ္ေတာ့။ သီဟ ေရွ႔ဆက္မတိုးပဲ ေနာက္ျပန္လွည့္ဖို႔ ႀကိဳးစားသည္။ သို႔ေသာ္ ထူးဆန္းစြာ သူ႔စိတ္ကိုသူမပိုင္။ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာသည္ ေရွ ႔သို႔တိုးသြားၿမဲတိုးသြားေနသည္။ သူ႔စိတ္ႏွင့္ကိုယ္အား မျမင္ရေသာ စြမ္းအားတစ္ခုက ထိိန္းခ်ဳပ္ထားသလို ခံစားရသည္။ ေယာက်္ား၊ မိန္းမဟူ၍ ခြဲျခားလို႔မရေသာ အသံက သူ႔ေခါင္းထဲတြင္ တရံမျပတ္ေပၚလာၿပီး ေရွ႔ဆက္သြားဖို႔ကိုပဲ ဖိအားေပးေနသည္။ သီဟ အေပါက္၀၏ တျခားဘက္သို႔ေရာက္လာသည္။

ေက်ာက္နံရံ၏ တျခားဘက္ရွိ ျမင္ကြင္းက သီဟကို အံ့အားသင့္ေစသည္။ ၀င္လာခဲ့သည့္ဘက္ျခမ္းရွိ လူသူအေရာက္ေပါက္မရွိေသာပံုႏွင့္တျခားစီ။ ေခ်ာေမြ႔ေျပာင္လက္ေနသာ ေက်ာက္နံရံမ်ားတြင္ ဆီမီးတိုင္မ်ားက စီစီရီရီရွိေနသည္။ ထိုမီးတိုင္မ်ား၏ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ သူေရာက္ေနေသာအခန္း၏ အသြင္အျပင္သည္ လိေမၼာ္ေရာင္ေတာက္ေနသည္။ ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္လက္ေနေသာ ေက်ာက္သားခန္းမ၏ အလယ္တြင္ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔ေသာ ေရႊေရာင္အိပ္ယာႀကီးတစ္ခုရွိသည္။ ထိုအိပ္ယာေပၚတြင္ ရွိေနသူက အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ..

“ဟင္ .. ခင္ဗ်ား .. ခင္ဗ်ား ..“ “ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ၾကာေနရတာလဲ သီဟရယ္ ..ဟင္း .. ဟင္း ..“ “ေန .. စမ္းပါဦး .. ခင္ဗ်ား က ဘယ္က၀င္လာတာလဲ ..“ မာယာေဒ၀ီသည္ အိပ္ယာေပၚတြင္ တေစာင္းေလးလွဲေနရာမွ ကႏြဲ႔ကလ်ႏွင့္ထသည္။ သူမလက္တစ္ဖက္ လႈပ္ရွားသြားသည္တြင္ ကိုယ္ေပၚတြင္ၿခံဳထားေသာ ၀တ္ရံုစက လႊားခနဲ ေျခရင္းတြင္ ပံုက်သည္။ သီဟ မ်က္လံုးျပဴးသြားရသည္။ အေစာပိုင္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အတူရွိေနခဲ့စဥ္တုန္းက ၀တ္ရုံလႊာႀကီးကြယ္ေနသျဖင့္ မာယာေဒ၀ီ၏ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္မျမင္ခဲ့ရ။ ဒါေတာင္ မ်က္ႏွာေလးကိုၾကည့္ၿပီး ဒီအမ်ဳိးသမီး လူမကနတ္တမွ် လွေနၿပီဟု ထင္ထားခဲ့သည္။ အခု တကိုယ္လံုးတြင္ အ၀တ္အစားဆိုလို႔ အတြင္းခံသာသာေလးသာရွိသည့္အခ်ိန္တြင္ မာယာေဒ၀ီ၏ အလွက စာဖြဲ႔လို႔ေတာင္ မရႏိုင္။ သဲနာရီလိုမ်ဳိး အခ်ဳိးက်လွသည့္ သူမကိုယ္လံုးကို ဘိုလိုသာဆိုရလွ်င္ “Maginificent“ လို႔ပင္ ေျပာရေပမည္။ ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္ သူမအလွတြင္ တိမ္းမူးသြားသည့္ သီဟ မာယာေဒ၀ီေနာက္ဘက္မွ ဘြားခနဲ ေပၚထြက္လာေသာ ေတာင္ပံအနက္တစ္စံုေၾကာင့္ ထပ္မံ၍ အံ့အားသင့္ရျပန္သည္။ elf ေတြတင္ ေတာင္ပံရွိသည္ဟု သူ မၾကားဖူးခဲ့ …။

“ခင္ .. ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲ ..“ “မာယာက အရင္တုန္းကေတာ့ elf ေပါ့ .. ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ succubus ျဖစ္ေနၿပီ ..“ “အဲဒါက ဘာလဲ ..“ “သီဟကို အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုး၊ အေကာင္းဆံုး အရသာေတြေပးႏိုင္မယ့္သူလို႔ သေဘာထားလိုက္ ..“ မာယာေဒ၀ီသည္ သြယ္လ်သည့္ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြႏွင့္ သူမ၏ဆံႏြယ္ေလးေတြကို ေခြကာ ကစားေနရင္းမွ အေျဖေပးသည္။ သူမ၏ အျပဳအမူတိုင္းက ညိဳ ႔ငင္အားအျပည့္ႏွင့္ျဖစ္သည္။ ရိုင္ဖယ္ေျပာင္း၀ကို သူမဆီသို႔ တန္းတန္းမတ္မတ္ခ်ိန္ရင္း သီဟ ေရွ႔တိုးသည္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္လိုျဖစ္မွန္းမသိ၊ ေသနတ္ကိုင္ထားသည့္ လက္က တဆတ္ဆတ္ႏွင့္ တုန္ခါေနသည္။ ေမာင္းခလုတ္ကိုဆြဲဖို႔ သူဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကိဳးစားႀကိဳးစား၊ မျမင္ရေသာ စြမ္းအားတစ္ခု၏ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္ ေရာက္ေနသလို ခံစားရၿပီး ေသနတ္ေမာင္းကို မဆြဲျဖစ္။ မာယာေဒ၀ီက သူမမ်က္ႏွာေရွ႔ေရာက္လာေသာ ေသနတ္ေျပာင္းကို လက္ျဖင့္ အသာေဘးသို႔ ဖယ္ထုတ္လိုက္သည္။

“ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္လို႔ အာဃါတေတြေမြးေနရာမွာလဲ .. ဒါႀကီးကို ေဘးခ်ထားလိုက္္ေနာ္ .. သီဟ ..“ မာယာေဒ၀ီ၏ စကားသံက မိခင္တစ္ေယာက္ ဆိုးမိုက္ေသာ သားငယ္ကို ေခ်ာ့ေမာ့ေနသည္ႏွင့္တူသည္။ သီဟ မ်က္လံုးေတြက ရီေ၀လာၿပီး ရိုင္ဖယ္ေသနတ္ေျပာင္းက အလိုလိုေအာက္စိုက္က်သည္။ မာယာေဒ၀ီက သီဟႏွင့္လူခ်င္းထိမတတ္ တိုးကပ္လာၿပီး သူ႔ဆံပင္ေတြကို အသာကိုင္တြယ္သည္။ သူမႏွင့္ စေတြ႔စဥ္က ရႈရိႈက္မိခဲ့ေသာ သင္းပ်ံ႕ထံုရီေသာ ရနံ႕က သူ႕အနား၌ ရစ္၀ိုင္းလာသည္။ အခုတစ္ခါတြင္မူ ထိုရနံ႔၏ ဆြဲေဆာင္အားက ပို၍ ျပင္းထန္သည္။ သီဟ ကိုယ္တြင္းမွ ေသြးလည္ပတ္မႈက တစတစျမန္သထက္ျမန္လာသည္။ အိုး .. ရွစ္။ မာယာေဒ၀ီ၏ ဆြဲေဆာင္အားကို သူ မတြန္းလွန္ႏိုင္။ စိတ္ထဲတြင္ သူမႏွင့္အားရပါးရ ခ်စ္ခ်င္လာသည္။ ယမရာဇာကို ႏွိမ္နင္းဖို႔ကို သီဟ ဂရုမစိုက္ေတာ့။ ယုတ္စြအဆံုး စိတ္ထဲတြင္ အၿမဲရွိေနသူ လင္းသဒၵါကိုပင္ သတိမရေတာ့။ သီဟ လက္ေတြက မာယာေဒ၀ီ၏ ကိုယ္ကို ဆြဲ၍ ေပြ႔ပိုက္သည္။

သူ႔ေခါင္းက ဆံပင္ေတြကိုဖြေနသူ မာယာေဒ၀ီက ေခါင္းကိုတင္းတင္းဖိၿပီး သူမဆီသို႔ဆြဲယူသည္။ မ်က္ႏွာခ်င္းနီးကပ္သြားၿပီးေနာက္ ႏွစ္ဦးသား ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ထိကပ္သည္။ ခ်ဳိျမလွသည့္ အနမ္း၏ အရသာတြင္ သီဟ သူမႏႈတ္ခမ္းေတြကို အငမ္းမရလိုက္နမ္းသည္။ ရင္ခြင္ထဲေရာက္ေနေသာ မာယာကိုယ့္ေလးအား ေပြ႔ဖက္ထားေသာ သူ႔လက္ေတြကိုလဲ ၿငိမ္ၿငိမ္မထားႏိုင္ေတာ့ေပ။ အနက္ေရာင္ေတာင္ပံႏွင့္ ေက်ာျပင္ထိစပ္ရာ ေနရာကို လက္တစ္ဖက္က မိမိရဖိကိုင္ထားၿပီး က်န္တစ္ဖက္ကေတာ့ သူမ၏ တင္ပါးၿဖိဳးၿဖိဳးကို အုပ္ကိုင္သည္။ မာယာေဒ၀ီ ေက်နပ္စြာျဖင့္ ညည္းညဴၿပီး အားက်မခံ သူမကလဲ သီဟကို တင္းတင္းျပန္ဆြဲဖက္သည္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ထိုကဲ့သို႔ ေပြ ႔ဖက္နမ္းရႈံ ႔ေနၾကၿပီးမွ မာယာေဒ၀ီက နမ္းေနမႈကို ရပ္သည္။ သီဟ၏ ေခါင္းကို ေရႊရင္ၿဖိဳးၿဖိဳးတစ္ဖက္ေပၚ ေမွးကာတင္လိုက္ၿပီး သားငယ္ကိုေခ်ာ့သိပ္သည့္အေမႏွယ္ ဆံပင္ေတြကို ရြရြေလးပြတ္ေပးေနသည္။

“သီဟ … ဘာမွ စိတ္ညစ္မေနနဲ႔ေတာ့ေနာ္ .. ေသာကေတြ ေမ့သြားေအာင္ မာယာ သီဟကို ကူညီမယ္ … သီဟတခါမွ မေရာက္ဖူးတဲ့ နယ္ေျမသစ္တစ္ခုကို မာယာေခၚသြားမယ္ … လိုက္ခဲ့ေနာ္ ..“ မာယာေဒ၀ီက လူခ်င္းခြာလိုက္ၿပီး သီဟကို ၾကည့္သည္။ သီဟ၏ မ်က္လံုးေတြသည္ အသိဥာဏ္ရွိသည့္ လူသားတစ္ေယာက္အသြင္ မဟုတ္ေတာ့ပဲ ေဆးမိေနေသာ လူတစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနသည္။ မာယာေဒ၀ီက လက္ကမ္းေပးလိုက္သည္တြင္ သူမလက္ကို သူဆြဲယူသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ သူတို႔ႏွစ္ဦး လက္ခ်င္းတြဲ၍ ေလွ်ာက္လာၾကသည္။ ခမ္းနားလွေသာ ေရႊေရာင္အိပ္ယာက သူတို႔ကို ဖိတ္ေခၚေနသည့္အလား ….

ကလ်ာဏီသည္ တစ္ေယာက္ထဲ အရက္ထိုင္ေသာက္ေနေသာ လင္းသဒၵါဆီသို႔ ေျဖးညင္းစြာ ေလွ်ာက္လာသည္။ လင္းသဒၵါက သူမကို ေမာ့၍ေတာင္မၾကည့္။ စားပြဲေပၚရွိ သစ္သားခြက္ထဲမွ အျမဳပ္ထေနေသာ တယ္ကီလာကို အဓိပၸါယ္မဲ့စြာ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။

“ေခါင္းၾကည္သြားၿပီလား .. လင္းသဒၵါ ..“ “မကလ်ာ .. ရွင္ကေရာ သီဟကို ခ်စ္ေနတာလား ..“ ကလ်ာဏီ၏ အေမးကုိ လင္းသဒၵါက အေမးႏွင့္ပင္တံု႔ျပန္သည္။ သက္ျပင္းေမာတစ္ခ်က္ကို ပင့္ရိႈက္ကာခ်ရင္း ကလ်ာဏီ သူမနားမွာ ၀င္ထိုင္သည္။ စားပြဲေပၚတင္ထားေသာ လင္းသဒၵါလက္တစ္ဖက္ကို အသာဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး .. “မမ မျငင္းဆန္ပဲ ၀န္ခံရရင္ … ဘ၀မွာ ႀကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြထက္ ပိုခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ လင္းသဒၵါ ..“ အံ့အားသင့္ဖြယ္ရာပင္။ လင္းသဒၵါသည္ ဒီစကားကို ၾကားေပမယ့္ ကလ်ာဏီကို ရန္လိုသည့္စကား တစ္ခြန္းမွ မဆိုပဲ မ်က္လံုးအေၾကာင္သားေလးႏွင့္ ေငးၾကည့္ေနသည္။ ကလ်ာဏီ သူမအၾကည့္ကို နားလည္သလို ခံစားရသည္။ စားပြဲေပၚရွိ လင္းသဒၵါ လက္ဖ၀ါးတစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကာဖ်စ္ညွစ္လိုက္ရင္းမွ .. “ဒါေပမယ့္ မမ ၀န္ခံပါတယ္ .. မမ အတၱႀကီးခဲ့တယ္ .. သဒၵါရဲ ႔အမွားကို အသံုးခ်ၿပီး သီဟကို ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္ .. ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ မမ မတရားဘူး .. သီဟ လိုခ်င္တာ မမမဟုတ္ဘူးလို႔ သိေနတဲ့တိုင္ မမ သူ႔ကို မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး ..“ လင္းသဒၵါ မ်က္လံုးေတြက မႈန္ရီေနရာမွ ၀င္းလက္လာသည္။

“မက ..လ်ာ .. မမ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ ..“ “အင္း .. ေျပာရရင္ မမနဲ႔သီဟ ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ အဲဒါက မမ အခြင့္အေရးေပးလိုက္တာေၾကာင့္ .. မမ ရွက္ရွက္နဲ႔၀န္ခံရရင္ သူ႔ကို ျဖားေယာင္းခဲ့လို႔ .. မေန႔ညကလဲ တကယ္ဆို မမကပဲ စခဲ့တာ .. သီဟက မမစလို႔ပါခဲ့ရေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သူ႔စိတ္က တျခားေရာက္ေနတာ မမ အသိသားပဲ .. သူ႔ႏွလံုးသားက မမ ဘယ္လိုပဲ သိမ္းသြင္းသိမ္းသြင္း သဒၵါဆီမွာပဲရွိတယ္ဆိုတာ မမ သေဘာေပါက္ပါၿပီကြယ္ … မမ ေနာက္ဆုတ္ေပးမယ္ …ဒီေတာ့ သဒၵါသာ သီဟကိုခ်စ္ေနေသးတယ္ဆိုရင္ သူ႔ကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔ … သြား .. သီဟဆီသြားၿပီး ၀န္ခံလိုက္ .. မမကို ထည့္မတြက္နဲ႔ .. စီစီကိုလဲ ေခါင္းထဲထည့္မေနနဲ႔ .. သီဟ စိတ္ထဲမွာ စီစီမရွိဘူးဆိုတာ သဒၵါအသိဆံုးမွတ္လား …“

“တကယ္ .. တကယ္ေျပာေနတာလား မကလ်ာ …“ ကလ်ာဏီက ၿပံဳးကာ ေခါင္းညိတ္ျပစဥ္တြင္ လင္းသဒၵါသည္ အားရ၀မ္းသာစြာ သူမကို ေျပးဖက္သည္။ ကလ်ာဏီက မ်က္ရည္ေတြရစ္၀ိုင္းေနသည့္ အၿပံဳးမ်က္ႏွာႏွင့္ သူမကို ျပန္လည္၍ ဖက္ထားသည္။ သူမရင္ထဲတြင္ေတာ့ မေကာင္းပါ။ သို႔ေသာ္ အမွန္တကယ္ ခ်စ္ေနၾကေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးၾကားတြင္ သူမ ၀င္မစြက္ခ်င္ေတာ့။ သူမဘက္က ေနာက္ဆုတ္လိုက္ျခင္းသာလွ်င္ အေကာင္းဆံုးႏွင့္ အျဖစ္သင့္ဆံုးလမ္းဟု ကလ်ာဏီ ယံုၾကည္ပါသည္။

ကလ်ာဏီကို ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာသည္အထိ တင္းၾကပ္စြာေပြ႔ထားၿပီးမွ လင္းသဒၵါ လူခ်င္းခြာသည္။ သူမ မ်က္လံုးေတြသည္ အခုမွ ေဘးဘီ၀ဲယာကို ၾကည့္မိသည္။ “သီဟ .. သူ ဘယ္မွာလဲ …“ “ဟင္ .. အရက္ထြက္ေသာက္မယ္ဆိုၿပီး သူေျပာသြားတာ မွတ္လား ..“ သူမတို႔ႏွစ္ဦးစလံုး၏ အၾကည့္က အရက္ေရာင္းေကာင္တာတြင္ စာရင္းတြက္ေနေသာ ဆိုင္ရွင္လူ၀ႀကီးဆီေရာက္သည္။ ဆိုင္ရွင္ႀကီးက သူတို႔ေျပာဆိုေနမႈကို နားစြန္နားျဖားၾကားသည့္ဟန္ရွိသည္။ “ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔လာတဲ့လူဆိုရင္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္နာရီေလာက္က elf အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ထြက္သြားတာ ေတြ႔တယ္ ..“ ထိုစကားတြင္ လင္းသဒၵါမ်က္ႏွာရွိ ၀မ္းသာမႈကေပ်ာက္ဆံုးကာ ေဒါသက အစားထိုး၀င္လာသည္။ “ဒီ .. ႏွာဘူးေကာင္ .. ေတြ႔လို႔ကေတာ့ ..“ “ေန … ေနဦး .. သဒၵါ ..“ သူမကို လက္ျပတားသည့္ ကလ်ာဏီေၾကာင့္ လင္းသဒၵါ မေက်မခ်မ္း ေရရြတ္ေနမႈကို ရပ္လိုက္သည္။ “ဒီမွာရွင့္ .. ရွင္တို႔ၿမိဳ ႔မွာ elf ေတြ ရွိလို႔လား ..“ “အဲဒါကေတာ့ .. မရွိဘူးလို႔ ေျပာရမွာပဲ .. ဧည့္သည္အေနနဲ႔လဲ တစ္ႏွစ္လံုးေနမွ တစ္ခါေတာင္ မေရာက္ၾကဘူး .. က်ဳပ္ေတာင္မွ ထူးဆန္းေနတယ္လို႔ေတာ့ ထင္ေနတာ .. ဒီမိန္းမေျပာတာက သူရဲ ႔ကေလးေပ်ာက္သြားလို႔ ခင္ဗ်ားတို႔လူကို လိုက္ရွာေပးဖို႔ အကူအညီေတာင္းတာပဲ ..“ ကလ်ာဏီ မ်က္လံုးအ၀ိုင္သား ျဖစ္သည္။ အေလာတႀကီး ဆက္ေမးသည္။ “ေျပာ .. ေျပာပါဦး .. အဲဒီ elf က ဘယ္လိုပံုစံရွိလဲ ..“ “သူက က်ဳပ္ျမင္ဖူးေနၾက elf ေတြနဲ႔ေတာ့ မတူဘူး .. ေခ်ာတာမွ ေတာ္ေတာ္ေခ်ာတဲ့ အမ်ဳိးသမီးပဲ .. မ်က္ႏွာေလးက ျဖဴႏုၿပီး ဆံႏြယ္ေတြက ေက်ာက္မီးေသြးလိုပဲ ႏွက္ေမွာင္ေနတယ္ .. အထူးျခားဆံုးကေတာ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြပဲ .. ခရမ္းႏုေရာင္ ေတာက္ေနတယ္ ..“

ကလ်ာဏီ၏ ႏွလံုးသားသည္ ေရခဲသမွ် ေအးစက္သြားသည္။ ေၾကာက္လန္႔ထိတ္ရြံ ႔မႈအား သူမ မ်က္ႏွာေပၚ၌ ဘယ္လိုမွ ဖံုးကြယ္မထားႏိုင္။ “မ မ .. မကလ်ာ !!! . ဘာ .. ဘာျဖစ္တာလဲ ..“ “သူတို႔ဘယ္ကို သြားတယ္ ၾကားမိလုိက္လဲ ..“ “ၿမိဳ ႔အေနာက္ဘက္က ေတာအုပ္ထဲ သြားရွာၾကမယ္ ေျပာတာပဲ ..“ “သဒၵါ … စီစီကို သြားေခၚလာခဲ့ .. မမ သီဟတို႔ေနာက္ လိုက္ခဲ့မယ္ ..“ “မကလ်ာ ေနာက္ေနတာလား .. အဲဒီဟာမကို သြားေခၚမယ့္အစား …“ ဘာျဖစ္မွန္း မသိေသးသည့္ လင္းသဒၵါ ကလ်ာဏီ စကားကို မလိုက္နာခ်င္။ ကလ်ာဏီက သူမ အထြန္႔တက္ေနမႈကို စိတ္မရွည္စြာ ေအာ္ေငါက္သည္။ “သဒၵါ .. နင္ ငါေျပာတာ နားေထာင္စမ္း !! …“ “မကလ်ာ .. ဘာျဖစ္ေနတာလဲ … သဒၵါပဲ သီဟကို သြားရွာပါရေစ .. စီစီကို မကလ်ာဖာသာ ေခၚလာခဲ့ ..“ “ေအး .. ၿပီးေရာ .. ဒါဆို သြားေတာ့ … ျမန္ျမန္သြား .. ျမန္ျမန္ေရာက္မွ သီဟ အသက္ကို မွီလိမ့္မယ္ … ေျပးးးးးးးး …“

သီဟႏွင့္ မာယာေဒ၀ီ အိပ္ယာစြန္းတြင္ အတူထိုင္မိၾကသည္။ “အ၀တ္ေတြ ခြ်တ္လိုက္ေနာ္ သီဟ … လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနၾကရေအာင္ ..“ သီဟ ၀တ္ထားသည့္ အကၤ် ီကို ေခါင္းေပၚကေန အလိုလို ဆြဲခြ်တ္ၿပီးသား ျဖစ္သည္။ အကၤ် ီၿပီးေတာ့ လက္က ေဘာင္းဘီဆီ မဆိုင္းမတြေရာက္သည္။ သီဟ ကိုယ္ေပၚတြင္ ဘာအ၀တ္အစားမွ မရွိေတာ့။ ေယာက်္ားပီသေသာ သီဟ၏ ကိုယ္လံုးကို ျမင္သည္တြင္ မာယာေဒ၀ီ လွလွပပေလး ၿပံဳးသည္။ သြယ္လ်သည့္ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားႏွင့္ ရင္အုပ္ကို ပြတ္သပ္ကာ ကစားၿပီးမွ ဆတ္ခနဲ တြန္းထုတ္လိုက္သည္။ သီဟ အိပ္ယာေပၚကို ပက္လက္လွန္ၾကသည္။ မ်က္စခ်ီ၍ မာယာေဒ၀ီက ညဳတုတု တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး သူမေခါင္းကို ေအာက္သို႔ ငံု႔ခ်သည္။

“အိုး …“ မာယာေဒ၀ီ သူမလွ်ာကေလးကို မိႈပြင့္လို႔ ထိပ္ေခါင္း၏ ေအာက္ဘက္သို႔ ထိုးကာဆြသည္။ ၿပီးလွ်င္ တုတ္ထိုးသၾကားလံုးတစ္ခုကို လွ်ာႏွင့္လ်က္ေပးသလို ထိပ္လံုးလံုးႀကီးကို ပြတ္ကာဆြဲသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ လက္သြယ္သြယ္ေလးတစ္ဖက္ႏွင့္လဲ ဥႏွစ္လံုးကို ရြရြေလးဆုပ္ကိုင္ၿပီး ဆြေပးေနသည္။ ကြ်မ္းက်င္လွသည့္ သူမ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တြင္ သီဟ လိင္တံက ေလျပည့္သည့္ကြ်တ္လိုပင္ ခ်က္ခ်င္းေဖာင္းကား တက္သည္။ လိင္တံကေနတဆင့္ ဖိန္းရွိန္းၿပီး ပ်ံ ႔ႏွံ ႔လာေသာ ကာမအရသာကို သူဘယ္လိုမွ ႀကံ့ႀကံ့ခံမထားႏိုင္။ မာယာေဒ၀ီ ပါးစပ္ထဲ ပို၍ ထပ္တိုး၀င္ေအာင္ပင္ လိင္တံကို ေညွာင့္ေပးမိသည္။ သီဟ သေဘာကိုသိေနသည့္အလား မာယာေဒ၀ီကလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေအာင္ကို စုပ္ေပးသည္။ လိင္တံက သံေခ်ာင္းတစ္ခုလို တင္းမာလာမွ ပါးစပ္ထဲမွ ထုတ္ယူလိုက္သည္။

မာယာေဒ၀ီ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလို သီဟေပၚေရာက္လာသည္။ သီဟ ခါးကို က်က်နနခြၿပီးသည္ႏွင့္ သူမတင္ပါးေနာက္တြင္ မတ္မတ္ေထာင္ေနေသာ သူ႔အေကာင္ကို လက္ျပန္စမ္းသည္။ ေသြးေၾကာႀကီးေတြ ေဖာင္းၾကြကာ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနသာ လိင္တံအလည္ပိုင္းကို မိမိရရဖမ္းကိုင္သည္။ ဖမ္းမိသည္ႏွင့္ အေပၚဘက္ကို နဲနဲျပန္ၾကြၿပီး ထိပ္ဖူးကို အရည္ေတြရႊဲေနၿပီျဖစ္ေသာ အ၀ႏွင့္ေတ့သည္။ ေဆာင့္ေၾကာင့္မၾကတၾက ထိုင္ထားရာမွ တင္ပါးေတြကို ေအာက္ဘက္သို႔ ဖိခ်သည္။ လိင္တံမာမာႀကီးက အဖုတ္ႏႈတ္ခမ္းသားမ်ားကို ပြတ္တိုက္ၿပီး အထဲသို႔ ၀င္သည္။

“အီး ..“ “အား ..“ မာယာေဒ၀ီ တင္ပါးေဖြးေဖြးေတြက သီဟ ဆီးစပ္ေပၚသို႔ ပိက်လာခ်ိန္တြင္ ႏွစ္ေယာက္သား သံၿပိဳင္ညည္းညဴျဖစ္ၾကသည္။ သီဟ တစ္ေယာက္ အခ်စ္နိဗၺာန္ဘံုကို ေရာက္ရွိသြားသည္ဟု ခံစားရသည္။ ၾကပ္သိပ္လွေသာ မာယာအတြင္းပိုင္းက ေျပာမျပတတ္ေလာက္ေအာင္ အရသာရွိလွသည္။ ရွင္းလင္းေရး တိုက္ပြဲေတြတြင္ ရန္သူ႔စခန္း၏ တံခါးအထပ္ထပ္ကို ကိုယ္လံုးႏွင့္ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းတိုက္ကာ ဖြင့္ရသည္ႏွင့္ေတာင္ တူသည္။ အခုလဲ သူ႔လိင္တံက ဖ်စ္ညွစ္စုပ္ယူေနသည့္ အတြင္းသားေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးမွ အဆံုးထိေရာက္သြားသည္။ ေကာင္းလိုက္သည့္ ျဖစ္ခ်င္း။

မာယာေဒ၀ီ သူမ ဒူးႏွစ္ဖက္ကို မို႔ယာေပၚျပန္ခ်ၿပီး ကိုယ္ကေလးကို ငိုက္ေပးလိုက္သည္။ မို႔မို႔ထြားထြား ႏို႔ႀကီးႏွစ္လံုးက သီဟ ရင္ပတ္ေပၚကို အိခနဲ ပိက်လာသည္။ သူမမ်က္ႏွာက သီဟႏွင့္ နီးကပ္သြားၿပီး ထူထူအဲအဲႏႈတ္ခမ္းကို ငံု႔ကာနမ္းသည္။ ႏႈတ္ခမ္းကို မလြတ္တမ္း ဖိကာ နမ္းထားရင္းမွ တင္ပါးႀကီးကို ေနာက္ျပန္ပစ္ပစ္ေဆာင့္သည္။ အထာကြ်မ္းကာ အေဆာင့္မွန္လွသည္မို႔ လိင္တံက က်က်နနပင္ အဖုတ္ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကို ပြတ္ၿပီး တိုး၀င္ျပန္ထြက္ျဖစ္သည္။ ၾကာၾကာမေဆာင့္လိုက္ရ။ ရမၼက္ရွိန္တက္လာၿပီျဖစ္သည့္ သီဟ လက္ေတြက သူမ တင္ပါးေတြဆီ ေရာက္လာသည္။ မာယာေဒ၀ီ ေဆာင့္ခ်ေပးသည္ကိုပင္ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့သလို အားမလိုအားမရႏွင့္ သူ႔ဖာသာသူ ဆြဲကိုင္ကာ ေဆာင့္သည္။

“ဟုတ္ၿပီ .. ဒီလိုမွေပါ့ … အင္း .. အင္း ..“ မာယာေဒ၀ီ အားရေက်နပ္စြာ အားေပးအားေျမွာက္ျပဳသည္။ စိတ္ထဲကေန၍လဲ သီဟတစ္ေယာက္ ျမန္ျမန္ၿပီးမသြားေစဖို႔ က်ိတ္ဆုေတာင္းသည္။ အနည္းဆံုး သူမတစ္ခ်ီေလာက္ ၿပီးခ်င္သည္။ သူမ မၿပီးခင္ သူၿပီးသြားလွ်င္ ဆတ္တငန္႔ငန္႔က်န္ခဲ့မွာ မလိုလား။ သီဟႏွင့္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ခ်စ္ဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏိုင္ဆိုတာ သူမ သိသည္။ သီဟ သာလွ်င္ မသိတာ မဟုတ္လား ..။ “အင္း .. သီဟ ရယ္ … အို … အို ..“ ခံစားေနၾက အရသာက မာယာေဒ၀ီ၏ အသိအာရံုကို ႏႈိးေဆာ္လာသည္။ သူမ ၿပီးေတာ့မည္။ ကာမ ပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔ နီးကပ္လာၿပီ။ ဇြိခနဲ ဇြိခနဲ ျမည္သံေတြ စကၠန္႔မလပ္ထြက္က်လာသည္အထိ မာယာေဒ၀ီ အေပၚကေန ေဆာင့္ေဆာင့္ခ်သည္။ သူမနည္းတူ သီဟကလဲ ေပါင္တံလံုးႀကီးေတြ ၾကြလာသည္အထိ ေအာက္ကေန ပင့္ေဆာင့္သည္။

“အား .. ေဆာင့္ .. ေဆာင့္စမ္း … ေကာင္းလိုက္တာ .. အာ .. ယမရာဇာ နင့္ကိုလုပ္ႀကံတာ မေအာင္ျမင္တာ ငါ့အတြက္ ေကာင္းဖို႔ ျဖစ္သြားတယ္ .. အီး ..“ မာယာေဒ၀ီ၏ ညည္းညဴမႈအသြင္က ရုတ္ခ်ည္းေျပာင္းသည္။ ရမၼက္အေတြ႔ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ေမ်ာေနသူ သီဟ .. ယမရာဇာဆိုသည့္အသံတြင္ အိမ္မက္ဆိုးမွ လန္႔ႏိုးသလို ခံစားရသည္။ ငါးစာတြင္ ဟပ္မိၿပီဆိုတာ သီဟ ခ်က္ခ်င္း နားလည္လိုက္ၿပီး အသြင္ေျပာင္းစျပဳေနေသာ မိစာၦမကိုတြန္းခ်သည္။ သို႔ေသာ္ မာယာေဒ၀ီက သူ႔ထက္လွ်င္သည္။ သီဟလည္ပင္းကို သူမလက္ေတြႏွင့္ ဖမ္းညွစ္သည္။ မာယာေဒ၀ီ လက္ေတြက သန္မာလွသည္။

“သီဟ .. ၿငိမ္ၿငိမ္ေနစမ္း … နင့္ကိုလည္ပင္းညွစ္ၿပီး သတ္လို႔ရတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ငါမသတ္ဘူး .. ဒီေလာကကေန ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး စြန္႔ခြာသြားေအာင္ လုပ္ေပးမယ္ ..“ အားရပါးရ ဇြိခနဲေနေအာင္ ေဆာင့္ခ်ၿပီးသည္ႏွင့္ မာယာေဒ၀ီ တင္ပါးႏွစ္ဖက္ကို ျပန္မၾကြေတာ့။ ခါးအားကိုသံုးၿပီး စေကာ၀ိုင္းသလို ၀ိုင္းေပးသည္။ အတြင္းသားေတြကိုလဲ လႈပ္ရွားကာ ဖ်စ္ညွစ္သည္။ သီဟ ဘယ္လိုမွ ေတာင္ခံမထားႏိုင္။ လိႈင္းလံုးလို တဆင့္ၿပီးတဆင့္ ရိုက္ခတ္လာသည့္ ကာမအရသာတြင္ ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ရွာ။ ရွိရွိသမွ် အားကုန္သံုးၿပီး လိင္တံကို သူမကိုယ္ထဲ၀င္ႏိုင္သမွ် ၀င္ေအာင္ ပင့္ထိုးမိသည္။ မာယာေဒ၀ီ၏ အတြင္းပိုင္းဆံုးကို ေထာက္မိေနသာ ထိပ္ဖူးသည္ ေဖာင္းကားတက္သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္မူ ..

“ဟုတ္ၿပီ … ဒါမွ .. ပန္း .. ပန္းထုတ္စမ္း .. သီဟ .. အီး .. ထြက္ .. ထြက္ကုန္ၿပီ ..“ သီဟ တကိုယ္လံုးရွိ ေသြးေတြ ပြက္ပြက္ဆူလာသည္။ တကိုယ္လံုးရွိ ေသြးေၾကာေတြသည္ တုန္ခါၿပီး တစ္ေနရာထဲသို႔ ဦးတည္ကာ စီးဆင္းေနသည္ဟု ခံစားရသည္။ တျခားမဟုတ္။ အသားကုန္ ရွိရွိသမွ် လရည္ေတြပန္းထုတ္ေနေသာ လိင္ေခ်ာင္းဆီသို႔။ အသားေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္သည္။ အားအင္ဟူ၍ ကိုယ္ထဲတြင္ ဘာမွမရွိေတာ့။ မ်က္လံုးအစံုက ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျပဴးက်ယ္လာသည္။ ထို႔အျပင္ ကိုယ္ေပၚရွိ ဖုထစ္ေတာင့္တင္းေသာ ၾကြက္သားေတြသည္ တစစ ပိန္လွီလာသည္။ ေၾကာက္အားလန္႔အားႏွင့္ သီဟ ေအာ္မိေတာ့သည္ …။

“အားးးးးးးးးး ….“ မာယာေဒ၀ီသည္ မ်က္ႏွာတျပင္လံုး ခ်ဳိင့္၀င္လာသည့္ သီဟကို ၿပံဳးကာငံု႔ၾကည့္သည္။ သနားလိုက္တာ ဆိုသည့္အထာ။ ေနာက္ထပ္ စကၠန္႔အနည္းငယ္ၾကာလွ်င္ သူရဲေကာင္းလို႔ ေျပာေနၾကေသာ သီဟဆိုတာ အရိုးတျခား အသားတျခား ဘ၀သို႔ ေျပာင္းေတာ့ေပမည္။ မာယာေဒ၀ီ သေဘာက်သလို ၿပံဳးၿပီး ေတာင္ပံေတြကို ျဖန္႔ခတ္ဖို႔ျပင္သည္။ ေက်နပ္အားရစြာ ဟားတိုက္ရယ္မလို႔ ျပင္လိုက္စဥ္မွာပင္ သူမေနာက္ကြယ္မွ အရိပ္တစ္ခု ေပၚလာသည္။ မာယာေဒ၀ီ အံ့ၾသတႀကီးႏွင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္စဥ္တြင္ မ်က္လံုးအစံုက ထိတ္လန္႔မႈေၾကာင့္ ေသးငယ္သြားသည္။

မာယာေဒ၀ီ ေအာ္ခ်ိန္ေတာင္မရႏိုင္။ သူမ ပါးစပ္ဟဖို႔ ျပင္တုန္းရွိေသးသည္။ လင္းသဒၵါလက္မွ ကင္ဒိုဓါးသြားက ေဖြးကနဲလက္သည္။ မာယာေဒ၀ီေခါင္းက ဘုတ္ခနဲေနေအာင္ ေက်ာက္သားၾကမ္းျပင္ေပၚျပဳတ္က်ၿပီး သံုးေလးပတ္ေလာက္ လိမ့္ထြက္သည္။ အရွိန္ေသကာ ရပ္သြားသည့္အခ်ိန္တြင္ ေၾကာက္ရြံ ႔ထိတ္လန္႔ေနေသာ သူမမ်က္ႏွာက မ်က္လံုးအျပဴးသားႏွင့္ လင္းသဒၵါကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။

“သီဟ .. သီဟ !!! …“ မာယာေဒ၀ီ ေခါင္းျပတ္ကိုယ္ႀကီးကို တြန္းထုတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ လင္းသဒၵါ သီဟကို ေပြ႔ခ်ီသည္။ သီဟ၏ ရုပ္ရည္သည္ သူမႏွင့္ေတြ႔ခါစတုန္းကလို မဟုတ္ေတာ့။ ခုႏွစ္ရက္တစ္ပတ္အစာမစားရေသာ သူလို မ်က္ႏွာက ပိန္လွီခြက္၀င္ေနသည္။ “အ ဟြတ္ .. “ “သီဟ .. သတိထား ..“ စကားေျပာဖို႔ ႀကိဳးစားသည့္ သီဟ ပါးစပ္ထဲမွ ေသြးတစ္ပြက္အံသည္။ လင္းသဒၵါ လက္ႏွင့္ သီဟ၏ ပါးျပင္ကိုအသာပြတ္သည္။ အျဖစ္ဆိုးသည့္ ခ်စ္သူကိုၾကည့္ၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းကာ မစြမ္းႏိုင္ေတာ့ပဲ သူမမ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္စေတြ ခိုတြဲလာသည္။ “ကိုယ္ .. ကိုယ္ .. အ ဟြတ္ … သ ဒၵါ ကို .. အ ဟြတ္ .. ခ်စ္ .. ခ ..“ “သီဟ .. မ သြားနဲ႔ .. မသြားရဘူး .. သဒၵါ အနားမွာ အၿမဲေနရမယ္ … သဒၵါကို ပစ္ မ .. မသြားပါနဲ႔ေနာ္ .. အ ဟင့္ ..“ သီဟ အသံက ေဖ်ာ့ေတာ့လြန္းလွသည္။ စကားဆံုးေအာင္ပင္ ေျပာဖို႔ ခြန္အားမရွိရွာေပ။ လင္းသဒၵါ၏ သနားစဖြယ္ ငိုေၾကြးသံေၾကာင့္ သီဟ မ်က္လံုးေတြကို ႀကိဳးစားၿပီးဖြင့္ထားရသည္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္ေလာက္ႀကိဳးစားစား မ်က္ခြံေတြက ေလးလံ၍လာသည္။ အရင္ဆံုး သူ႔အသိအာရံုသည္ ေျခေထာက္ေတြကထြက္ခြာသည္။ ထို႔ေနာက္ သူ႔လက္ေတြ။ ထိုမွတဆင့္ သူ႔အျမင္အာရံုသည္ တစစ မႈန္၀ါးလာသည္။ သတိရတစ္ခ်က္ မရတစ္ခ်က္ႏွင့္ သီဟ မ်က္လံုးအိမ္က တေျဖးေျဖးျဖဴတက္သည္။ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ သူသိလိုက္သည္က လင္းသဒၵါ သူ႔နာမည္ကို တေက်ာ္ေက်ာ္ေခၚကာ ငိုေၾကြးေနမႈ။ ထို႔ေနာက္တြင္မူ …

“သီဟ … ထ .. ထစမ္းပါဦး .. သဒၵါ ရွင့္ကို ခ်စ္တယ္ .. အရမ္းခ်စ္တယ္ … သီဟ .. ၾကားလား .. သဒၵါေျပာေနတာေတြ ၾကားလားးးးး …“ သူမ ဘယ္သို႔ဆိုဆို သီဟ တုတ္တုတ္မလႈပ္ေတာ့။ လင္းသဒၵါ၏ ငိုေၾကြးမႈသာလွ်င္ ေက်ာက္ဂူထဲတြင္ ၾကားေနရေသာ တစ္ခုတည္းေသာ အသံျဖစ္ေတာ့သည္။

“သဒၵါ .. သူ .. ဘာျဖစ္သြားတာလဲ .???“ “မ .. မ ကလ်ာ !!! ကယ္ပါဦး … သီဟကို ကယ္ပါဦး .. သူ ..သူ ..“ ကလ်ာဏီႏွင့္ စီစီဟန္ အလာေကာင္းေပမယ့္ အခါေႏွာင္းေခ်ၿပီ။ အသက္ရွဴမႈကင္းမဲ့ေနေသာ သီဟ၏ ကိုယ္ကိုျမင္သည္ႏွင့္ ဘာျဖစ္ခဲ့သည္ဆိုတာကို ဗဟုသုတမ်ားသူ ကလ်ာဏီတန္းသိသည္။ လင္းသဒၵါကို ဘယ္လိုေျဖာင္းျဖရမည္ဆိုတာကို သူမ စဥ္းစားလို႕မရ။ မတုန္မလႈပ္ႏွင့္ ကလ်ာဏီပံုစံေၾကာင့္ လင္းသဒၵါ သူမလက္ကို အားမလိုအားမရ ကိုင္လႈပ္သည္။

“ကယ္ .. ကယ္ပါ မမရယ္ .. သူသာ အသက္ရွင္မယ္ဆိုရင္ သဒၵါ ဘာလုပ္ေပးရ ေပးရပါ ..“ “ဟင္း ..“ ပါးျပင္တစ္ခုလံုး မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းေတြႏွင့္ လင္းသဒၵါ၏ အသြင္က သနားခ်င္စရာေကာင္းလွသည္။ သို႔ေသာ္ ကလ်ာဏီ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္။ သူမကိုယ္တိုင္ ငိုခ်င္လာသည့္စိတ္ကို မနည္းထိန္းေနရသည္။

“သူ ့ကိုအသက္ရွင္ေစခ်င္ရင္ .. နည္းတစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ ..“ “ရွင္ !!! .. ရွင္ဘာေျပာလိုက္တယ္ ..“ လင္းသဒၵါ ကလ်ာဏီလက္ေမာင္းကိုဆြဲကိုင္ထားမႈကို ဖယ္လိုက္ၿပီး အနားသို႔ တိုးလာသည့္ စီစီဟန္ကို မယံုႏိုင္ေသာအၾကည့္ႏွင့္ၾကည့္သည္။ သူမတစ္သက္တာတြင္ ဒီမိန္းမကို စကားေျပာဖို႔ေတာင္ စဥ္းစားခဲ့သည္မဟုတ္။ အခုေတာ့ သီဟကို ခ်စ္သည့္အခ်စ္ႏွင့္ သူမ အေလာတႀကီး ေမးမိေနၿပီ။ “စီစီ .. သူ႔ကို ကယ္လို႔ရတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ရွင္ ျမန္ျမန္ဆံုးျဖတ္ဖို႔လိုတယ္ ..“ “က်မက ?? .. ဆံုးျဖတ္ရမယ္ .. ဘာဆံုးျဖတ္စရာမွမလိုဘူး စီစီ .. သီဟကို ကယ္ပါ .. သူ႔အတြက္ဆိုရင္ က်မ ဘာလုပ္ေပးရေပးရ .. က်မ အသက္ကို လိုခ်င္ေတာင္ ရတယ္ ..“ “အ ဟင္း .. ဟင္း .. ရွင္က သူ႔ကို တကယ္ခ်စ္တာကိုး .. ေကာင္းပါတယ္ .. ရွင္ ဒီလိုေျပာလာေတာ့လဲ က်မကယ္ေပးရမွာေပါ့ ..“

စီစီဟန္ လင္းသဒၵါ၏ ေဘးသို႔ေရာက္လာသည္။ လဲက်ေနသူ သီဟ၏ နဖူးကို လက္ျဖင့္လွမ္းေထာက္သည္။ “ေနဦး စီစီ .. မင္းက ဘယ္လိုအတတ္နဲ႔ ကယ္မွာလဲ .. မင္း ေသေသခ်ာခ်ာ မေျပာပဲနဲ႕ေတာ့ တို႔ေတြ လက္မခံႏိုင္ဘူး .. သဒၵါ မင္းစိတ္ကိုထိန္းထားစမ္း ..“ “မကလ်ာက စီစီကို မယံုဘူးကိုး … စီစီရဲ ႔ပညာက ဘာလဲဆိုတာ မကလ်ာ အသိသားနဲ႔ .. ေကာင္းၿပီေလ .. စီစီ ရွင္းျပပါ့မယ္ .. လူတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားတဲ့အခါ သူ႔၀ိညာဥ္ဟာ ေကာင္းကင္ဘံုကိုပဲသြားမလား ၊ ငရဲကိုပဲသြားရမလားဆိုတာ အဆံုးျဖတ္ခံဖို႔ ေစာင့္ရတယ္ .. စီစီတို႔ပညာသည္ necromancer ေတြဟာ အဲဒီအခ်ိန္ေလးကို အသံုးခ်ၿပီး ေသဆံုးသူရဲ ႔ကိုယ္ထဲကို ကိုယ္ပြား၀ိညာဥ္တစ္ခု ျပန္ထည့္ေပးလို႔ရတယ္ .. သီဟတစ္ကေန သီဟႏွစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ယူတဲ့သေဘာေပါ့ .. အဲဒီလိုနည္းနဲ႔ သူ႔ကို ေလာေလာဆယ္မေသေအာင္ လုပ္ထားလို႔ရတယ္ .. သူ မေသေတာ့ဘူးဆိုရင္ မူလ၀ိညာဥ္ျပန္ရလာဖို႔ နည္းလမ္းရွာလို႔ရမွာပါ .. ဒါေပမယ့္ လင္းသဒၵါရဲ ႔သေဘာပါ ... ရွင္သေဘာတူမွ က်မ လုပ္မွာပါ … “သဒၵါမွာ ေရြးခ်ယ္စရာေကာ ရွိလို႔လား … မတတ္ႏိုင္ဘူး မကလ်ာ .. သဒၵါ သူ႔ကို မေသေစခ်င္ေသဘူး ..“

ကလ်ာဏီ ေနာက္ထပ္ ထပ္မေျပာေတာ့ပါ။ လင္းသဒၵါက သီဟ ေဘးနားမွ ထကာ စီစီအတြက္ ေနရာဖယ္ေပးလိုက္သည္တြင္ သူမလဲ အတူေနာက္ဆုတ္ေပးသည္။ စီစီဟန္က သီဟ၏ ေခါင္းရင္းဘက္တြင္ တင္ပေလေခြထိုင္ကာ အက်အနေနရာယူသည္။ တစ္စံုတစ္ခုကို အာရံုျပဳသည့္ႏွယ္ မ်က္လံုးအစံုကို မွိတ္သည္။ သူမ၏ လက္ႏွစ္ဖက္ကို သီဟ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ခပ္ခြာခြာတင္ထားလိုက္ၿပီး ေျဖးေျဖးခ်င္း ေရြ ႔လ်ားသည္။

“အံု .. #@$^&!##&* …“ ဘယ္လိုဘာသာစကားမွန္း နားလည္ရန္ခက္ခဲေသာ ရြတ္ဆိုမႈတစ္ခုကို စီစီဆီမွ ၾကားရသည္။ သီဟမ်က္ႏွာျပင္ေပၚတြင္ လူးလာေခါက္ျပန္ ေရြ႔လ်ားေနေသာ သူမလက္ေတြသည္ တစ္ခုခု၀င္ပူးသလို တုန္ရင္လာသည္။ လင္းသဒၵါတို႔ ၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ စီစီလက္ေခ်ာင္းေတြၾကား၌ တိမ္ဆိုင္လိုလို အျဖဴေရာင္အခိုးမ်ား ရစ္သိုင္းလာၿပီး ထိုအေငြ႔ေတြ႔သည္ သီဟ၏ ႏွာေခါင္းေပါက္ဆီသို႔ ဦးတည္ကာ သြားေနသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ စကၠန္႔အနည္းငယ္ ၾကာၿပီးေသာအခါ စီစီလက္ေခ်ာင္းေတြရွိ အခိုးအေငြ႔ေတြအားလံုး သီဟကိုယ္အတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိသြားသည္။ တေျဖးေျဖးႏွင့္ သီဟ ကိုယ္ကမူလအတိုင္း မဟုတ္သည့္တိုင္ အသားေတြ ျပန္ျပည့္လာသည္။ ထိုေရာအခါ စီစီဟန္ ရြတ္ဆိုမႈက ရပ္သြားၿပီး အာရံုျပဳထားသည့္ သူမမ်က္လံုးအစံုကို ဖြင့္လိုက္သည္။ အခ်ိန္အားျဖင့္ ဘယ္ေလာက္မွ ၾကာသည္မဟုတ္သည့္တိုင္ စီစီဟန္၏ မ်က္ႏွာတြင္ ေမာပန္းမႈကို ျမင္ေနရသည္။ သူမျပဳလုပ္ေသာ spell သည္ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲမည္ဆိုတာ ေမးစရာကို မလိုအပ္ေတာ့ပါ။

“ေဟာ .. လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ လႈပ္လာတယ္ .. မမ .. သူ .. သူအသက္၀င္လာၿပီ ..“ မ်က္ေတာင္ပင္မခတ္ပဲ သီဟကို စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ လင္းသဒၵါက အရင္ဆံုး သတိျပဳမိသည္။ ကလ်ာဏီ၏ လက္ကို အားရပါးရ လႈပ္ခါၿပီး သီဟ၏ ညာဘက္ေဘးတြင္ ၀င္ထိုင္သည္။ သူမတို႔ၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ သီဟ မ်က္ေတာင္ေတြက တလႈပ္လႈပ္ျဖစ္လာသည္။ ထိုမွ ေျဖးေျဖးခ်င္း သီဟ မ်က္လံုးေတြ ပြင့္သည္။ “သီဟ !!!!! …“ ကိုယ္တေစာင္း ထထိုင္လိုက္သည့္ သီဟကို လင္းသဒၵါ အားရ၀မ္းသာစြာ ေပြ႔ဖက္သည္။ သူမမ်က္ႏွာအား ဖံုးလႊမ္သြားသည့္ သူ႔ဆံပင္ေတြကို အားရပါးရ နမ္းရိႈက္သည္။ စကၠန္႔ပိုင္းမွ် ေပ်ာ္ရႊင္မႈအျပည့္ႏွင့္ ျဖစ္ေနေသာ လင္းသဒၵါ သီဟဆီမွ တစ္ခုခု ထူးျခားေနသည္ကို သတိျပဳမိသည္။ သူမကသာ သီဟကို တင္းတင္းေပြ႔ဖက္ထားေပမယ့္ သီဟ၏ လက္ေတြက ျပန္ဖက္ထားျခင္း မရွိေပ။ သီဟကို ရင္ခြင္ထဲမွ ကမန္းကတမ္းထုတ္ရင္း လင္းသဒၵါ သူ႔မ်က္ႏွာကို စိုက္ၾကည့္သည္။ သီဟ မ်က္လံုးေတြက သူမကို သူစိမ္းတစ္ေယာက္ႏွယ္ စူးစမ္းသည့္အၾကည့္ႏွင့္ ျပန္ၾကည့္ေနေလသည္။

“စီစီ … သူ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ..“ “စီစီလဲ မသိဘူး .. “ “သီဟ … ေနလို႔ေကာင္းလား .. ဘယ္လိုေနေသးလဲ ..“ “ေကာင္းပါတယ္ .. သခင္မ ..“ ဘုရားေရ !!! … သီဟ ႏႈတ္မွ စီစီဟန္အားျပန္ေျဖလိုက္ေသာ စကားသံေၾကာင့္ သူမတို႔သံုးေယာက္စလံုး အံ့အားသင့္သည္။ အရင္ဆံုး သတိ၀င္လာသူ ကလ်ာဏီသည္ စီစီဟန္ကို တင္းမာေသာ အၾကည့္ႏွင့္ၾကည့္သည္။

“စီစီ .. မင္း သူ႔ကို ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ …“ ကလ်ာဏီသာမက လင္းသဒၵါကပါ သူမကို ခက္ထန္စြာ ၾကည့္ေနသည္။ စီစီဟန္ စိတ္ပ်က္ရသည္။ သူမ ဘာလုပ္လုပ္ ဒီအမ်ဳိးသမီးႏွစ္ေယာက္က အေကာင္းထင္သည္မရွိ။ တကယ္ဆို ဒီspell ကို သံုးဖို႔ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲသည္ဆိုတာ စီစီတို႔လို ပညာသည္ေတြပဲ နားလည္သည္။ Necromancy ပညာတြင္ ေသသြားသည့္လူတစ္ေယာက္ကို အသံုးခ်ဖို႔ဆိုတာ မခက္ခဲလွေသာ္လဲ ၀ိညာဥ္တစ္ခုကို ပြားယူၿပီး အသက္ျပန္သြင္းဖို႔ဆိုတာ ပညာသည္တိုင္းေတာင္ လုပ္ႏိုင္သည္မဟုတ္။ ထုိ႔အျပင္ အခု သူမအသံုးျပဳေသာ spell သည္ တားျမစ္ထားေသာ ပညာရပ္ထဲတြင္ ပါ၀င္သည္။ သီဟ အသက္ကို ကယ္ဖို႔ အခ်ိန္ကမလံုေလာက္သျဖင့္သာ သူမ သိသိႀကီးႏွင့္ စြန္႔စားရတာျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ ဒါေတြကို နားမလည္သည့္ ဟိုႏွစ္ေယာက္က သူမကိုပဲ ရန္လိုစြာျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္။

“ရွင္တို႔ထင္ေနသလို မဟုတ္ဘူး .. က်မအခုလုပ္လိုက္တဲ့ spell ရဲ ႔အေျခခံက ရြတ္ဆိုခဲ့တဲ့သူရဲ ႔စကားကို လိုက္နာရမယ္ဆိုတာ ပါၿပီးသား .. မကလ်ာ လင္းသဒၵါ သေဘာမေပါက္ဘူးဆိုတာေတာင္ ရွင္ကေတာ့ နားလည္မယ္ထင္တယ္ .. လင္းသဒၵါကို သီဟရဲ ႔သခင္မအျဖစ္ ေျပာင္းေပးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ က်မ မစြမ္းဘူး .. ရွင္တို႔ မေမ့ပါနဲ႔ .. ဒါဟာ နဂိုမူလ သီဟရဲ ႔၀ိညာဥ္မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို ..“ “ဒါ .. ဒါဆို ..“ စီစီ၏ ရွင္းျပမႈကို လင္းသဒၵါ လက္မခံခ်င္ပဲ လက္ခံလိုက္ရသည္။ အခုေလာေလာဆယ္တြင္ သူမ ဘာေျပာေျပာ လင္းသဒၵါ လိုက္နာရမည္သာ။ သူမတို႔ အေျခအတင္ေျပာေနမႈကို ဘာမွ နားမလည္သည့္အသြင္ႏွင့္ ေငးၾကည့္ေနေသာ သီဟကိုသာ စိတ္မေကာင္းစြာႏွင့္ လင္းသဒၵါ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္သည္။ ၿပီးမွ .. “ဒါဆို ဘာဆက္လုပ္ရမွာလဲ ..“ “သူ႔ရဲ ႔နဂို၀ိညာဥ္ကို ျပန္ထည့္ေပးႏိုင္တဲ့သူဆီ စီစီတို႔ သြားရမယ္ .. မကလ်ာ .. ရွင္ က်မတို႔ကို အဲဒီကို သယ္သြားေပးႏိုင္မလား ..“

ကလ်ာဏီ ျဖည္းညင္းစြာ ေခါင္းခါသည္။ “သီဟ တစ္ေယာက္တည္းဆိုရင္ေတာ့ ျဖစ္တယ္ .. ဒါေပမယ့္ ရွင္တို႔အားလံုးကို တင္သြားဖို႔ကေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ..“ “ဒါဆိုလဲ မတတ္ႏိုင္ဘူး .. က်မတို႔ ဒီအတိုင္းပဲ သြားၾကတာေပါ့ .. ေလာေလာဆယ္ မကလ်ာျဖစ္ျဖစ္၊ လင္းသဒၵါျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္ေယာက္က ႏြယ္ၿငိမ္းဆီျပန္ၿပီး ခရီးသြားဖို႔ ျမင္းေတြယူလာခဲ့ပါ .. အလြယ္ဆံုးကေတာ့ က်မရဲ ႔ဆပ္ကပ္အဖြဲ ႔ဆီက သြားယူရင္ရတယ္ .. စီစီ နာမည္ေျပာလိုက္ရင္ သူတို႔ ေပးမွာပါ … တခါထဲ စီစီ အေရးႀကီးကိစၥတစ္ခုနဲ႔ ခရီးသြားစရာရွိတယ္ဆိုတာလဲ စီစီနဲ႔တြဲဘက္လူကို ေျပာခဲ့ေပးပါ .. ခါတိုင္းလဲ စီစီဒီလိုပဲ သြားေနၾကမို႔ သူတို႔စပ္စုၿပီး ေမးမွာမဟုတ္ဘူး … ကဲ .. မကလ်ာတို႔ႏွစ္ေယာက္ထဲက ဘယ္သူသြားမလဲ ..“ လင္းသဒၵါႏွင့္ ကလ်ာဏီ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ၾကည့္မိၾကသည္။ ကလ်ာဏီကပင္ လင္းသဒၵါ၏ သေဘာကို နားလည္ဟန္ႏွင့္ .. “မမပဲ သြားလိုက္မယ္ .. လင္းသဒၵါ ဒီမွာေနခဲ့လိုက္ေပါ့ …“ “ဟုတ္ .. ဟုတ္ကဲ့ ..“ ကလ်ာဏီ လင္းသဒၵါကို လက္ျဖင့္ အသာတို႔ကာ အခ်က္ျပၿပီး လွည့္ထြက္သည္။ လင္းသဒၵါ ကလ်ာဏီ ေနာက္နားမွ ကပ္၍ လိုက္လာသည္။ သူမတို႔ႏွစ္ဦး၏ အျပဳအမူကို အကဲခတ္မိသည့္ စီစီဟန္က ကလ်ာဏီတို႔ကို ေက်ာခိုင္းၿပီး မသိမသာၿပံဳးသည္။ မေထမဲ့ျမင္အၿပံဳး။ ကလ်ာဏီက ဒါကို သတိျပဳမိေပမည့္ ဂရုမစိုက္။ ညိဳးငယ္သည့္အသြင္ႏွင့္ ရွိေနေသာ လင္းသဒၵါကိုသာ အားေပးသည့္ဟန္ႏွင့္ ၿပံဳးျပသည္။ “သဒၵါ ညီမ .. အခုအခ်ိန္မွာ သီဟရဲ ႔နဂို ၀ိညာဥ္ျပန္ရဖို႔က အေရးႀကီးတယ္ .. ဘယ္ကိစၥမဆို စိတ္လိုက္မာန္ပါမလုပ္နဲ႔ .. မမေျပာတာ နားလည္တယ္မွတ္လား ..“ “ဟုတ္ကဲ့ပါ .. မမ .. သဒၵါ စိတ္ထိန္းႏိုင္ပါတယ္ ..“ လင္းသဒၵါ၏ ျပန္ေျဖသံက အားေလ်ာ့လွသည္။ သူမ ဘယ္လိုခံစားေနရမည္ဆိုတာ ကလ်ာဏီ ရိပ္မိပါသည္။ လင္းသဒၵါ၏ လက္ကို အားေပးသည့္လက္ႏွင့္ တစ္ခ်က္ဆုပ္ကိုင္သည္။ လင္းသဒၵါက နားလည္သည့္ဟန္ႏွင့္ ေခါင္းကို ညိတ္ျပသည္တြင္ ကလ်ာဏီ ေနာက္ထပ္ဘာမွ မေျပာေတာ့ပဲ ထြက္လာခဲ့သည္။ ေလာေလာဆယ္ စီစီေျပာသလိုပင္ ႏြယ္ၿငိမ္းကို ျမန္ျမန္သြားၿပီး ျမန္ျမန္ျပန္လာဖို႔သည္သာလွ်င္ နံပါတ္တစ္ လုပ္ရမည့္အလုပ္ျဖစ္ ကလ်ာဏီ သတ္မွတ္ထားလိုက္ေတာ့သည္။

“အားးးးးးးးးးးး …“ က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္ဟစ္လိုက္ေသာ ယမရာဇာ၏အသံက ပစၥလက္နန္းေဆာင္ထဲတြင္ ဟိန္း၍ပ်ံ ႔ႏွံ႔သည္။ ယမရာဇာ သူ႔ေရွ ႔ရွိ ပလံုစီထေနေသာ ေမွာ္ေရကန္ထဲမွ ျမင္ကြင္းကို မယံုႏိုင္စြာ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ မာယာ .. မာယာေဒ၀ီ။ သူ၏ လက္တြဲေဖာ္။ သူမ၏ ဇာတ္သိမ္းခန္းက ဒီေလာက္အက်ည္းတန္လိမ့္မည္ဟု မထင္ထားခဲ့။ အခုေတာ့ ေခါင္းတျခား ကိုယ္တျခားျဖစ္ကာ အသက္မဲ့ေနေသာကိုယ္ကို ေမွာ္ကန္ေရျပင္မွတဆင့္ အတုိင္းသားျမင္ေနရသည္။ ရက္စက္မႈအရာတြင္ သရဖူေဆာင္းၿပီး၊ သနားၾကင္နာျခင္းအညွင္းမရွိလွေသာ ယမရာဇာ၏ စိတ္ထဲတြင္ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ေၾကကြဲတသျခင္းကို ခံစားလိုက္ရသည္။

“ေတာက္ !!! …. ဒီ ေခြးမ .. နင့္ကိုသတ္မယ္ .. နင္တို႔ေတြ ေသေစရမယ္ … ဟား ... နင္တို႔ အမ်ဳိးေတြ အကုန္ေသေစရမယ္ ..“ ရင္ထဲတြင္ အလိပ္လိပ္တက္လာေသာ ေဒါသႏွင့္အတူ ယမရာဇာ လင္းသဒၵါအား က်ိတ္မႏိုင္ခဲမရ က်ိန္ဆဲမိသည္။ ဒီ ၀ံပုေလြမ ၀င္ရႈပ္လို႔။ မဟုတ္လွ်င္ မာယာေဒ၀ီ သူခိုင္းလိုက္သည့္ကိစၥကို ေဆာင္ရြက္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး အိမ္ျပန္ေရာက္လာရမွာ။ ဟိုေကာင္ သီဟ ဘ၀ေျပာင္းဖို႔က တဲတဲေလးလိုေတာ့တာ။ အခုေတာ့ …။

သီဟကိုဖက္၍ ငိုေၾကြးေနသည့္ လင္းသဒၵါကိုၾကည့္ၿပီး ယမရာဇာ ေဒါသစိတ္ျဖစ္ေနရသလို၊ စိတ္ထဲမွလဲ ဒီ၀ံပုေလြမကို ဘယ္လို လက္တံု႔ျပန္ရမည္ဆိုတာကို ႀကံစည္ေနမိသည္။ လင္းသဒၵါ သူ႔လက္ထဲေရာက္လာလို႔ကေတာ့ ေတြ႔ၾကၿပီေပါ့။ ဒီကမာၻမွာ အမ အျဖစ္လာေမြးရသည္ကို ေနာင္တအႀကီးအက်ယ္ရသြားေအာင္ကို လုပ္ပစ္ရမည္။ ယမရာဇာကို အံ့တုသည့္သူေတြ ဘယ္လိုျဖစ္ကုန္ၾကသည္ဆိုတာကို ဒင္းေကာင္ေကာင္းသိေစရမည္။ အခုေတာင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သီဟဆိုတဲ့အေကာင္ ေသၿပီမွတ္လား။ ယမရာဇာ၏ အၾကည့္က လင္းသဒၵါ လက္ျဖင့္ေပြ႔ထားေသာ သီဟဆီသို႔ေရာက္သည္။ မေက်မခ်မ္းျဖစ္ေနသည့္တိုင္ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးျဖစ္ေနေသာ ယမရာဇာမ်က္လံုးသည္ လင္းသဒၵါ ေနာက္ကြယ္မွ ေပၚလာေသာ လူရိပ္ႏွစ္ခုေၾကာင့္ ရုတ္ခ်ည္း pause အႏွိပ္ခံရသလို မ်က္ႏွာက တည္သြားသည္။ ဒကၡကိုလႊတ္ကာ သီဟကို သတ္ခိုင္းတုန္းက ၀င္ရႈပ္တဲ့ နဂါးမ။ သို႔ေသာ္ ဒီနဂါးမေလာက္ေတာ့ သူက ဂရုစိုက္တာ မဟုတ္။ ယမရာဇာ မ်က္ခံုးလႈပ္သြားရသည္က ကလ်ာဏီ၏ အေနာက္နားက မိန္းမေၾကာင့္။ သူ .. သူ ..

“ဟာကြာ …“ ထိုအမ်ဳိးသမီး ဘယ္သူဆိုတာ ေသခ်ာၾကည့္မည္ဆိုမွ ကန္ေရျပင္၏ ပလံုထမႈက မတည္ၿငိမ္ေတာ့။ ေရပြက္ေတြၾကား၌ အျဖဴေရာင္ အခိုးအေငြ႔ေတြ တဖြားဖြားႏွင့္ ေပၚလာၿပီး ဟိုေကာင္ေတြ ရွိေနသည့္ ဂူထဲကို မျမင္ရေတာ့ေပ။ ယမရာဇာ ရင္ထဲတြင္ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ စိုးရိမ္စိတ္၀င္လာသည္။ ေမွာ္ေရကန္ကို အသံုးျပဳလို႔မရေတာ့ျခင္းႏွင့္ ဆက္စပ္ၿပီး နဂါးမႏွင့္ပါလာသူက ဘယ္သူဆိုတာကို ခ်က္ခ်င္းရိပ္မိသည္။ ေနာက္ဆက္တြဲ ျဖစ္လာႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းတရားကိုလဲ ႀကိဳေတြးမိၿပီး ထိတ္လန္႔သြားသည္။ မျဖစ္ေတာ့။ ဒီဟာမ သံုးေယာက္စုေပါင္းသြားျခင္းသည္ သူ႔အတြက္ ဘယ္လိုမွ ေကာင္းက်ဳိးကို မေပးႏိုင္မွန္း အတတ္သိသည္။ တစ္ေယာက္ျခင္းဆိုလွ်င္ ဘယ္လိုမွ စာရင္းထည့္တြက္မိမွာ မဟုတ္ေသာ္လဲ သံုးေယာက္ေပါင္းေလာင္းေက်ာ္ဆိုသည့္ စကားကိုေတာ့ ယမရာဇာ အေလးအနက္ထားရမည္။ မျဖစ္ေတာ့။ သူ၏ မူလအစီအစဥ္အတိုင္း ငရဲတံခါး ဖြင့္ဖို႔ကုိ ႀကိဳးပမ္းရေတာ့မည္။ တစ္စကၠန္႔၊ တစ္မိနစ္ေနာက္က်လွ်င္ သူ႔အတြက္ အက်ဳိးယုတ္ဖို႔က ပို၍ မ်ားမ်ားလာမည္။

ယမရာဇာ ေမွာ္ေရကန္နားမွခြာသည္။ အိပ္ေဆာင္ေတြဘက္ လမ္းေလွ်ာက္လာသည့္တိုင္ သူ႔အေတြးက အိပ္စက္ဖို႔ မစဥ္းစားမိ။ မာယာေဒ၀ီအတြက္ ဘယ္လိုလက္တံု႔ျပန္ရမည္ဆိုတာကို ေတြးေနမိသည္။ ငရဲတံခါးဖြင့္ဖို႔ လံုးပန္းရမည္မို႔ သူကိုယ္တိုင္ေတာ့ ဟိုအဖြဲ႔ေနာက္ကို လိုက္ႏိုင္မည္မဟုတ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ခိုင္းရေပမည္။ မွင္စာေတြကို ခိုင္းဖို႔ေတာ့ မျဖစ္။ မွင္စာေတြအတြက္ သူသက္သက္စဥ္းစားထားတာရွိသည္။ ယမရာဇာတြင္ ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းတစ္လမ္းပဲ ရွိေတာ့သည္။ သူႏွင့္လွ်ိဳ ႔၀ွက္စြာ သေဘာတူညီထားသည့္ သူကိုသာ ခ်ဥ္းကပ္ရေပေတာ့မည္။ ယမရာဇာ ေျခလွမ္းေတြကို ပစၥလက္နန္းေဆာင္၏ လွ်ဳိ႔၀ွက္ဦးမွင္ဆီသို႔ ဦးတည္လိုက္ေတာ့သည္။

“သီဟ က ဘာမွလဲ မစားဘူး ..“ စားစရာအျပည့္က်န္ေနေသာ ပန္းကန္ကို ကိုင္ၿပီး ကလ်ာဏီ မီးပံုေဘးတြင္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ ၀င္ထိုင္သည္။ အေတာ္ပင္ ညည့္နက္ေနၿပီမို႔ မီးပံုမွ မီးစြယ္မက်ဳိးသြားေအာင္ သစ္ကိုင္းေျခာက္ေတြ ထိုးေပးေနသူ စီစီက သီဟရွိရာဘက္သို႔ ေငးၾကည့္သည္။ သူမတို႔ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ သစ္ဆံုတစ္ခုေပၚတြင္ ပတ္၀န္းက်င္ကို မ်က္ေျခမျပတ္ၾကည့္ရင္း သီဟ အသင့္အေနအထားႏွင့္ ထိုင္ကာေနသည္။

စီစီဟန္၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ လင္းသဒၵါတို႔ ႏြယ္ၿငိမ္းမွ ထြက္ခြာလာခဲ့သည္မွာ တစ္ရက္တာ ကုန္ဆံုးေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ အခု ခရီးလမ္းတြင္ လင္းသဒၵါႏွင့္ ကလ်ာဏီက စီစီကို ေခါင္းေဆာင္တင္ထားခဲ့သည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ သူမ သေဘာႏွင့္သာဆိုလွ်င္ အိပ္စက္နားေနဖို႔ေတာင္ စဥ္းစားမိမွာ မဟုတ္ပဲ ညဘက္ေတာင္ ခရီးဆက္မိမည္ ထင္သည္။ သီဟ၏ အေျခအေနက လင္းသဒၵါတို႔ မေျပာႏွင့္ စီစီေတာင္မွ မွန္းဆလို႔မရ။ သူမတစ္သက္တာတြင္ တစ္ခါမွ မသံုးဖူးေသာ spell ကို သံုးခဲ့ရတာမို႔ ေနာက္ဆက္တြဲ ဘာအက်ဳိးအဆက္ျဖစ္မည္ဆိုတာကို necromancer ျဖစ္သည့္တိုင္ သူမ မသိ။ အခု ကလ်ာဏီက သီဟ အစာမစားဘူးဆိုၿပီး ေျပာလွမွ တစ္စံုတစ္ခုကို ျပန္သတိရသည္။

“အိုး .. ဒုကၡပဲ..“ စီစီဟန္ သူမ မ်က္ႏွာကို လက္ႏွင့္အုပ္သည္။ သေဘာကေတာ့ သူမ အမွားလုပ္မိၿပီဆိုသည့္ အထာ။ မ်က္ႏွာကို လက္ျဖင့္ႏွစ္ခ်က္ သံုးခ်က္ေလာက္ ပြတ္ၿပီး လက္ဖယ္လိုက္သည္တြင္ လင္းသဒၵါတို႔က သူမကို စူးစမ္းဟန္ႏွင့္ ၾကည့္ေနသည္။ “သီဟ ဘာျဖစ္လို႔ အစာမစားတာလဲဆိုတာ စီစီသိတယ္ ..“ “ဘာျဖစ္လို႔လဲ စီစီ ???..“ “ဘယ္လိုေျပာရမလဲ .. လူေသတစ္ေယာက္ကို ၀ိညာဥ္ျပန္သြင္းဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့အခါမွ စီစီတို႔ဟာ ဗလာဟင္းလင္းျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ရတယ္ .. သေဘာက သူ႔မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ ဘာဆိုဘာမွ မရွိဘူး .. ျပဳစားသူ necromancer က ဘာလုပ္ရမယ္ .. ဘယ္လိုေနရမယ္ဆိုတာ ဖန္တီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ထည့္ေပးရတယ္ .. စီစီ သူ႔ကို အသက္ရွဴဖို႔၊ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ ၊ စကားေျပာဖို႔ အဲဒါေတြ ထည့္ေပးခဲ့တယ္ .. ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ ႔ေသာ function ေတြကို ေမ့သြားခဲ့တယ္ ..“ “ဘာ !!! … သီဟ အစာစားဖို႔ကို နင္ ေမ့သြားခဲ့တယ္ေပါ့ .. နင္ .. ဘယ္လို လုပ္ !!! …“ ၿငိမ္ၿငိမ္ထိုင္ၿပီး နားေထာင္ေနရာမွ လင္းသဒၵါ ထေအာ္သည္။ ကလ်ာဏီသာ စိတ္ထိန္းဆိုသည့္ သေဘာႏွင့္ သူမလက္ကို လွမ္းမဆြဲလွ်င္ လင္းသဒၵါတစ္ခုခု လုပ္ျဖစ္မွာ ေသခ်ာသည္။

“အခုမွေတာ့ စီစီလဲ ဘာမွ မလုပ္တတ္ဘူး လင္းသဒၵါ .. အဲဒါေၾကာင့္ သူ႔ကို ျပန္အသက္သြင္းမယ္လုပ္တုန္းက ရွင္သေဘာတူမွ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး ေမးခဲ့တာ မဟုတ္လား ..“ “အို .. ဒါကေတာ့ … သူ႔ကို ဒီလိုျဖစ္လာမယ္လို႔ တြက္မွ တြက္မထားတာ .. ရွင့္ပညာကို အထင္ႀကီးမိတာ အလကားပဲ ..“ “လင္း သဒၵါ … မင္း !!! .. မင္း ေျပာတာေတြ လြန္လာၿပီေနာ္ ..!!!! ..“ ရန္ေစာင္ကာ ထသတ္ၾကေတာ့မလိုျဖစ္ေနသည့္ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ၾကားသို႔ ကလ်ာဏီ ခ်က္ခ်င္း၀င္လိုက္ရသည္။ ႏႈတ္မွလဲ .. “ေဟ့ .. နင္တို႔ေတြ ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ .. တစ္ေန႔လံုး ခရီးသြားထားလို႔ ပင္ပန္းရတဲ့ၾကားထဲ .. ေတာ္ေတာ့ .. ေနာက္ထပ္ စကားမ်ားတဲ့ အသံ ဘာသံမွ မၾကားခ်င္ဘူး .. နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ သတ္ခ်င္ရင္ သီဟ ျပန္ေကာင္းလာတဲ့ အခ်ိန္က်မွ သတ္ .. အခု ပင္ပန္းေနၿပီ .. အိပ္ၾကေတာ့ .. သြားၾက .. ငါ ကင္းေစာင့္ထားေပးမယ္ ..“

အၾကည့္ခ်င္းၿပိဳင္ေနၾကသူႏွစ္ဦးထံမွ အရင္ဆံုး စီစီဟန္က ဖယ္ခြာၿပီး မီးပံု၏ တျခားဘက္ျခမ္းရွိ သူမအိပ္ယာဆီသို႔ ထကာသြားသည္။ ကလ်ာဏီ စီစီဟန္က သူမတို႔ဘက္ျခမ္းကို ေက်ာေပးကာ၀င္လွဲၿပီး ပုခံုးအထိေရာက္ေအာင္ ေစာင္ပါးကို ဆြဲၿခံဳသည္အထိ ေစာင့္ၾကည့္သည္။ ၿပီးမွ အခုထက္ထိ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို မတုန္မလႈပ္ရွိေနေသာ လင္းသဒၵါကို သာသာေလး ေထြးေပြ႔သည္။

“သဒၵါ .. မင္းလဲ အိပ္ေတာ့ … မမတို႔အားလံုးအတြက္ မင္းက ပိုၿပီး အနားယူဖို႔ လိုအပ္တယ္ ..“ ကလ်ာဏီစကားကို လင္းသဒၵါ နားေထာင္ပါသည္။ သီဟ ရွိရာဘက္သို႔ ေငးေမာေနရာမွ အၾကည့္ကိုလႊဲ၍ စီစီႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္တြင္ ခင္းထားေသာ အိပ္ယာဆီသို႔ ထသြားသည္။ ကလ်ာဏီ ေျပာသလို သူမ အနားယူဖို႔လိုအပ္ေနတယ္ဆိုသည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ အားလံုးထဲတြင္ လင္းသဒၵါသည္ ကိုယ္ေရာ၊ စိတ္ပါ ပင္ပန္းခဲ့ရသူျဖစ္သည္။ အိပ္ယာေပၚလွဲကာ မ်က္လံုးေတြမွိတ္လိုက္သည္ႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ လင္းသဒၵါ ၾကာၾကာမေစာင့္လိုက္ရပါ။ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းသို႔ မေရွးမေႏွာင္းပင္ သူမ ေရာက္ရွိသြားပါသည္။

ပုခံုးကို လႈပ္ခါအႏိႈးခံရမႈေၾကာင့္ စီစီဟန္ အင္းအင္းအဲအဲႏွင့္ ႏိုးလာရသည္။ တစ္ခ်က္သမ္းေ၀လိုက္ၿပီး ေကာင္းေကာင္းမပြင့္ခ်င္ေသးသည့္ မ်က္လံုးကို လက္ျဖင့္ပြတ္သည္။ မ်က္ေတာင္ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀့ၾကည့္လိုက္စဥ္တြင္ သူမအနား၌ ကလ်ာဏီ ထိုင္ကာရွိေနသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ ည၏အေမွာင္က ေတာ္ေတာ္သိပ္သည္းေနသည္မို႔ သန္းေခါင္ေလာက္ေတာ့ ရွိေတာ့မည္ဟု စီစီဟန္တြက္သည္။ ကင္းေစာင့္ရန္ သူမအလွည့္ေရာက္ၿပီဆိုတာ သိသည္မို႔ ေလးကန္ေနသည့္ကိုယ္ကို ဆြဲယူ၍ထသည္။ မီးပံု၏ တစ္ဖက္ေဘးတြင္ လင္းသဒၵါတစ္ေယာက္ကေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္ေမာက်ေနသည္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနသူမို႔ မ်က္ႏွာေလးက အျပစ္ကင္းစြာ လွပေနသည္။ မိန္းမခ်င္းေတာင္ ေငးရေလာက္သူ ျဖစ္သည္ဟု စိတ္ထဲက ၀န္ခံမိသည္။

“လင္းသဒၵါ ဘယ္လိုေနေသးလဲ ..“ “အခုေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာပဲ .. ဒါေပမယ့္ သူ႔စိတ္ထဲမွာ အရမ္းနာက်င္ေနမွာ ေသခ်ာတယ္ ..“ စီစီဟန္ လင္းသဒၵါဘက္ကို မၾကည့္ေတာ့ပါ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ေမွာင္ရိပ္တြင္ ကင္းေစာင့္သလိုမ်ဳိး သစ္ပင္ႀကီးတစ္ခု၏ ပင္စည္ကို မွီကာ ရွိေနသည့္ သီဟဘက္သို႔ လွည့္ၾကည့္သည္။ “သီဟေရာ .. ဘယ္လိုေနေသးလဲ ..“ “သူလား .. ေမာတယ္ပန္းတယ္ဆိုတဲ့ ပံုစံေတာ့ မျပဘူး .. ဒါေပမယ့္ အစာမစားတာရယ္၊ တစ္ညလံုး မအိပ္ေသးတာရယ္ကို ထည့္တြက္ရင္ ၾကာၾကာခံႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး .. တို႔ သူ႔ကို စကားေျပာဖို႔ ႀကိဳးစားေသးတယ္ .. တို႔ကို သူစိမ္းတစ္ေယာက္လိုပဲ ျပန္ၾကည့္ေနလို႔ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရတယ္ ..“ “အင္း .. စီစီ သူ႔ကို စကားေျပာၿပီး စမ္းၾကည့္ပါဦးမယ္ .. အစာစားေအာင္မ်ား အမိန္႔ေပးႏိုင္မလား မသိဘူး ..“

ကလ်ာဏီ ဆက္မေျပာေတာ့။ သူမ အိပ္ယာရွိသည့္ဘက္သို႔သာ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ၀င္လွဲလိုက္သည္။ စီစီဟန္ အေက်ာဆန္႔သည့္ႏွယ္ လက္ကိုေျမွာက္ကာ သူမခါးကေလးကို ဘယ္ညာယိမ္းသည္။ ၀ါးခနဲ တစ္ခ်က္သမ္းၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀့ကာၾကည့္လိုက္စဥ္တြင္ သူမ မ်က္လံုးျပဴးသြားရသည္။ သီဟ အေစာတုန္းက ေတြ႔ခဲ့ေသာ သစ္ပင္ႀကီးနားတြင္ ရွိမေနေတာ့။ မီးပံု၏ အလင္းေရာင္က ထိုသစ္ပင္ကိုလြန္ၿပီး မထိုးေဖာက္ႏိုင္သျဖင့္ သီဟ ဘယ္ေပ်ာက္သြားသည္ဆိုတာကို စီစီဟန္ မျမင္ရေခ်။ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ထိုင္ေနရာမွ ထၿပီး သီဟ ကင္းေစာင့္ေနခဲ့သည္ဘက္ ထြက္လာခဲ့သည္။

သီဟ၏ အရိပ္အေယာင္ကိုမွ် မေတြ႔။ စီစီ စိတ္ပူလာၿပီး သီဟ ထြက္သြားမည္ထင္သည့္ဘက္ကုိ ခပ္ျမန္ျမန္လိုက္သည္။ သူမ အသံုးျပဳလိုက္သည့္ spell ၏ ရႈပ္ေထြးမႈကိုလဲ အခုမွ ျပန္နားလည္သည္။ သီဟ ဘာစိတ္ကူးေပါက္လို႔ သူတို႔စခန္းခ်ရာမွ ထြက္သြားသည္ကို စဥ္းစားလို႔မရ။ ေလာေလာဆယ္တြင္လဲ ဒါကို စီစီ မစဥ္းစားႏိုင္။ လင္းသဒၵါ ကင္းေစာင့္ဖို႔ အလွည့္က်လို႔ ႏိုးမလာခင္ သီဟကို ျပန္ေတြ႔ဖို႔ အေရးႀကီးသည္။ ရုတ္တရက္ သူမေနာက္နားဘက္မွ သစ္ကိုင္းေျခာက္တစ္ခု က်ဳိးသံကို ဂြ်တ္ခနဲ ၾကားရသည္။ သတိႏွင့္မျပတ္သူမို႔ စီစီ သူမ ေဆာင္ဓါးကို ဆြဲထုတ္ဖို႔ ျပင္သည္။

“အိုး .. သီဟ .. လန္႔လိုက္တာ ..“ “က်ေနာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ .. သခင္မ .. ကင္းေစာင့္ေနတုန္း မသကၤာဖြယ္ရာတစ္ခုခုကို ျမင္လိုက္သလိုမို႔ ထြက္လာခဲ့တာ ..“ စီစီဟန္ အခုမွ သက္ျပင္းေကာင္းေကာင္းခ်ႏိုင္သည္။ သီဟ လက္ကိုဆြဲကာ စခန္းခ်ရာဘက္သို႔ ျပန္ေလွ်ာက္လာရင္း ေနာက္တစ္ခါ ဒါမ်ဳိးထပ္မျဖစ္ေအာင္ သူမ အမိန္႔ေပးရသည္။ “သီဟ .. ေနာက္တစ္ခါဆို စီစီကို မေျပာပဲ ဒီလိုထြက္မသြားရဘူး .. မွတ္ထား ..“ သူမေျပာသည္ကို နားလည္သည့္အေၾကာင္း သီဟ ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ အတူတကြ ေဘးခ်င္းယွဥ္ကာေလွ်ာက္လာရင္း စီစီ သီဟကို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာအေနအထားက နဂိုပံုစံအတိုင္း မဟုတ္သည့္တိုင္ သီဟသည္ ၾကည့္ေကာင္းေနဆဲ ျဖစ္သည္။ စီစီ လင္းသဒၵါကို မနာလိုပါ။ တကယ္လက္ေတြ႔ဘ၀တြင္ သီဟသည္ လင္းသဒၵါ၏ ခ်စ္သူဆိုတာကို စီစီဟန္ ေကာင္းေကာင္း လက္မခံႏိုင္ေသးေပ။

အေတြးေတြႏွင့္ နစ္ေျမာေနသူ စီစီဟန္ .. သီဟ သူမေဘးတြင္ ပါမလာမွ သတိရၿပီး ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္သည္။ ေျခလွမ္းဆယ္လွမ္းေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္အကြာတြင္ လေရာင္ျဖာက်ေနေသာ ေျမကြက္လပ္ေလးရွိသည္။ ထိုေနရာေလးတြင္ သီဟက ရပ္ၿပီး ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္ေနသည္။ ဘာစိတ္ကူးေပါက္လို႔ ရပ္က်န္ခဲ့မွန္း စီစီမသိ။ သီဟ အနီးသို႔ တိုးသြားၿပီး သူ႔နည္းတူ ၾကယ္ကေလးေတြလင္းလက္ေနေသာ ေကာင္းကင္ကို လိုက္ၾကည့္မိသည္။ တိမ္ကင္းစင္ေနေသာ ေကာင္းကင္မို႔ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္လင္းေနေသာ ၾကယ္ကေလးမ်ားသည္ အနက္ေရာက္ကတၱီပါေကာ္ေဇာတြင္ စိန္ပြင့္ကေလးမ်ား ႀကဲထားသည္ႏွင့္ တူလွသည္။ “လွတယ္ေနာ္ .. သီဟ ..“ “သခင္မေလာက္ .. မလွပါဘူး ..“ ခ်က္ခ်င္း တံု႔ျပန္လိုက္သည့္ သီဟ စကားေၾကာင့္ စီစီမ်က္ႏွာေလး ပန္းႏုေရာင္ေသြး ေျပးသြားသည္။ သီဟအစစ္က ေျပာသည့္စကား မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိေနသည့္တိုင္ သူမ ၾကည္ႏူးရသည္။ နဂိုမူလ သီဟသာဆိုလွ်င္ ဒီလိုစကားမ်ဳိး ေျပာထြက္မွာ မဟုတ္။ သူမႏွင့္ ခ်စ္ခဲ့မႈသည္ပင္ သီဟက အလုပ္သေဘာဟု အတိအလင္း ေၾကညာခဲ့သည္ မဟုတ္လား။

စီစီဟန္ ရင္ကေလးမို႔လာသည္အထိ ေလကိုရိႈက္သြင္းၿပီး လွည့္ထြက္ဖို႔ျပင္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ဘယ္လိုျဖစ္သည္မသိ။ ေက်ာကုန္းေနာက္ဘက္မွ ယားသလိုလုိ ခံစားရၿပီး အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ လက္ကို ေနာက္ျပန္ကုတ္မိသည္။ ယားသည့္ေနရာက ေက်ာအလယ္ေလာက္မွာမို႔ သူမ ေသေသခ်ာခ်ာ မထိ။ ကို႔ရိုးကားယား ျဖစ္ေနစဥ္တြင္ သူမလက္ကို လက္တစ္ဖက္က လာကိုင္သည္ကို ခံလိုက္ရသည္။ “သခင္မ .. က်ေနာ္ လုပ္ေပးပါရေစ ..“ “ရတယ္ .. သီဟ .. မလုပ္နဲ႔ …“ စီစီ ကိုယ္ကိုလွည့္ၿပီး သီဟလက္ကိုဆုပ္ကိုင္ကာ တားလိုက္သည္။ ျပာျပာသလဲ ျငင္းဆန္သည့္အမူအယာေၾကာင့္ သီဟ စိတ္ရႈပ္ေထြးသြားဟန္ရွိသည္။ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၿပီး စစ္သားတစ္ေယာက္ေလသံႏွင့္ .. “သခင္မကို အကာအကြယ္ေပးဖို႔နဲ႔ သက္ေတာင့္သက္သာရွိေစဖို႔ လုပ္ေပးရမွာ က်ေနာ့္တာ၀န္မဟုတ္ဘူးလား ..“ “အင္း … ဘယ္လိုေျပာရမလဲ ..“

စီစီဟန္ မေျဖတတ္ေတာ့။ မူလစိတ္မရွိေသာ သီဟအေပၚတြင္ အခြင့္အေရးမယူပါဘူးဟု သူမ လင္းသဒၵါတို႔ကို ကတိေပးထားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူမေရွ႔တြင္ မသိနားမလည္သလိုႏွင့္ ၾကည့္ေနေသာ သီဟ၏ မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ရင္း ရင္ထဲတြင္ တစ္မ်ဳိးျဖစ္လာသည္။ မျပဳလုပ္သင့္ပါဘူးဟု သိေနသည့္တိုင္ ထိုအမိန္႔ကို ခႏၶာကိုယ္က မလိုက္နာခ်င္ေပ။ စီစီဟန္ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို လိမ္ကာ ကိုက္မိသည္။ “ခြင့္ျပဳပါ သခင္မ .. က်ေနာ့္ကို ျပဳစုခြင့္ေပးပါ ..“ “ေကာင္းၿပီေလ … ဒါေပမယ့္ စီစီက ရပ္ဆိုရင္ ရပ္ရမယ္ေနာ္ ..“ “ဟုတ္ .. ဟုတ္ကဲ့ .. ရပ္ပါ့မယ္ သခင္မ ..“ စီစီဟန္ ဂရုမစိုက္ေတာ့။ သီဟ ဘက္သို႔ ေက်ာေပးရင္း ခရီးသြားကိုယ္က်ပ္အကၤ် ီကို ခြ်တ္သည္။ တကယ္ဆိုလွ်င္ သူမ ဒီေလာက္ေတာ့ သီဟဆီက ဂရုစိုက္မႈကို ခံစားခြင့္ရွိသည္ဟု ထင္သည္။ သူမသာ အပင္ပန္းခံၿပီး မကယ္ခဲ့ဘူးဆိုလွ်င္ သီဟဆိုတာ အခုေလာက္ဆို မီးေလာင္တိုက္သြင္းေနရၿပီ မဟုတ္လား။ သူမကို ႏွိပ္နယ္ေပးတာေလာက္ေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ႏိုင္ဟု စီစီဟန္ မဲတင္းကာ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

တစ္ခုေတာ့ ဂြက်သည္ဟု ဆိုရမည္။ စီစီဟန္ ၀တ္လာသည့္ ကိုယ္က်ပ္အကၤ ်ီက အေပၚေအာက္တဆက္တည္း အမ်ဳိးအစားျဖစ္သည္။ ေနာက္ေက်ာက ဇစ္ကိုဖြင့္ၿပီး အကၤ် ီကိုဖယ္လိုက္သည္ႏွင့္ ေအာက္ဘက္ပိုင္းကိုပါ ခြ်တ္လိုက္ရသည္။ အတြင္းခံကလဲ ၀တ္မထားခဲ့သည္မို႔ စီစီဟန္ တကိုယ္လံုးတြင္ ျပင္ပပစၥည္းဆို၍ ေခါင္းစည္းႀကိဳးေလးတစ္ခုႏွင့္ သားရည္ဖိနပ္ရွည္တစ္ရံကိုသာ လက္ညိဳးထိုးျပရေပမည္။ ၀တ္လစ္စလစ္ သူမအလွကိုျမင္လွ်င္ သီဟစိတ္ထဲ ဘယ္လိုေနမည္ဆိုတာကို စီစီဟန္ သီဟေနရာက ၀င္စဥ္းစားၾကည့္သည္။ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္၏ ဗီဇကို spell က ထိန္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္မွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ နဂိုပင္ရင္းအတိုင္း ရွိေနမွာလားဆိုတာ စီစီဟန္ ေသခ်ာမသိပါေခ်။

“သခင္မ .. ဒီျမက္ခင္းေပၚမွာ အသာေလး လွဲေနလိုက္ ..“ သခင္မလို႔ အေခၚခံေနရသည့္တိုင္ စီစီဟန္သည္ ဆရာေရွ ႔ေရာက္သည့္ တပည့္မေလးလို သီဟ ညြန္ျပေသာ ျမက္ခင္းေပၚတြင္ ေမွာက္ကာလွဲလိုက္သည္။ သူမအတြက္ ကံေကာင္းသည္လို႔ပဲဆိုရမည္။ သူမ လဲေလ်ာင္းရာ ျမက္ခင္းျပင္သည္ ႏူးညံ့လွသည့္အမ်ဳိးအစားျဖစ္သျဖင့္ ေကာ္ေဇာတစ္ခ်ပ္ေပၚတြင္ အိပ္ရသလို ျဖစ္ေနသည္။ ေအးျမလွသည့္ ျမက္ပင္ေလးေတြႏွင့္ ႏို႔အံုမို႔မို႔ထြားထြား ထိမိသည္တြင္ စီစီဟန္ ၾကက္သီးေမြးညင္းေတာင္ ထသည္။ သီဟ မထိေတြ႔မကိုင္ရေသးပဲႏွင့္ပင္ အလိုလိုစိတ္လႈပ္ရွားၿပီး ႏို႔သီးေခါင္းေလးေတြက စူတက္သည္။

တကယ့္အႏွိပ္သည္တစ္ေယာက္လို သီဟ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပြတ္ကာ အရွိန္ယူလိုက္ၿပီး စီစီေဘးတြင္ ၀င္ထိုင္သည္။ သူ႔လက္ေတြက သူမေက်ာျပင္ကို လာထိခ်ိန္တြင္မူ စီစီဟန္ ပင့္သက္ကို မသိမသာရိႈက္မိသည္။ သီဟ လက္ေတြက စႏၵရားခလုတ္ေပၚတြင္ ေျပးလႊားေနသလိုမ်ဳိး သူမပုခံုးျပင္ေပၚတြင္ ေလွ်ာက္သြားေနသည္။ ေယာက်္ားေလးလက္မို႔ လက္ဆျပင္းသည္။ အစပထမပိုင္းတြင္ စီစီဟန္ နဲနဲနာသလိုေတာင္ ျဖစ္သည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ ေသြးပူေႏြးလာသည္ႏွင့္အမွ် သီဟလက္ေခ်ာင္းေလးေတြ၏ အားကို ခံႏိုင္လာသည္။ နာက်င္မႈ မရွိေတာ့သည္မို႔ အႏွိပ္ခံရျခင္း၏ အရသာျဖစ္ေသာ အေၾကာေျပေလွ်ာ့မႈကို ရရွိလာသည္။ စီစီဟန္ ဇိမ္ေတြ႔လာေခ်ၿပီ။

စီစီဟန္ သူမကိုယ္သူမ ထပ္ခါထပ္ခါ သတိေပးေနရသည္။ သီဟလက္ေတြကေပးေသာအရသာက ေကာင္းမြန္လြန္းလွသျဖင့္ အေတြ႔ေနာက္ေကာက္ေကာက္ပါမလိုျဖစ္တာ အခါခါပင္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မွ သူမ ဖီးလ္တက္လာရသလဲဆိုလွ်င္ ႏႈတ္မွထုတ္ေဖာ္ကာ တအင္အင္ႏွင့္ ညည္းညဴမိသည့္အထိ ျဖစ္သည္။ အေစာတုန္းကေတာ့ သီဟေရွ႔ဆက္တိုးလာခဲ့ေသာ္ ရပ္ဖို႔ သူမေျပာမည္ဟု ႀကံစည္ထားခဲ့ေသာ္လဲ အခုအခ်ိန္တြင္မူ သီဟ ထိုသို႔ေရွ႔ဆက္တိုးမလာမွာကိုပင္ က်ိတ္ကာ စိတ္ပူေနသည္။ သီဟ လက္ေတြက တေျဖးေျဖးႏွင့္ သူမေက်ာျပင္ေပၚမွ ေအာက္ပိုင္းသို႔ေလွ်ာဆင္းသြားသည္။

အေပၚပိုင္းတုန္းကေတာင္ စီစီဟန္ ေတာင့္ခံႏိုင္ေသးသည္။ သီဟလက္က သူမတင္ပါးေတြေပၚ ေရာက္လာသည့္အခါတြင္မူ တင္းခံထားႏိုင္ေသာ စြမ္းအားဘာဆိုဘာမွ မရွိေတာ့။ ပိုဆိုးတာက သီဟလက္ေတြက ထိုမွာပဲ ရပ္မေနပဲ ေပါင္ႏွစ္ခုၾကားသို႔ တိုး၀င္လာျခင္းျဖစ္သည္။ စီစီဟန္ အလိုအေလ်ာက္ တံု႔ျပန္သည့္အေနႏွင့္ ေပါင္တံႏွစ္ေခ်ာင္းကို တင္းတင္းေစ့မိသည္။ ရလဒ္အေနႏွင့္ သီဟလက္က သူမဖင္ၾကားတြင္ညွပ္သြားသည္။ စီစီဟန္ထင္သည္က သီဟ သူ႔လက္ကိုဆြဲထုတ္မည္လို႔။ သို႔ေသာ္ သီဟက ဒီလိုမလုပ္ပဲ ရုတ္ခ်ည္း သူမ၏ ေက်ာျပင္ကို ငံု႔ကာဖြဖြေလးနမ္းသည္။

“အို .. သီဟရယ္ ..“ စည္းေပါက္သြားေခ်ၿပီ။ စီစီဟန္ဘက္က မထိန္းႏိုင္ေတာ့သလို၊ သီဟဘက္ကလဲ ရိုးရိုးတန္းတန္း ႏွိပ္ေပးသည္မဟုတ္ေတာ့။ သူတို႔ႏွစ္ဦးစလံုးက ဆန္းဆန္းျပားျပားဆီသို႔ ကူးေျပာင္းဖို႔ တာစူေနၾကသည္။ စီစီဟန္ သူမကိုယ္ကေလးကို လွည့္ကာ သီဟကိုၾကည့္သည္။ သီဟကမူ အမွားတစ္ခုခု သူလုပ္မိလို႔လားဟု ယူဆၿပီး စီစီဟန္ကို ျပန္ၾကည့္ေနသည္။

“သခင္မ .. အဆင္ေျပရဲ ႔လား ..“ အခုအခ်ိန္မွာ ေနာက္ဆုတ္လိုက္လွ်င္ ရႏိုင္ေသးသည္မွန္း စီစီဟန္သိသည္။ သို႔ေသာ္ ရင္ထဲတြင္ တရိပ္ရိပ္တက္လာသာ ရမၼက္စိတ္က သူမကို ဖမ္းစားထားႏွင့္ၿပီျဖစ္သည္။ သီဟႏွင့္ သူမ ျမင္းရိုင္းကပြဲကြင္း၏ တဲထဲမွာ ႀကံဳခဲ့ရမႈကို ျပန္သတိရသည္။ စီစီဟန္လဲ အေသြးႏွင့္အသားႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ ကိုယ္ပဲ။ သူမမွာလဲ လိုအပ္ခ်က္၊ ေတာင့္တခ်က္ေတြရွိသည္မဟုတ္လား။ သီဟကို လင္းသဒၵါ လက္ထဲသို႔ မအပ္ခင္ ေနာက္ဆံုးတစ္ညေလာက္ေတာ့ အတူခ်စ္ခ်င္ေသးသည္။ မူလ၀ိညာဥ္သာ ျပန္ရသြားရင္ စီစီဆိုတာကို သူေမ့သြားမွာ ေသခ်ာလွသည္။ သူမစိတ္ထဲ ဒါေတြကပဲ ႀကီးစိုးေနလို႔လား မသိ။ ေရွ႔ဆက္မတိုးရန္ သီဟကို ေျပာမည္ဆိုၿပီး ပါးစပ္ဟလိုက္ေပမယ့္ တကယ္တမ္းထြက္လာေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ေခ်။

“အ၀တ္ေတြခြ်တ္လိုက္…“ စီစီစကားကို အတိအက်လိုက္နာၿပီး သီဟ အကၤ် ီႏွင့္ေဘာင္းဘီကို ခြ်တ္ေနခ်ိန္တြင္ သူမက ျမက္ခင္းျပင္ကို တေတာင္ႏွင့္ေထာက္ၾကြထားၿပီး သီဟ လုပ္ေနသမွ် ၾကည့္ေနမိသည္။ သီဟကိုယ္က မူလအေနအထားအတိုင္း မရွိသည့္တိုင္ သူမ spell အစြမ္းႏွင့္ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းေတာ့ ျဖစ္ေနေသးသည္။ အထူးသျဖင့္ ေဘာင္းဘီကြ်တ္သြားသည့္ အခ်ိန္တြင္ လွံတစ္ေခ်ာင္းလို ေျဖာင္းခနဲ ထြက္လာေသာ လိင္တံကေတာ့ နဂိုအရြယ္အတိုင္း ရွိသည္။ ပထမအႀကိမ္တုန္းက သီဟကို သူမေပါင္ကားၿပီး အဆင္သင့္ေနေပးခဲ့သလို အခုအခ်ိန္တြင္လဲ ေပါင္တံႏွစ္ေခ်ာင္းကို ခြာေပးလိုက္သည္။ မသဲမကြဲလေရာင္ေအာက္တြင္ သူမအ၀ေလးက အရည္ေတြစိုကာ ခြ်ဲကြ်ိကြ်ိျဖစ္ေနသည္ကို စီစီကိုယ္တိုင္ပင္ ျမင္ေနရသည္။ ဟင္း .. သူမ စိတ္ထေနသည္ေလ ..။

“က်ေနာ္ သခင္မအဖုတ္ကို လ်က္ေပးခ်င္တယ္ ..“ ေတာင္းဆိုၿပီးသည္ႏွင့္ သူမဆီက အေျဖေတာင္ ေစာင့္မေန။ သီဟ ေခါင္းက စီစီ၏ ေပါင္ၾကားထဲ တိုး၀င္လာသည္။ သူမ ဘာေျပာဖို႔ လိုေတာ့မလဲ။ သီဟ ႏွာ၀မွထြက္တဲ့ ေလေႏြးေႏြးက ႏူးညံ့သည့္ႏႈတ္ခမ္းသားမ်ားကို လာအထိတြင္ မသဲမကြဲ ညည္းညဴမိသည္။ သူ႔လွ်ာႀကီးက အကြဲေၾကာင္းတေလွ်ာက္ကို ေရြ ႕လ်ားလာေသာအခါ စီစီဟန္၏ ညည္းညဴမႈက မသဲမကြဲ မဟုတ္ေတာ့။ ေပါင္ၾကားမွ ေခါင္းကို ဖမ္းကိုင္၍ သိသိသာသာပင္ ထုတ္ေဖာ္ညည္းလာသည္။ အသည္းယားဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနေသာ လွ်ာႀကီးက ႏႈတ္ခမ္းသားမ်ားကို လြန္၍ အဖုတ္ေခါင္းထဲ တိုး၀င္လာခ်ိန္တြင္ စီစီဟန္ ေျခေခ်ာင္းေလးမ်ားေတာင္ ေကြးတက္သည္။ “အာ“ခနဲ ေအာ္မိၿပီး သီဟဆံပင္ေတြကို တင္းတင္းဆုပ္စြဲမိသည္။

“ေကာင္း .. ေကာင္းလိုက္တာ .. သီဟ ရယ္ .. အို … အာ .. အာ ..“ အထဲသို႔ ၀င္ႏိုင္သမွ် ထိုးထည့္ၿပီး လွ်ာကို သီဟ ေကာင္းေကာင္းကစားေပးသည္။ စီစီဟန္ တကိုယ္လံုးက ပူေႏြးတက္လာၿပီး တစ္စံုတစ္ခုကို အျပင္းအထန္ေတာင့္တသည္။ အဆိုးဆံုးက ေအာက္ဘက္တြင္ မိမိရအဆြခံေနရသေလာက္ အေပၚဘက္တြင္ လြတ္ကင္းေနေသာ ေရႊရင္ႏွစ္မႊာ။ သီဟလက္ႏွစ္ဖက္က သူမတင္ပါးကို ဆုပ္၍ ပင့္ကိုင္ထားရသည္မို႔ မအား။ မတတ္ႏိုင္။ လြတ္ေနသည့္ သူမလက္တစ္ဖက္ႏွင့္ ရင္သားတစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္ကာ ပြတ္ေခ်သည္။ ႏို႔သီးေခါင္းနီညိဳေလးေတြမ်ား ေထာင္တက္ေနသည္မွာ ကေတာ့ခြ်န္ေလးႏွင့္ေတာင္ တူေနရွာသည္။

“လ်က္ .. လ်က္ .. သီဟ .. အေစ့ေလးကို လ်က္ေပးဦး ..“ အထဲကို ေမႊေနာက္ထိုးဖြေနေသာ သီဟလွ်ာက အလိုအေလ်ာက္ပင္ ထိုအမိန္႔ကို လိုက္နာပါသည္။ ေျဖးေျဖးခ်င္း အျပင္ကိုျပန္ထြက္လာၿပီး အကြဲေၾကာင္းတေလွ်ာက္ အေပၚဘက္ကို ေရႊ ႔သြားသည္။ အရသာထိပ္ဖူးေလးကို မိမိရရ ထိမိသြားခ်ိန္တြင္မူ စီစီဟန္တကိုယ္လံုး ဗို႔အားျပင္းတစ္ခုကို ရင္ဆိုင္လိုက္ရသည့္ႏွယ္ ေကာ့တက္သည္။ သြယ္လ်သည့္ ေပါင္တံေတြက တဆတ္ဆတ္တုန္ခါသည္။ စီစီဟန္တစ္ေယာက္ တုန္တုန္ခိုက္ခိုက္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ သီဟက အေလွ်ာ့ေပးမည္ မထင္ပါႏွင့္။ အေစ့ဖုေလးကို ပါးစပ္ႏွင့္ဖိ၍ ငံုထားရင္း လွ်ာႏွင့္ပတ္ပတ္လည္ လ်က္ေပးလိုက္သည္။

“အ ေမ့ .. အီးးးးးးးး ..“ ျမက္ခင္းျပင္ႏွင့္ထိကပ္ေနေသာ အပိုင္းဆိုလို႔ စီစီဟန္ ေက်ာျပင္ႏွင့္ ေထာက္ကန္ထားသည့္ ေျခေထာက္တစ္စံုသာရွိေတာ့သည္။ က်န္သည့္ကိုယ္အပိုင္းက ေကာ့ၾကြသည္။ ျဖဴေဖြးသည့္တင္အစံုကမူ သီဟ အေစ့ေလးကို စလ်က္ေပးသည့္ အခ်ိန္ကစ၍ ေအာက္သို႔ ျပန္မက်ေတာ့။ သီဟကလဲ ဒါႏွင့္မရပ္၊ ေနာက္တစ္ဆင့္တက္သည္။ အေစ့ေလးကို အဆက္မျပတ္လ်က္ေပးေနရင္းမွ လက္ညိဳးတစ္ေခ်ာင္းကို အေပါက္၀ေလးထဲသို႔ ေရွာင္တခင္ ထိုးထည့္သည္။ အရည္ေတြရႊဲကာ ေဖာင္းမို႔ေနၿပီျဖစ္ေသာ စီစီဟန္အဖုတ္က ဘယ္လိုမွ မခံႏိုင္ေတာ့။ ၀င္လာသည့္ လက္ညိဳးကိုဖမ္းညွစ္သည္။ သီဟ လက္ညိဳးတစ္ေခ်ာင္းထဲႏွင့္ ၿပီးမသြားေသးပါ။ လက္ခလယ္ကပါ စစ္ကူေရာက္သည္။ စီစီဟန္ အသက္ရွဴသံက ငရုတ္သီးစပ္ေနသူလို ရွီး ရွီး ႏွင့္ ျဖစ္လာသည္။

“သီဟ .. စီစီ ၿပီး … ၿပီးခါနီၿပီ .. အီး .. ရီွး “ သူမကိုယ္ထဲမွာ ျဖစ္တည္ေနေသာ မီးေတာက္မီးလွ်ံက ေပါက္ကြဲထြက္ဖို႔ တာဆူေနသည္။ စီစီဟန္ လက္ႏွစ္ဖက္က အခုအခ်ိန္တြင္ သီဟေခါင္းကို မကိုင္ထားႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေအာက္ဘက္ရွိ ျမက္ခင္းထဲမွ ျမက္တစ္ဆုပ္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္လိမ္၍ ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။ တဇြိဇြိျမည္ကာ ထိုးဆြေနသည့္ လက္ညိဳးႏွင့္လက္ခလယ္၏ တုိက္စစ္တြင္ သူမ အလူးအလဲခံေနရသည္။ သီဟလက္ခလယ္က ေကြးေကြးေလးျဖစ္သြားၿပီး ဆီးစပ္အေပၚပိုင္းကို ဖိ၍ကုတ္လိုက္ခ်ိန္တြင္မူ ဘယ္လိုမွ မရေတာ့။

“အားးးးးးးးးးးးးးးးးးး …. “ ပန္းပြင့္ေလးတစ္ခု အစြမ္းကုန္ပြင့္အာသြားသည့္ႏွယ္ တူလွၿပီး စီစီအ၀ေလးထဲမွ ၀တ္ရည္ခ်ဳိေတြစီးက်သည္။ ပ်ားပိတုန္းျဖစ္သူ သီဟကေတာ့ ပါးစပ္ႏွင့္ ထိုအရည္ေတြအား ေတ့၍စုပ္ေသာက္ေနသည္။ ေပါင္တံႏွစ္ေခ်ာင္း တဆတ္ဆတ္ တုန္ခါေနရွာသည့္ စီစီ၊ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ သံပတ္ကုန္သြားေသာ အရုပ္ကေလးလို ၿငိမ္က်သြားသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေမ့ေလ်ာ့သြားသလိုျဖစ္ေနသည့္ စီစီဟန္တစ္ေယာက္ အရည္ေတြကုန္သြားသည့္တိုင္ ဆက္လ်က္ေပးေနေသးေသာ သီဟလွ်ာေၾကာင့္ တစ္ခ်ီၿပီးထားေပမယ့္ ခဏၾကာေသာအခါ မရိုးမရြျပန္ျဖစ္လာသည္။ မရေတာ့။ သီဟကို အေပၚဘက္သို႔ဆြဲယူလိုက္ၿပီး သူမအေပၚေရာက္လာသည္တြင္ တစ္ဖက္သို႔လွိမ့္ခ်သည္။ သူမေအာက္ေရာက္သြားသည့္ သီဟ မအူမလည္မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ ျပဴးၾကည့္ေနသည္။

“ရွင္ .. သီဟမဟုတ္လို႔ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ … စီစီ ဂရုစိုက္မေနဘူး ..သိလား ..“ သီဟ နားလည္သည္၊ နားမလည္သည္မသိ။ သူမဖာသာ မၾကားတၾကားေျပာရင္း စီစီကိုယ္ကေလးက သီဟကိုယ္ေပၚတြင္ လြန္႔လူးသည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူမအလွည့္ဟု ခံယူထားသည္မို႔ သီဟေပါင္ၾကား ေခါင္းေရာက္သြားသည္တြင္ ေထာင္မတ္ေနသည့္ လိင္တံကို လွမ္းကိုင္သည္။ “စီစီ ဂရုစိုက္တာ ဒါပဲ ..“ ဟု ညဳတုတုသံႏွင့္ ေျပာလိုက္သည္ကို ေမာင္တုတ္ထြားက သေဘာက်သည္ႏွင့္တူသည္။ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္ျပေနသည္။ သို႔ေပမယ့္ ဒါက ခဏသာ။ တလႈပ္လႈပ္ျဖစ္ေနသည့္ ထိုေခါင္းက မၾကာခင္ပင္ စီစီ၏ ႏႈတ္ခမ္းေထြးေထြးေလးၾကားတြင္ ပိတ္မိသည္။ ဒီတစ္ခါ တလႈပ္လႈပ္ျဖစ္ဖို႔ အလွည့္က်သည္က စီစီဟန္ပင္။

တအင္းအင္းႏွင့္ ညည္းသံက စီစီပါးစပ္ထဲသို႔ လိင္တံ တစ္ထစ္ခ်င္း တိုး၀င္းသြားတိုင္း သီဟဆီမွ ထြက္က်သည္။ သီဟ လွ်ာက အ၀ေလးထဲမွာ ေသာင္းက်န္းခဲ့သလို အခုတစ္ဖန္ သူမလွ်ာက ျပန္၍ ေသာင္းက်န္းသည္။ မိနစ္ပိုင္းေလးအတြင္းမွာ ပါးစပ္ထဲေရာက္ေနသည့္ အေခ်ာင္းႀကီးက သံေခ်ာင္းႀကီးတစ္ခုအလား မာတက္သည္။ အေရးထဲ ႏူးႏူးညံ့ညံ့မာသည္ဆိုတာ တကိုယ္လံုးမွာ ဒီတစ္ေနရာထဲပဲ ရွိမွာလို႔ စီစီ ေလွ်ာက္ေတြးမိေသးသည္။ ပါးစပ္ေသးေသးေလးႏွင့္ မဆန္႔မၿပဲ ျဖစ္လာေတာ့မွ အေတြးစကိုလဲျဖတ္၊ စုပ္ေပးေနမႈကိုလဲ ရပ္ၿပီး ျပန္ခြ်တ္လိုက္သည္။ သူမမွာ ဒီထက္ေကာင္းသည့္ အႀကံရွိသည္မဟုတ္လား။

သီဟ မွတ္ဥာဏ္က တျခားဟာေတြေတာ့ မွတ္မိခ်င္မွ မွတ္မိမည္။ စီစီဟန္က ပက္လက္ကေလး ျပန္လွဲၿပီး ေပါင္ကားေပးလိုက္သည္တြင္မူ ဘာလုပ္ရမည္ဆိုတာကိုေတာ့ သိေနေသးသည္။ စီစီက သူ႔ကိုယ္ကိုဆြဲေရႊ႕ၿပီး ေနရာေပးလိုက္ေသာအခါ လိင္တံထိပ္ဖူးကို အ၀ေလးႏွင့္ အတိအက်ပင္ ေတ့လိုက္သည္။ တစ္ခ်ီၿပီးထားၿပီမို႔ သူမအထဲ၌ အရည္ေတြႏွင့္ႏူးေနရာ လိင္တံက တိုး၀င္လာသည္တြင္ စီစီဟန္မွာ မူးမူးေမ့ေမ့ပင္ျဖစ္သည္။ တအိအိႏွင့္ တစ္လက္မခ်င္း ျပည့္တက္လာမႈသည္ ဆီးစပ္ႏွစ္ခုခ်င္း ထိကပ္သြားေသာအခါမွ ရပ္တန္႔သည္။

“သီဟ ရယ္ .. အထဲမွာ ျပည့္သိပ္ေနတာပဲ ..“ သူမစကားကို သီဟ တစ္မ်ဳိးထင္သြားလားမသိ။ ဒင္ျပည့္ၾကပ္ျပည့္ ၀င္ေနသည့္ လိင္တံကို ျပန္ဆြဲထုတ္သည္။ စီစီဟန္ မ်က္လံုးေလး အ၀ိုင္းသားျဖစ္သည္။ သီဟမ်ား အကုန္ျပန္ဆြဲထုတ္လိုက္တာလားလို႔။ သို႔ေသာ္ သူမ စိုးရိမ္မႈက ထိပ္ဖူးပဲက်န္ေအာင္ ဆြဲထုတ္ၿပီးသည့္အခ်ိန္တြင္ ျပန္ေျပး၀င္လာေသာ အရွိန္ေၾကာင့္ ေပ်ာက္ကြယ္ထြက္သည္။ စိုးရိမ္မႈအစား ရင္တလွပ္လွပ္ခုန္မႈကသာ အစားထိုး၀င္လာရသည္။ ကာမအရသာက ေကာင္းလြန္းလွသျဖင့္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေတာင္ခံမေနႏိုင္ပဲ လိုးေဆာင့္ခ်က္တိုင္းကို ေအာက္မွျပန္ေကာ့ေပးသည္။

“ေကာင္း .. ေကာင္းတယ္ .. သခင္မ .. အဲဒီလိုလုပ္ေပးတာ ..“ သူမတြင္မက သီဟလဲ ေကာင္းသည္ဆိုတာကို စီစီနားလည္လိုက္သည္။ တတ္သမွ် မွတ္သမွ် ေအာက္ကေကာ့ေပးရင္းမွ ဖီလင္တိုးလာသည့္အေလွ်ာက္ ႏို႔အံုေတြကို လက္ျဖင့္ေခ်ေနမိသည္။ သီဟက ျမက္ခင္းျပင္ေပၚတြင္ လက္ေထာက္ၿပီး ဒိုက္ထိုးသလို တရၾကမ္းေဆာင့္စျပဳေနၿပီမို႔ သူ႔ကိုဆြဲခိုင္းလိုမျဖစ္။ တင္းမာစူထြက္ေနသည့္ ႏို႔သီးေခါင္းေလးေတြ၊ ေဖာင္းကားလာသည့္ ေရႊရင္ၿဖိဳးၿဖိဳးေတြကို သူမလက္ႏွင့္ပင္ ျပန္ဧည့္ခံရသည္။

“ေဆာင့္ .. ေဆာင့္စမ္း .. သီဟ .. မင္း သခင္မကို နာနာေဆာင့္ ..“ စီစီဟန္ “mistress“ ဆိုသည့္ role ကိုအျပည့္အ၀ ယူလိုက္သည္။ “သခင္မ“ဆိုေသာအေခၚကို သီဟဆီမွ စၾကားတုန္းကေတာ့ စိတ္ထဲမေနတတ္။ သို႔ေသာ္အခုအခ်ိန္တြင္မူ သခင္မျဖစ္ရတာ ေကာင္းသည္ဟု မွတ္ယူေနသည္။ အမိန္႔ေပးသည့္အတိုင္း တေသြမတိမ္းလိုက္နာၿပီး အျပင္းအထန္ေဆာင့္ေနသူ သီဟေၾကာင့္ အရသာေတြတစ္ေလွႀကီး ရေနသည္မဟုတ္လား။ တဖတ္ဖတ္ တဇြိဇြိျမည္သံေတြက စကၠန္႔မလပ္ထြက္လာၿပီးေနာက္ အဖုတ္အတြင္းပိုင္းမွ ရင္းႏွီးေနေသာ ခံစားမႈတစ္ခုကို ေပးလာသည္။ သူမ ေနာက္တစ္ခါ ၿပီးေတာ့မည္။

“သ .. သခင္ မ .. က် .. က်ေနာ္ ..“ “ရ ..ရတယ္ .. အင့္ .. သီဟ .. ၿပီး ၿပီးလိုက္ … အရည္ေတြ ပန္း .. ပန္းထုတ္လိုက္ … အာ ..“ ရႈံ ႔ပြရႈံ ႔ပြႏွင့္ အတြင္းသားေတြကို ကစားေပးလိုက္သည္တြင္ သီဟ ေတာင့္ခံမထားႏိုင္ေတာ့ပါ။ လိင္တံထိပ္က ေဖာင္းကားတက္ၿပီး လရည္ေတြကို တဟုန္ထိုး ပန္းထုတ္မိသည္။ အဖုတ္တြင္းမွာ ေရကာတာအေသးစားေလး က်ဳိးသည့္ႏွယ္ပင္ ျဖစ္တည္သြားေလေတာ့သည္။ “အီးးးးးးးးးးးး ..“ တစစ္စစ္နဲ႔ ပန္းထုတ္ေနေသာ လရည္ေတြကုန္သြားသည့္အခ်ိန္တြင္ သီဟကိုယ္က ထိန္းမထားႏိုင္ေတာ့ပဲ စီစီေပၚထပ္က်သည္။ ကာမအရသာကို ႏွစ္ခ်ီထိထိၿပီးေအာင္ ေကာင္းေကာင္းႀကီးေပးခဲ့သည့္ သီဟကို ၾကင္ၾကင္နာနာေထြးေပြ႔ထားသည္။ သူမမ်က္ႏွာႏွင့္ နီးကပ္စြာရွိေနသည့္ ပါးျပင္ေပၚကို အနမ္းတစ္ခုေျခြလိုက္ၿပီး စီစီ သီဟနားကို ကပ္၍ ေျပာသည္။ “သီဟ က အရမ္းလုပ္တတ္တာပဲ .. ခ်စ္ဖို႔အရမ္းေကာင္းတယ္ ..“

“ဘာ … ေျပာတယ္ !!! …“ နားနားတြင္ မိုးႀကိဳးကပ္ပစ္လိုက္သလို စီစီဟန္ ဒိန္းခနဲ ခံစားရသည္။ ကိုယ္ေပၚတြင္ ပိေနသူ သီဟကို ေဘးသို႔ ကမန္းကတမ္း တြန္းဖယ္သည္။ ဘယ္သူေရာက္လာမွန္း ေဗဒင္ေမးစရာေတာင္မလို။ မီး၀င္း၀င္းေတာက္ေနေသာ မ်က္လံုးႏွင့္ သူမကို ၾကည့္ေနသူက လင္းသဒၵါ .. “သ .. သဒၵါ … စီစီ .. ရွင္း .. ရွင္းျပ ..“ “ဘာမွ ရွင္းျပစရာ မလိုဘူးးးးးးးး …“ လင္းသဒၵါလက္က ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ကင္ဒိုဓါးအိမ္ထဲမွ ဓါးကို ဆြဲထုတ္လိုက္ၿပီးျဖစ္သည္။ ကိုယ္တိုင္က အျပစ္ရွိသူျဖစ္သည့္အျပင္၊ အျဖစ္အပ်က္က ျမန္ဆန္လြန္းလွသျဖင့္ စီစီဟန္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ သို႔ေသာ္ မထင္ထားသည့္ ကိစၥတစ္ခုက ျဖစ္သည္။ စီစီတြန္းထုတ္လိုက္သူ သီဟက ခြ်တ္ထားခဲ့သည့္ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲမွ ဓါးေျမွာင္ကို ဆြဲထုတ္သည္။ သူမႏွင့္ စီစီၾကားထဲတြင္ ရုတ္ခ်ည္း၀င္လာသူ သီဟေၾကာင့္ လင္းသဒၵါ ဓါးကိုင္ထားရင္းႏွင့္ ငိုင္သြားသည္။ သူမ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။ ဒါ သူမခ်စ္သူ .. သီဟ။ ပင္ကိုယ္စိတ္မရွိေသးသည့္တိုင္ သူမ ခ်စ္ရသူေလ။ အခုေတာ့ သူမခ်စ္ရသူက သူမ အမုန္းဆံုးလူကို အကာအကြယ္ေပးေနေခ်ၿပီ။

“သီဟ .. ေနာက္ဆုတ္စမ္း ..“ “လင္းသဒၵါ .. စီစီေတာင္းပန္ပါတယ္ .. စီစီအေတြ႔ေနာက္ပါသြားမိတယ္ .. ဒီလိုမျဖစ္သင့္မွန္း သိ .. သိ“ “ေတာ္ၿပီ .. နင္ေျပာတာေတြကို ဘာမွ မၾကားခ်င္ဘူး .. သူ႔၀ိညာဥ္ကို ျပန္ရတဲ့အခ်ိန္အထိပဲ နင့္ကို ငါ သည္းၿငီးခံႏိုင္မယ္ .. အဲဒါၿပီးရင္ေတာ့ နင္ ငါတို႔နဲ႔ ေ၀းေ၀းကို သြားေပေတာ့ ..“ စီစီဟန္ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်သည္။ သူမ သိလိုက္ပါၿပီ။ သီဟကို ဘယ္ေလာက္ပဲပဲ လိုခ်င္ခဲ့ပါေစ၊ သူႏွင့္လက္တြဲကာ တစ္ေလာကလံုး၏ ရန္သူ ယမရာဇာကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ခ်င္ပါေစ၊ အခုေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့။ သူမ၏ ဆႏၵႏွင့္ သူမ၏ အနာဂါတ္ကို လဲရေပေတာ့မည္။ တကယ္ဆို လင္းသဒၵါကို ဂရုမစိုက္ေပမယ့္ အမွားကို က်ဴးလြန္ခဲ့သူက သူမသာမို႔ အျပစ္မဆိုႏိုင္ေပ။ တစ္ဖြဲ႔လံုး၏ ယံုၾကည္မႈကို အလြဲသံုးစားလုပ္ခဲ့မိသည္ မဟုတ္လား။ လင္းသဒၵါစကားကို လက္ခံသည့္အေနႏွင့္သာ ေခါင္းကို မညိတ္ခ်င္ညိတ္ခ်င္ ညိတ္ျပလိုက္ရသည္။

ထိုအခ်ိန္ေလးတြင္ သူမတို႔နားကို အေျပးအလႊား ေနာက္ထပ္ေရာက္လာသူက ကလ်ာဏီ။ ကလ်ာဏီခမ်ာ သီဟတို႔ျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ၿပီး ေျပးလာသည့္ ေျခလွမ္းေတြ တန္႔သြားသည္။ တျခားဘာမွ မစူးစမ္းႏိုင္ခင္ လင္းသဒၵါလက္ထဲက ဓါးကိုျမင္သြားၿပီး သူမကို ေျပးဆြဲဖို႔ ျပင္သည္။ သို႔ေသာ္ လင္းသဒၵါက သူမကို စူးခနဲတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ကလ်ာဏီ လာခဲ့သည့္ဘက္ကို ျပန္ေလွ်ာက္သြားသည္။ ကလ်ာဏီနားသို႔ ေရာက္ခ်ိန္တြင္မူ ေျခလွမ္းရပ္၍ အားလံုးၾကားေလာက္ေအာင္ စကားတစ္ခြန္းကို ေျပာသြားရွာသည္။ “မကလ်ာ .. ရွင္သာ ဟိုဟာမလို လုပ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သဒၵါကို အဆိုးမဆိုနဲ႔ … ဒါပဲ က်မေျပာခ်င္တယ္ ..“

ႏွစ္ရက္တာ ခရီးဆိုသည္မွာ တြက္ၾကည့္လွ်င္ ဘယ္ေလာက္မွ ၾကာသည္ မဟုတ္သည့္တိုင္၊ အခုေတာ့ လင္းသဒၵါတို႔ တစ္ဖြဲ႔လံုး ပင္ပန္းေနပါသည္။ ညတုန္းက စီစီဟန္ႏွင့္ သီဟတို႔၏ ခ်ဳံကြယ္မွ ဇာတ္လမ္းကို သိသြားၿပီးေနာက္ သူမတို႔ အားလံုး ဘယ္သူမွ ျပန္အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ပါ။ မီးပံုေဘးမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ရင္း မိုးလင္းခဲ့ရသည္။ အရုဏ္လင္းလာသည္ႏွင့္ ခရီးထြက္ဖို႔ ရေလာက္သည္မို႔ ကလ်ာဏီ၏ ႏိႈးေဆာ္သည့္စကားကို လုိက္နာၿပီး သူမတို႔ ခရီးဆက္ခဲ့သည္။ တစ္ေနကုန္ေအာင္ လမ္းတြင္ မနားေတာ့ပဲ ျမင္းေတြကို ႏွင္လာခဲ့ၾကရာ ညေနေစာင္းေရာက္သည့္အခ်ိန္တြင္ လယ္ကြင္းျပင္တစ္ခုသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။

“အားလံုးပဲ … စီစီတို႔ ေရာက္ၿပီ ..“ ေရႊ၀ါေရာင္ သမ္းစျပဳေနေသာ လယ္ကြင္း၏ အစြန္တြင္ ေျမစိုက္တဲကေလး တစ္လံုးရွိေနသည္။ တဲရွိရာသို႔ ဦးတည္ကာ ေဖာက္ထားေသာ ေျမလမ္းေလးအတိုင္း စီစီဟန္၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ကလ်ာဏီတို႔ ေနာက္ကလိုက္လာခဲ့သည္။ သူမတို႔ အားလံုးတဲေရွ ႕ေရာက္ခ်ိန္တြင္ တဲတံခါး၀၌ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ရွိႏွင့္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သတ္လတ္ပိုင္းအရြယ္ရွိမည့္ ထိုမိန္းမသည္ ရိုးရိုးသာမန္ ဖ်င္ၾကမ္း၀တ္စံုကို ၀တ္ဆင္ထားသည့္တိုင္ သူမ၏အလွအပက ထင္းခနဲ ေပၚေနသည္။ အသားျဖဴျဖဴ၊ မ်က္ႏွာ၀ိုင္း၀ိုင္း၊ ကိုယ္လံုးကုိယ္ေပါက္ေတာင့္သည့္ ထုိအမ်ဳိးသမီးက သူမဆီတန္းလာေနၾကသည့္ လူတစ္စုကို မ်က္ေမွာင္က်ဳံ႔ကာ ၾကည့္ေနေလသည္။

တဲအိမ္ကေလးႏွင့္ နီးလာေလေလ စီစီဟန္ပံုစံက တစ္မ်ဳိးျဖစ္လာေလေလ ျဖစ္သည္။ ဒါကို အရင္ဆံုးသတိျပဳမိသူက သူမႏွင့္ ေဘးခ်င္းယွဥ္ကာ ျမင္းစီးလာသူ ကလ်ာဏီ။ စိတ္ထဲ စႏိုးစေႏွာင့္ျဖစ္ရသည္။ သူမတို႔ ထင္ထားခဲ့သည္က စီစီဟန္က သီဟကို ကုဖို႔ သူမ မိတ္ေဆြရွိရာသို႔ ေခၚသြားမည္ဆိုတာကို။ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီအမ်ဳိးသမီးကို ေတြ႔သည့္အခ်ိန္တြင္ စီစီ ပံုစံက စိုးရိမ္သည့္အသြင္ ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ထိုအေတြးေၾကာင့္ တဲအိမ္၀င္းထဲသို႔ ၀င္လာသည္ႏွင့္ ကလ်ာဏီက လက္ျပ၍ ေနာက္မွပါလာသူ လင္းသဒၵါတို႔ကို လွမ္းတားသည္။ လင္းသဒၵါက ဘာျဖစ္လို႔လဲဟု ျပန္ေမးမည္ျပဳစဥ္မွာပင္ ေရွ႔ကသြားေနသူ စီစီဟန္ သူမ ျမင္းေပၚမွ ဆင္းသြားသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ အမ်ဳိးသမီးဘက္ကိုလွည့္ၿပီး စီစီဟန္ ခါးကေလးကိုင္း၍ လက္အုပ္ခ်ီသလို အမူအယာတစ္မ်ဳိးလုပ္ျပသည္။

“ဆရာမ !!! …“ “မင္း ငါ့ကို ဆရာမလို႔ မေခၚနဲ႔ !! …“ “ေနာ္ .. ၀တီ .. စီစီေျပာတာကို နားေထာင္ပါဦး ..“

ကလ်ာဏီႏွင့္ လင္းသဒၵါတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည့္ျဖစ္ၾကသည္။ ဒီအမ်ဳိးသမီးက စီစီဟန္၏ ဆရာမတဲ့လား။ စီစီဟန္ဆိုသည္မွာ တစ္ေလာကလံုးကို ဂရုမစိုက္သည့္စိတ္ထားရွိသူမွန္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေကာင္းေကာင္းသိသည္။ သီဟႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး လင္းသဒၵါႏွင့္ သတ္ပြဲက်င္းပခဲ့သည့္တိုင္ သူမက အေရးလုပ္သည့္ပံု ျပခဲ့တာမဟုတ္။ အခု ေနာ္၀တီဆိုသည့္ အမ်ဳိးသမီးေရွ႔တြင္မူ စီစီမ်က္ႏွာက ဇီးရြက္ေလာက္ပဲရွိေတာ့သည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူမတို႔ ဆရာ တပည့္ႏွစ္ေယာက္ၾကားတြင္ မေျပလည္ေသာ ဇာတ္ေၾကာင္းေတြ ရွိခဲ့မည္ဆိုတာကို။

“မူလ၀ိညာဥ္ျပန္ေခၚတဲ့ spell ကို လိုခ်င္လို႔ စီစီ ျပန္လာတာ .. ေနာ္၀တီ“ “စီ စီ ဟန္ …ငါ ရွင္းရွင္းပဲေျပာမယ္ … မင္းသေဘာနဲ႔မင္း ငါ့ဆီက ထြက္သြားခဲ့တုန္းက ဘယ္ေတာ့မွ ငါ့ဆီ ျပန္မခိုလႈံဘူးလို႔ ေျပာခဲ့တာ မေမ့ေသးဘူးမွတ္လား ..“ “မေမ့ပါဘူး .. စီစီ မိတ္ေဆြအတြက္ပဲ ေရွ႕မ်က္ႏွာေနာက္ထားၿပီး ျပန္လာခဲ့တာပါ ..“ မ်က္ႏွာေအာက္ခ်၍ ေျပာသည့္ စီစီဟန္႔စကားတြင္ ေနာ္၀တီ သူမညႊန္ျပရာသို႔ ၾကည့္သည္။ ျမင္းေပၚမွမဆင္းေသးပဲ မလႈပ္မယွက္အေနအထားႏွင့္ သူမတို႔ကို စိုက္ၾကည့္ေနေသာ သီဟကို ေတြ႔သည္။ ေနာ္၀တီ ရုတ္တရက္ေတာ့ သီဟတြင္ ဘာအမွားအယြင္းျဖစ္ေနသည္ဆိုတာကို စဥ္းစားလို႔မရပါ။ ခရီးပန္းလာလို႔ ပင္ပန္းသည့္ပံုေပါက္ေနသည္မွလြဲ၍ သူ႔ပံုစံက လူေကာင္းတစ္ေယာက္အတိုင္းပဲပင္။ “မင္း မိတ္ေဆြက ဘာျဖစ္လို႔လဲ .. ေန .. ေန စမ္းပါဦး …“

သူမတို႔ေျပာဆိုေနသမွ်ကို ခံစားခ်က္ကင္းမဲ့သည့္မ်က္ႏွာႏွင့္ ေငးၾကည့္ေနသည့္ သီဟေၾကာင့္ ေနာ္၀တီ ျဖတ္ခနဲ သတိရသည္။ ေျခစံုပစ္ကာ ထြက္သြားသည့္ တပည့္မက ငါးႏွစ္ၾကာမွ ျပန္ေရာက္လာၿပီး မူလ၀ိညာဥ္ျပန္ေခၚ spell ကိုလုိခ်င္သည္ဆိုတာႏွင့္ ထည့္ေပါင္းလိုက္ေသာအခါ ဘာဆိုတာ ခ်က္ခ်င္း ရိပ္မိသည္။ ေနာ္၀တီ မ်က္ႏွာတြင္ ေဒါသအရိပ္အေယာင္ေတြ ယွက္သမ္းလာသည္။ စီစီဟန္သည္ သူမကို ပစ္သြားခဲ့သည္သာမက တားျမစ္ထားသည့္ spell ကိုပါ အသံုးခ်ခဲ့ၿပီ။ ေနာ္၀တီတို႔ ပညာသည္ေလာကတြင္ ဒါက အႀကီးမားဆံုးေသာ စည္းေဖာက္မႈပင္။ “မင္း .. မင္း မိုက္လွခ်ည္လား .. စီစီ .. သူ႔ကို ၀ိညာဥ္အတုထည့္ေပးထားတယ္ မွတ္လား ..“ “ဒီမွာရွင့္ … ၀ိညာဥ္အတု ထည့္ေပးတာ ဘာျဖစ္တာမို႔လို႔လဲ .. က်မ မသိလို႔ ေမးၾကည့္တာပါ …“

ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္အၾကား တစစႏွင့္ အေျခအေနတင္းမာလာမႈကို ျမင္ေနရသည္တြင္ ကလ်ာဏီ မေနႏိုင္ပဲ ၀င္ေျပာရေတာ့သည္။ ေနာ္၀တီ၏ အၾကည့္စူးစူးက သူမဆီ တန္းေရာက္လာသည္။ ပညာသည္မို႔ ကလ်ာဏီႏွင့္ လင္းသဒၵါကို ဘယ္သူေတြမွန္း ျမင္စကတည္းက တန္းသိသည္။ “ဒီမွာ .. ရွင္က ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး စီစီနဲ႔ ၀င္ပတ္သက္ေနလဲေတာ့ မသိဘူး .. က်မေျပာျပမယ္ .. ဒီကေလးကို ေတာထဲမွာ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႔လဲၿပီး ေသမလိုျဖစ္ေနရာကေန က်မ ကယ္လာခဲ့ရတာ .. အေမတစ္ေယာက္လိုပဲ က်မ အရြယ္ေရာက္တဲ့အထိ ေမြးလာခဲ့တယ္ … necromancy လို႔ေခၚတဲ့ ေမွာ္ပညာကိုလဲ က်မပဲ အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ သင္ေပးခဲ့တာ .. ဒါေပမယ့္ သူက ပညာစံုေတာ့ ဘာလုပ္တယ္မွတ္လဲ .. ဒီပညာရပ္ကို တိုက္ခိုက္ေရးဘက္မွာ အသံုးခ်သင့္တယ္ဆိုၿပီး ေတာင္းဆိုလာခဲ့တယ္ .. က်မက လက္မခံေတာ့ က်မ မသိေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး ခိုးၿပီး သံုးခဲ့တယ္ .. သူ ဘာအလုပ္လုပ္တာလဲဆိုတာ ရွင္သိလို႔လား … က်မတို႔ပညာကို ေအာက္လမ္းအတတ္လို႔ေခၚတာ သူတို႔လို စုန္းျပဴးေတြေၾကာင့္ပဲ ..“ “ေနာ္၀တီ .. ရွင္ တစ္ဖက္သတ္ႀကီးပဲ မေျပာနဲ႔ .. ရွင္သာလွ်င္ စီစီရဲ ႔အရည္အခ်င္းေတြကို အသိအမွတ္မျပဳတာ .. စီစီဘ၀ကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ့တာ … သိလားးးးးး ….“ စီစီဟန္က ၿငိမ္ခံမေနပါ။ ခ်က္ခ်င္းကို ျပန္ပက္သည္။ အကူအညီလာေတာင္းသည့္လူႏွင့္ အကူအညီေပးမည့္လူက ရန္ျဖစ္ေနၾကၿပီမို႔ အေျခအေန ဘယ္လိုမွ မေကာင္းေတာ့သည္ဆိုတာ ကလ်ာဏီ ရိပ္မိသည္။ သူမ ၀င္ေျပာဖို႔ ပါးစပ္ဟစဥ္မွာပင္ ေနာ္၀တီက ျဖတ္၍ ေအာ္သည္။ “ငါ ဘာမွ မၾကားခ်င္ဘူး…. နင္တို႔ေတြ အခုခ်က္ခ်င္း ထြက္သြားၾက !!!! “

တင္းမာျပတ္သားသည့္ အသံႏွင့္ ေနာ္၀တီက ေျပာသည့္တိုင္ စီစီဟန္လက္မခံပါ။ “မသြားႏိုင္ဘူး“ ဟု တန္ျပန္ေအာ္ေျပာၿပီး ေရွ ႔ကိုတိုးသည္။ ရုတ္တရက္ “၀ွီး“ခနဲ ျမည္သံႏွင့္အတူ ျမားတစ္ေခ်ာင္းက သူမေျခဖ၀ါး ေရွ႔တည့္တည့္တြင္ စိုက္သည္။ တစ္လက္မေတာင္ မျခားပဲ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြႏွင့္ ထိေတာ့မတတ္ နီးကပ္စြာ စိုက္၀င္ေနေသာ ျမားတံေၾကာင့္ စီစီဟန္ မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ ျမားတံလာရာသို႔ ၾကည့္လိုက္စဥ္တြင္ တဲေနာက္ကြယ္မွ လူတစ္ေယာက္ေပၚလာသည္။ လူ .. မဟုတ္ေသး။ ေခ်ာေမာလွသည့္ မ်က္ႏွာႏွင့္ ေျဖာင့္စင္းေနသည့္ေရႊေရာင္ဆံပင္ၾကားထဲမွ ေထာင္ထြက္ေနသည့္ နားရြက္တစ္စံုေၾကာင့္ elf တစ္ေယာက္မွန္း စီစီဟန္တို႔သိသည္။ ထုိ elf ေယာက်္ားသည္ ျမားတံေလးစင္းကို တၿပိဳင္တဲေလးညိဳ ႔တြင္ဆြဲထားၿပီး စီစီဟန္တို႔ဘက္ခ်ိန္ထားသည္။ လင္းသဒၵါက ျမန္သည္။ အႏၱရာယ္ဆိုတာကို ရိပ္မိသည္မို႔ ထိုelf ေပၚလာသည့္အခ်ိန္တြင္ သူမကလဲ ေနာက္ေက်ာတြင္လြယ္ထားသည့္ ေလးႏွင့့္ျမားကိုထုတ္ကာ ျပန္ခ်ိန္ထားၿပီး ျဖစ္သည္။

“ဆရာမ ေျပာတဲ့အတိုင္း မင္းတို႔ ျပန္သြားက်ရင္ေကာင္းမယ္ …“ “ေနာ္၀တီ … ဘာလဲ … ေနာက္ထပ္ တပည့္အသစ္လား ..“ “မဟုတ္ဘူး .. သက္ေတာ္ေစာင့္ အသစ္ …“ စီစီဟန္၏ ေငါ့ေတာ့ေတာ့အေမးကို ေနာ္၀တီကလဲ မထီမဲ့ျမင္ပင္ ျပန္ေျဖသည္။ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားရွိ အေျခအေနသည္ ဆူခါနီး ေရေႏြးအိုးတစ္လံုးႏွယ္ပင္။ အခ်ိန္မေရြး ေ၀က်ၿပီး ေပါက္ကြဲထြက္မည့္အသြင္ ရွိေနသည္။ ရုတ္ခ်ည္း တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္သြားသည့္ တဲအိမ္ေရွ႔ကေျမကြက္လပ္တြင္ ကြင္းျပင္ကို ျဖတ္တိုက္လာသည့္ ေလတိုးသံသာ တစ္ခုတည္းေသာ အသံျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုတိတ္ဆိတ္မႈကို ေဖာက္ထြင္းကာ ထြက္လာသည့္ ငိုရိႈက္သံေၾကာင့္ ေနာ္၀တီေရာ ၊ စီစီဟန္ပါ အသံလာရာသို႔ လွည့္ၾကည့္က်သည္။ လင္းသဒၵါ .. သူမ မ်က္လံုးတြင္ မ်က္ရည္စေတြ ခိုတြဲ၍ ေနသည္။ လက္တြင္ကိုင္ထားသည့္ ျမားတံက တေျဖးေျဖးႏွင့္ ေအာက္သို႔စိုက္က်သြားၿပီးေနာက္ မ်က္ႏွာကို အုပ္၍ တအင့္အင့္ႏွင့္ ငိုသည္။

“ရွင္တို႔ေတြ ဘာေတြပဲျဖစ္ခဲ့ ျဖစ္ခဲ့ … က်မကို သနားရင္ သူ႔ကိုကယ္ပါ .. က်မ ဘာလုပ္ေပးရ ေပးရပါ .. ကြ်န္ခံရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ခံပါ့မယ္ ..“ လင္းသဒၵါ၏ အေျပာႏွင့္ အျပဳအမူတြင္ ေနာ္၀တီသာမက အားလံုးမ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ ကလ်ာဏီ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေျမကြက္လပ္တြင္ ဒူးေထာက္လိုက္ေသာ လင္းသဒၵါ လက္ေမာင္းကိုဆြဲထူသည္။ သို႔ေပမယ့္ လင္းသဒၵါက သူမလက္ကို ခါထုတ္လိုက္ၿပီး ဒူးေထာက္ၿမဲဆက္ထိုင္ေနသည္။ မ်က္ရည္တသြင္သြင္ စီးက်ေနေသာ လင္းသဒၵါအျဖစ္ကိုျမင္လွ်င္ ႏွလံုးသားရွိသူမည္သူမဆို ေၾကကြဲမိမည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ ေနာ္၀တီ သက္ျပင္းေမာတစ္ရႈိက္ကို ရိႈက္ကာသြင္းသည္။

“မိန္းကေလး .. မင္းနဲ႔သူနဲ႔က ဘာေတာ္လို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ေတာင္းပန္ေနရတာလဲ ..“ “သူ .. သူ က သဒၵါ အခ်စ္ရဆံုးသူပါ .. သဒၵါ ခ်စ္ဦးသူပါ .. ဆရာမရယ္ ..“ “ဟုတ္တယ္ .. ဆရာမ .. ေနာက္ၿပီး သူက ယမရာဇာကို ႏွိမ္နင္းႏိုင္မယ့္ prophecy လာ သူရဲေကာင္းပဲ …“ ကလ်ာဏီက လင္းသဒၵါစကားကို ထပ္ျဖည့္ကာ ေျပာေပးသည္။ ရင္ထဲမွလဲ လင္းသဒၵါ၏ သီဟအေပၚထားသည့္ အခ်စ္စိတ္ကို အသိအမွတ္ျပဳလိုက္သည္။ သူမ ဘယ္ေလာက္ထိ သီဟကို တြယ္တာသည္ဆိုဆို၊ လင္းသဒၵါ၏ ေမတၱာထုထည္ေလာက္ အားမေကာင္းသည္ဆိုတာကို သိသြားၿပီျဖစ္သည္။ ကလ်ာဏီသာမက စီစီဟန္ပါ ထိုအခ်က္ကို နားလည္မိသည္။ အစတုန္းကေတာ့ သူမ လင္းသဒၵါႏွင့္ အတိုက္အခံလုပ္ခ်င္ခဲ့ေသာ္လဲ အခုေတာ့ ထိုစိတ္ေတြမရွိေတာ့။ လင္းသဒၵါ၏ အခ်စ္စိတ္ကို အသိအမွတ္ျပဳမိၿပီး သီဟသာ အေကာင္းအတိုင္း ျပန္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ေနာက္ဆုတ္ေပးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ တကယ္ဆို သူမအတြက္က ဘာမွ ပိုမထူးေတာ့။ ေလလြင့္ခဲ့သူမို႔ သန္းေခါင္ထက္ ညည့္ပိုမနက္ေတာ့။

“သု၀ဏ … မင္းရဲ ႔ေလးကိုဖယ္ၿပီး သူတို႔ကို အိမ္ထဲမွာ ဧည့္ခံဖို႔ ေနရာျပင္ေပးပါ ..“ ေနာ္၀တီ၏ စကားတြင္ လင္းသဒၵါ မ်က္ရည္ေတြၾကားမွာ သူမကို ၿပံဳးကာေမာ့ၾကည့္သည္။ ေနာ္၀တီက သူမကို နားလည္သည့္အသြင္ႏွင့္ ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ လက္ဟန္ျဖင့္လဲ လင္းသဒၵါကို ထဖို႔ျပသည္။ ေနာ္၀တီက သီဟကို ကုဖို႔လက္ခံလိုက္ၿပီမွန္း အားလံုးနားလည္သည္။ စီစီဟန္ အခုမွ သက္ျပင္းခ်ရသည္။ ေနာ္၀တီဘက္သို႔လွည့္ကာ “ေက်း .. ေက်းဇူးတင္ ..“ “မင္း .. ငါ့ကို ဘာမွ ေက်းဇူးတင္စရာမလိုဘူး းးး … ငါ ဒီမိန္းကေလးရဲ ႔ေမတၱာတရားကို ေလးစားလို႔ လုပ္ေပးတာ … မင္းနဲ႔ဘာမွ မဆိုင္ဘူးမွတ္ ..“ စီစီဟန္ ပါးစပ္ပိတ္ထားလိုက္ရေတာ့သည္။ လင္းသဒၵါတို႔ အိမ္ထဲ၀င္သြားသည့္ အခ်ိန္တြင္ သူမလဲ သီဟႏွင့္အတူ ေနာက္ကလိုက္၀င္လာခဲ့သည္။ ေနာ္၀တီ၏ တဲက အျပင္ဘက္အျမင္တြင္ ႏံုခ်ာလွသည္ဟု ထင္ရေသာ္လဲ အတြင္းဘက္တြင္မူ ခမ္းနားလွသည္။ တဲကုပ္ေလးႏွင့္ မတူေအာင္လဲ က်ယ္၀န္းလွသည္။ ကလ်ာဏီဒါကို ျမင္ေတာ့ ထူးဆန္းၿပီး အံ့ၾသမေနေတာ့ပါ။ ေနာ္၀တီဆိုတာ ဘယ္လိုပညာသည္ဆိုတာ သူမသိေနသည္မဟုတ္လား။ ေနာ္၀တီက အခန္းဖြဲ႔ထားသည့္ တဲအလယ္သို႔ ဦးတည္ကာ ေလွ်ာက္သြားၿပီး အိပ္ခန္းတံခါးတစ္ခုကို ဆြဲဖြင့္သည္။ သူမ အထဲသို႔ ၀င္သြားခ်ိန္တြင္ ကလ်ာဏီတို႔လဲ သီဟကိုတြဲ၍ ေနာက္ကပါလာသည္။ ေနာ္၀တီက အခန္းေထာင့္က ကုတင္ကုိ လက္ညိဳးထိုးျပသည္။

“သူ႔ကို အဲဒီအိပ္ယာေပၚမွာ လွဲခိုင္းလိုက္ …“

ေနာ္၀တီေျပာသည့္အတိုင္း စီစီဟန္က အမိန္႔ေပးလိုက္ေသာအခါ သီဟ မဆိုင္းမတြပင္ ကုတင္ေပၚ ၀င္လွဲသည္။ ေနာ္၀တီက သီဟ၏ နဖူးအလည္တည့္တည့္ကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး spell တစ္ခုကို စတင္ေရရြတ္သည္။ ထိုအသံၾကားသည္ႏွင့္ သီဟမ်က္လံုးေတြက မွိတ္သြားၿပီး စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း နဖူးအလည္တြင္ အနီေရာင္အ၀ိုင္းစက္တစ္ခု ေပၚလာသည္။ ထိုအ၀ိုင္းစက္သည္ အသားထဲကို လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးႏွင့္ထိုးထားသည့္ႏွယ္ အလင္းေရာင္ထြက္ေနသည္။ အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ေနေသာ လင္းသဒၵါက ..

“သူ .. သူ ..“ “စိတ္မပူနဲ႔ .. ကေလးမ .. သူရဲ ႔၀ိညာဥ္အတုကို တစ္ေနရာထဲမွ စုထားလိုက္တာ .. ဒါက ဘာမွ မဟုတ္ေသးဘူး .. စလံုးေရစပဲ ရွိေသးတယ္ .. တကယ့္၀ိညာဥ္ျပန္ေခၚမႈက အခုမွ စမွာ .. ဒါေပမယ့္ ..“ ေနာ္၀တီစကားက “ဒါေပမယ့္“တြင္ ရပ္သြားၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာသည့္တိုင္ ေရွ႔ဆက္မလာေတာ့။ ေျပာဖို႔မေျပာဖို႔ ခ်ိန္ဆေနသည္ႏွင့္တူသည္။ စိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့သည့္ လင္းသဒၵါကပင္ ဆက္၍ေမးရသည္။ “ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လဲ .. ဆရာမ ..သူ႔ကိုကုဖို႔ ဘာလိုလို႔လဲ ..“ “အင္း .. ဒီ၀ိညာဥ္ျပန္ေခၚဖို႔က spell တြင္မကဘူး .. ေဆးေဖာ္စပ္ဖို႔လဲလိုတယ္ .. အခုျပန္စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ေဆးေဖာ္ဖို႔ပစၥည္းအကုန္ရွိေပမယ့္ အဓိကလိုအပ္တဲ့အရာတစ္ခုေတာ့မရွိဘူး …“ “ဘယ္အရာမို႔လို႔လဲ .. ဆရာမ .. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သဒၵါရေအာင္ ရွာေပးပါ့မယ္ ..“ “အင္း .. ဒီဟာက ရွာရခက္တယ္လို႔ေတာ့မဟုတ္ဘူး .. ဒါေပမယ့္ ကေလးမရဲ ႔ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာ့ လိုလိမ့္မယ္ .. ကဲ .. အားလံုးပဲသိရေအာင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာမယ္ .. ဒီေကာင္ေလးနဲ႔ အိပ္ဖို႔မိန္းမတစ္ေယာက္လိုတယ္ ..“ “ေအာ္ .. ဒါမ်ား ..“ လင္းသဒၵါ မ်က္ႏွာတြင္ ဘာမ်ားခက္လို႔လဲဆိုသည့္ အသြင္က ခ်က္ခ်င္းေပၚသည္။ ကလ်ာဏီႏွင့္ စီစီဟန္ကမူ ၿပံဳးစိစိမ်က္ႏွာေပးႏွင့္ ရွိေနသည္။ “မၿပီးေသးဘူး .. ကေလးမ .. အဲဒီမိန္းမဟာ သူနဲ႔အရင္က မအိပ္ဘူးတဲ့သူျဖစ္ရမယ္ .. ကဲ ေျပာစမ္း .. မင္းတို႔သံုးေယာက္ထဲမွာ ဘယ္သူ သူနဲ႔ မအိပ္ဘူးလဲ .. ကေလးမကိုပဲ အရင္ေမးမယ္ .. သူနဲ႔မင္းနဲ႔က အတူတူေနခဲ့ၿပီးၿပီလား ..“ “ဒါ .. ဒါ ..“

မထင္မွတ္ထားသည့္ ကိစၥေၾကာင့္ လင္းသဒၵါ မ်က္ႏွာက ေဆးနီပက္ျဖန္းလိုက္သလို နီရဲသြားသည္။ ဒါေပမယ့္ ခနသာ။ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာပင္ ေနာ္၀တီ၏ စကားေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာမည့္ အက်ဳိးဆက္ကို ေတြးမိၿပီး မ်က္လံုးကေလးအ၀ိုင္းသားျဖစ္သည္။ ကလ်ာဏီကို လွမ္း၍ ၾကည့္စဥ္တြင္ သူမကလဲ လင္းသဒၵါအား မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္ႏွင့္ ျပန္ၾကည့္ေနသည္။ စီစီဟန္ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္ေတာ့လဲ သူမက သူလဲမကူႏိုင္ဆိုသည့္ သေဘာႏွင့္လက္ခါျပသည္။

မိန္းကေလးသံုးေယာက္၏ မ်က္ႏွာအမူအယာႏွင့္ အေျခအေနကိုၾကည့္ၿပီး ေနာ္၀တီ ကြက္ခနဲမ်က္ႏွာပ်က္သည္။ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးႏွင့္ သူမတို႔သံုးေယာက္စလံုးကို လက္ညိဳးထိုး၍ .. “မင္းးးး … မင္းတို႔ေတြ ဘယ္လိုဟာေတြလဲ … ေျပာစမ္း .. မင္းတို႔သံုးေယာက္စလံုး သူနဲ႔အိပ္ခဲ့တယ္ေပါ့ .. မင္းးး ..“ သူတို႔ႏွင့္အတူ အခန္းထဲေရာက္ေနေသာ သု၀ဏသည္ ဆရာမျဖစ္သူ၏ စကားအၾကားတြင္ ခ်က္ခ်င္းကို ေနာက္ေက်ာမွလြယ္ထားေသာ ေလးကို ထုတ္ယူသည္။ အေျခအေနက ရုတ္ခ်ည္းျပန္တင္းမာလာ၏။

“ေနဦး … ေနာ္၀တီ .. ရွင္ သူ႔ကိုကယ္ဖို႔ လင္းသဒၵါကို ကတိေပးၿပီးၿပီမွတ္လား .. က်မတို႔ necromancy ပညာမသင္ခင္မွာ ရြတ္ဆိုခဲ့ရတဲ့ oath ထဲက နံပါတ္သံုးအခ်က္က ဘာလဲ ..“ စီစီဟန္စကားက ဘာဆိုတာ လင္းသဒၵါတို႔ နားမလည္ပါ။ သို႔ေသာ္ ေနာ္၀တီကေတာ့ နားလည္သည္ထင္သည္။ အသားတဆတ္ဆတ္တုန္သည္အထိ လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားေပမယ့္ လင္းသဒၵါတို႔ကို ႏွင္ထုတ္သည့္စကားေတာ့ မဆို။ သူမေဒါသကို သူမ ထိန္းခ်ဳပ္ေနရာမွန္း သုန္မႈန္ေနသည့္ မ်က္ႏွာကသိသာလွသည္။ တစ္မိနစ္၊ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ ထိုအတိုင္းျဖစ္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္မွ သူမ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ဟန္ႏွင့္ “ဟူး“ခနဲေနေအာင္ပင္ သက္ျပင္းကို ရွဴထုတ္လိုက္ရင္း လင္းသဒၵါတစ္ေယာက္ထဲကိုသာ စိုက္ၾကည့္သည္။

“က်န္တဲ့သူေတြ အားလံုး အျပင္ထြက္က် .. ငါနဲ႔ သူနဲ႔႔ပဲ ႏွစ္ေယာက္ထဲ စကားေျပာခ်င္တယ္ ..“ ကလ်ာဏီက စီစီဟန္ကို မ်က္ရိပ္မ်က္ခ်ည္ျဖင့္ လွမ္းေမးသည္။ စီစီဟန္က သူမဆရာမေျပာသည့္အတိုင္း လိုက္နာဖို႔ ေခါင္းညိတ္ျပသည္တြင္ အခန္း၀သို႔ တေျဖးေျဖးခ်င္း ျပန္ဆုတ္ေလွ်ာက္သည္။ “ေဟ့ေနဦး … မင္း က နဂါးမ မဟုတ္လား …“ “ဟုတ္ပါတယ္ .. က်မနာမည္ ကလ်ာဏီပါ ..“ “မင္း ခုနတုန္းက သူ႔အေၾကာင္းေျပာတာ တစ္ခုရွိတယ္ .. သူက ယမရာဇာကို ႏွိမ္နင္းႏိုင္မွာဟုတ္လား .. မင္း ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုေျပာႏိုင္တာလဲ ..“ “ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ .. ေတာင္ေတာ္ရွင္မဆိုတာလဲ က်မပဲမို႔လို႔ပါ ..“ “ေအာ္ .. ဒီလိုကိုး .. ေကာင္းၿပီေလ … မင္းတို႔ ထြက္သြားၾကပါ .. ငါ ဒီမိန္းကေလးနဲ႔ ေဆြးေႏြးစရာရွိတယ္ …“

ကလ်ာဏီတို႔ ေနာ္၀တီေတာင္းဆိုသည့္အတိုင္း ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ သု၀ဏကိုပါ ေနာ္၀တီက မ်က္ရိပ္ျပလိုက္သျဖင့္ သူပါအျပင္ေရာက္လာသည္။ အခန္းအျပင္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကလ်ာဏီက စီစီဟန္နားသို႔ ကပ္ၿပီး သီဟကိုကုသဖို႔ ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ေမးသည္။ ျပန္ၾကားရသည့္အေျဖတြင္ သူမမွာ ရယ္ရမလို၊ ငိုရမလိုျဖစ္သည္။ စီစီဟန္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း သူမမ်က္ႏွာက ေျပာင္စပ္စပ္ႏွင့္။ သူမစိတ္ထဲတြင္ ေနာ္၀တီေဘးၾကပ္နံၾကပ္ျဖစ္ေနျခင္းကို စိတ္ထဲမွ က်ိတ္သေဘာက်ေနသည္။ တဲအ၀င္၀ရွိ ဧည့္ခန္းဘက္သို႔ ေရာက္လာေသာအခါ ရယ္ခ်င္လာသည့္စိတ္ကို မထိန္းႏိုင္ပဲ ခိခနဲ ရယ္မိသည္။ သု၀ဏက သူ႔ကို မ်က္ေမွာင္ကုတ္၍ လွမ္းၾကည့္သည္။ စီစီဟန္ႏွင့္ သု၀ဏ ေတာ္ေတာ္ၾကာသည့္အထိ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ စိုက္ၾကည့္မိၾကသည္။ အၾကည့္ခ်င္းဆံုၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလံုး ရင္ထဲတြင္ ဘာလိုလိုေတာင္ ျဖစ္သြားၾကသည္။

အတြင္းအခန္းထဲမွာေတာ့ .. “လင္းသဒၵါ .. ကေလးမ … မင္းရဲ ႔ခ်စ္သူကို ကုဖို႔ဆိုတာ ဘယ္နည္းလမ္းပဲရွိေတာ့တယ္ ဆိုတာ မင္းနားလည္တယ္မွတ္လား .. အခု ငါေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ ႔ပတ္ပတ္လည္မွာ ဘာလူေနအိမ္ေျခမွ မရွိဘူး .. အဲဒီေတာ့ သူနဲ႔အတူအိပ္ေပးႏိုင္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ဆိုတာ ဘယ္သူ႔ကိုညႊန္းေနတယ္ဆိုတာ မင္းသေဘာေပါက္မွာပါ ..“ “ေပါက္ .. ေပါက္ပါတယ္ ဆရာမ .. သဒၵါ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းေတာင္ မသိဘူး ..“ “အင္း … ငါလဲ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းမသိဘူး .. မင္းကို ကူညီဖို႔ ကတိေပးထားခဲ့ၿပီးၿပီျဖစ္လို႔ ငါသူ႔ကို မကယ္လို႔လဲ မရဘူး ..အဲဒီေတာ့ ကေလးမပဲ ဆံုးျဖတ္ပါ .. မင္း တစ္ခုသိထားဖို႔က ငါက ငါ့ရင္ခြင္ကိုစံုကန္သြားတဲ့ ဟိုဟာမလိုအစားမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ဘူး ..“ “သဒၵါ .. နားလည္ပါတယ္ .. ဆရာမ … ဟူး .. မတတ္ႏိုင္ဘူး ဆရာမ .. သဒၵါ ထပ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ .. သူ႔ကိုသာရေအာင္ကယ္ပါ .. သဒၵါ အားလံုးကို မ်က္စိမွိတ္ၿပီး နားလည္ေပးပါ့မယ္ ..“ “ေကာင္းၿပီေလ .. ငါက တိုင္ရင္းသူပီပီ စကားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲ ေျပာတတ္တယ္ .. အဲဒီေတာ့ ငါအတတ္ႏိုင္ဆံုး ကိစၥျမန္ျမန္ၿပီးဖို႔ပဲ ေဆာင္ရြက္မယ္ … အဲဒီအတြက္ မင္းအကူအညီလိုတယ္ ..“ “ဟုတ္ .. ဟုတ္ကဲ့ .. သဒၵါ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ..“ “သူ႔ကို အသင့္ျဖစ္လာေအာင္ မင္းလုပ္ေပး .. က်န္တဲ့ကိစၥက ငါဆက္တာ၀န္ယူတယ္ .. အားလံုးအဆင္ေျပတယ္ဆိုရင္ ေနာက္တစ္နာရီအတြင္းမွ မင္းခ်စ္သူ ၀ိညာဥ္ျပန္ရလာေစရမယ္ .. ငါေျပာတာ နားလည္လား ..“ “နားလည္ပါတယ္ .. ဆရာမ .. သဒၵါ လုပ္ေပးပါ့မယ္ …“

လင္းသဒၵါ မတတ္ႏိုင္ေတာ့။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သိသိႀကီးႏွင့္ပင္ သူမ သီဟအတြက္ လုပ္ေပးရေတာ့ေပမည္။ စီစီဟန္တုန္းက သူမခြင့္ျပဳခ်က္မပါသည္မို႔ သီဟႏွင့္ျဖစ္ပ်က္သည္ကို ပက္ပင္းႀကီးမိေသာအခါ ေဒါသအႀကီးအက်ယ္ထြက္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမစိတ္ထဲတြင္ တျခားဘာခံစားခ်က္မွ မျဖစ္။ ေနာ္၀တီဆိုသည့္ တိုင္းရင္းသူဆရာမႏွင့္က်ေတာ့ ခံစားမႈကမတူေတာ့။ ပက္လက္ကေလးလဲကာ ၿငိမ္သက္ေနေသာ သီဟေဘာင္းဘီကို ဆြဲခြ်တ္စဥ္တြင္ လက္ကေလးေတြက မသိမသာတုန္ယင္ေနသည္။ ေဘာင္းဘီကြ်တ္သြားၿပီး အဓိကအရာကေပၚလာၿပီမို႔ လင္းသဒၵါ ေနာ္၀တီဘက္သို႔လွည့္ၾကည့္သည္။

“အကၤ် ီအနားသားေတြကို လိပ္တင္ေပး .. ဘာမွ ရႈပ္ရႈပ္ယွက္ယွက္မျဖစ္တာ ေကာင္းတယ္ ..“ သီဟေအာက္ပိုင္းက ရွင္းရွင္းလင္းလင္းျဖစ္သြားသည္။ ေနာ္၀တီ စိတ္ညိဳ႔ကာ အသိမဲ့ေအာင္ျပဳလုပ္ထားသျဖင့္ သီဟေပါင္ၾကားရွိေကာင္က ေကြးေကြးေလးအိပ္ေပ်ာ္ေနရွာသည္။ တုန္ရီေနသာလက္ေတြႏွင့္ လင္းသဒၵါ လွမ္းကိုင္သည္။ ႏူးညံ့လွသည့္ သူမလက္ႏွင့္ ထိေတြ႔လို႔ထင္သည္။ လိင္တံက တုံ႔ခနဲတစ္ခ်က္ျဖစ္သည္။ လင္းသဒၵါအခ်ိန္ဆြဲမေနေတာ့။ ျမန္ျမန္ကိစၥၿပီးေလဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီး ေခါင္းကိုငံု႔ခ်လိုက္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြဟထားသည့္ ပါးစပ္ထဲသို႔ ထိပ္ဖူးက ၀င္ကာေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ လင္းသဒၵါ အာေငြ႔ေလးၿပီး လွ်ာကိုကစား၍ စစုပ္သည္။ လက္တစ္ဖက္ႏွင့္လဲ တင္းတင္းေလးျဖစ္လာေသာ ဥႏွစ္လံုးကို ဖြဖြေလးပြတ္ေပးသည္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အသိစိတ္မရွိသည္ေျပာေျပာ၊ ဒါမ်ဳိးဆိုတာက အလိုလုိတံု႔ျပန္တတ္ေသာ ဗီဇမို႔ မိနစ္ပိုင္းအတြင္း သီဟလိင္တံ မာေတာင္လာသည္။ လင္းသဒၵါ ပါးစပ္ႏွင့္မဆန္ေတာ့။

“ျပြတ္ ..“ “ရၿပီ မွတ္လား ..“ “ဟုတ္ .. ဟုတ္ကဲ့ ..“ တဒိတ္ဒိတ္ေသြးတိုးသလို ခုန္ေနေသာ လိင္တံအရင္းကို လင္းသဒၵါကိုင္ထားရင္း ေနာ္၀တီကို လွည့္ေျဖသည္။ ေနာ္၀တီကို လက္ထဲမွာ ေၾကးခြက္လိုလို ခြက္တစ္လံုးကိုင္ထားသည္ကိုေတြ႔သည္။ ထိုခြက္ကိုင္ထားရင္ သူမက သူတို႔နားသို႔ တိုးလာသည္။ “ကေလးမ .. မင္းဆက္ေနခ်င္ေသးလား .. ဒါမွမဟုတ္ အျပင္မွာပဲ ေစာင့္မလား …“ “သဒၵါ .. အျပင္မွာပဲေစာင့္ပါ့မယ္ … သူ .. သူ အေကာင္းအတိုင္းျပန္ျဖစ္လာမွာပါေနာ္ ..“ ေနာ္၀တီဆီမွ အၾကည့္စူးစူးတစ္ခ်က္က ေရာက္လာသျဖင့္ လင္းသဒၵါ ကမန္းကတမ္းကို ေခါင္းကို ငံု႔မိသည္။ ေနာက္ထပ္ဘာမွ ထပ္မေမးေတာ့ပဲ ကုတင္ေဘးတြင္ တင္ပလႊဲထိုင္ေနရာမွ ထသည္။ အခန္းအျပင္ဘက္သို႔ ေနာက္ျပန္လွည့္မၾကည့္ေတာ့ပဲ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္အခန္း၀အေရာက္တြင္မူ စိတ္ထဲတမ်ဳိးျဖစ္လာသျဖင့္ တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္သည္။ ေတြ႔လိုက္ရသည့္ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ သူမမ်က္ႏွာေတြပူသလို ရင္ေတြလဲ တဒိန္းဒိန္းခုန္သည္။ ေနာ္၀တီ၏ ေအာက္ပိုင္းတြင္ ဘာအ၀တ္မွမရွိေတာ့ပဲ သူမက သီဟေပါင္နားတြင္ ေရာက္ေနသည္။ လင္းသဒၵါကို ေက်ာေပးထားသျဖင့္ တင္းရင္း၀င္းေျပာင္ေနေသာ တင္ပါးျဖဴျဖဴႀကီးႏွစ္ခုကို အတိုင္းသားျမင္ေနရသည္။ တိုင္းရင္းသူျဖစ္သည့္ႏွင့္အညီ ေနာ္၀တီက ဆံုေတာင့္ကာ၊ ေအာက္ပိုင္းႀကီးသည္။ ဒါ .. ဒါႀကီးႏွင့္ …။ ဘာေတြမွန္းမသိ ဆက္ေတြးေနမိသည့္ လင္းသဒၵါ အေတြးစကိုျဖတ္ဖို႔ သူမကိုသူမ သတိေပးရင္း အျပင္ကို ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္လာခဲ့ရသည္။

တစ္နာရီေလာက္မွ်ေသာ အခ်ိန္ကို လင္းသဒၵါတို႔သံုးေယာက္ ဘယ္လိုျဖဳန္းရမယ္မွန္းမသိ။ အားလံုးထဲတြင္ အႀကီးဆံုးလို ျဖစ္သည့္ ကလ်ာဏီက အာရံုေျပာင္းေအာင္ စကားစျမည္ေျပာဖို႔ တစ္ခါႏွစ္ခါ ႀကိဳးစားေသးေသာ္လဲ သူမစကားကို ဘယ္သူမွ ျပန္မေျပာၾက။ လင္းသဒၵါက ဂနာမၿငိမ္ အမူအရာႏွင့္ ဧည့္ခန္းတြင္ထိုင္လိုက္၊ ထၿပီး တဲအ၀မွေန အျပင္ကိုေငးလိုက္ႏွင့္ရွိေနသည္။ စီစီဟန္ကမူ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳး အမူအယာႏွင့္ ရွိေနၿပီး တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္တြင္ သု၀ဏကို အထာေပးသလိုႏွင့္ ၾကည့္ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကလ်ာဏီလဲ လက္ေလွ်ာ့ၿပီး ထိုင္ခံုေက်ာကိုမွီၿပီး မ်က္လံုးကို မွိတ္ထားလိုက္ရေတာ့သည္။

“အျပင္ကလူေတြ ၀င္လာခဲ့ၾကေတာ့ …“ အကုန္လံုးက ဒီအေခၚကို ေစာင့္ေနၾကသူမို႔ ေနာ္၀တီအသံထြက္လာသည္ႏွင့္ အခန္းထဲသို႔ ၀င္လာခဲ့ၾကသည္။ ေနာ္၀တီက အားလံုးၿပီးစီးမွ လွမ္းေခၚတာျဖစ္လို႔ထင္သည္။ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ျမင္ကြင္းမ်ဳိးကို မေတြ႕ရပဲ သီဟေရာ၊ သူမပါ အ၀တ္အစားအျပည့္အစံု ၀တ္ၿပီးသား ျဖစ္ႏွင့္ေနၾကသည္။ အခန္းထဲ ၀င္လာတဲ့သူေတြကုိ အျမင္တြင္ ေနာ္၀တီက လင္းသဒၵါကို လက္ျပၿပီး လွမ္းေခၚသည္။

လင္းသဒၵါက သီဟ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး လွဲေနရာ ကုတင္စြန္းတြင္ ၀င္ထိုင္သည္။ သူမလက္ႏွင့္ သီဟလက္ကို ဆြဲယူဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ေနာ္၀တီ၏ spell က အလုပ္လုပ္သည္၊ မလုပ္သည္ မသိေပမယ့္ ေဆးကုသမႈကေတာ့ စြမ္းမွန္း သီဟကို ျမင္ယံုႏွင့္ လင္းသဒၵါ ရိပ္မိသည္။ သီဟ၏ အသားအရည္ႏွင့္ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္သည္ နဂိုအတိုင္း ျပန္ျဖစ္ေနသည္။ သိပ္မၾကာလိုက္။ သီဟ မ်က္ေတာင္ေတြက လႈပ္ခါလာၿပီး သူ႔မ်က္လံုးေတြ ေျဖးညင္းစြာ ပြင့္သည္။ ကလ်ာဏီအပါအ၀င္ မိန္းကေလးသံုးေယာက္စလံုး ပါးစပ္ကေလး ဟသြားၾကသည္။ ဒါ .. ဒါဆို ..။ ေနာ္၀တီက လင္းသဒၵါတို႔နား တုိးလာၿပီး နဖူးကို လက္ျဖင့္အသာစမ္းသည္။ ၿပီးမွ စိတ္ခ်သြားသည့္ အမူအယာႏွင့္ … “က်မနာမည္က ေနာ္၀တီ … ရွင့္နာမည္ကို က်မကို ေျပာျပပါလား …“ သီဟ အၾကည့္က ေနာ္၀တီဆီေရာက္သည္။ စကားေျပာဖို႔ အားယူသည့္အေနႏွင့္ ရင္အုပ္မို႔တက္လာသည္အထိ ေလကိုရႈိက္သြင္းသည္။ “က်ေနာ့္နာမည္ သီဟ .. ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ Black Eagles အဖြဲ႔ရဲ ႔ကြန္မန္ဒို ..“ လင္းသဒၵါ မ်က္၀န္းထဲတြင္ အေရာင္ေတြ လက္သြားသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္ေလးကို ကိုက္၍ မပြင့္တပြင့္ေမးမိသည္။ “သီဟ .. က်မ ဘယ္သူဆိုတာ သိလား …“ သီဟ အၾကည့္က လင္းသဒၵါဆီေရာက္သည္။ သူ႔မ်က္၀န္းေတြတြင္ လင္းသဒၵါ၏ အေမးကို အေျဖရွာေနသည့္ဟန္က အတိုင္းသားေပၚလြင္ေနသည္။ လင္းသဒၵါတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ရင္ခုန္သံကို ကိုယ္ျပန္ၾကားရသည္အထိေတာင္ စိတ္လႈပ္ရွားမိၿပီး သီဟ ပါးစပ္မွ ထြက္က်လာမည့္ အေျဖကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ တစ္မိနစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာသည့္အထိ သီဟဆီမွ စကားသံထြက္မလာပါ။ လင္းသဒၵါ မ်က္၀န္းက စိုးရိမ္စိတ္၊ ၀မ္းနည္းစိတ္ႏွင့္မ်က္ရည္စေတြ အလိုလိုရစ္သိုင္းလာသည္။ သီဟ၏ လြတ္ေနသာ လက္တစ္ဖက္က ေျဖညင္းစြာေျမွာက္တက္လာၿပီး သူမပါးျပင္ကို လာထိသည္။ ထို႔ေနာက္ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ၾကင္နာသည့္ အၿပံဳးက ေပၚလာၿပီး .. “ကိုယ္သိပါတယ္ … သဒၵါ .. ဒါ … ကိုယ့္ရဲ ႔အခ်စ္ရဆံုး မိန္းကေလးပါ ..“

လင္းသဒၵါတို႕ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ျပန္ေရာက္ေနၾကတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္သည္။ သီဟ မူလ၀ိညာဥ္ျပန္ရလာကတည္းက လင္းသဒၵါက သူ႔အနားက မခြဲေတာ့။ ကိႏၷရီ၊ ကိႏၷရာေမာင္ႏွံ ကြဲကြာရာမွ ျပန္ေတြ႔ရသည့္ႏွယ္ တစ္ေယာက္လက္၊ တစ္ေယာက္ဆြဲ၊ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ထိုင္ေနၾကသည္။ နဂိုမူလ သီဟ အတိုင္း ဟုတ္သည္၊ မဟုတ္သည္ကို ကလ်ာဏီႏွင့္ လင္းသဒၵါကပင္စ၍ အေၾကာင္းစံု ေမးသည္။ သီဟက ျပန္ေျဖသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ေနာ္၀တီသည္ ကလ်ာဏီက ဘာေၾကာင့္ သီဟကို prophecy လာ သူရဲေကာင္းအျဖစ္ ေျပာျခင္းဆိုတာကို နားလည္လာရသည္။ သူမ အခုမွ ဘ၀င္က်မိသည္။ ယမရာဇာဆိုတာ သူမတို႔ေလာကရွိ လူတန္းစားမေရြး၊ အမ်ဳိးအႏြယ္မေရြးအတြက္ အႏၱရာယ္ေကာင္ဆိုတာ ေနာ္၀တီေကာင္းေကာင္းႀကီး သိပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူမစိတ္ထဲတြင္ ဘ၀မက်ေသးတာ သိသည္။ ယမရာဇာက မာယာေဒ၀ီကုိလႊတ္၍ သီဟကို သတ္ခိုင္းတာေတာ့ ဟုတ္သည္။ ဘာျဖစ္လို႔ မာယာေဒ၀ီတစ္ေယာက္ လင္းသဒၵါလက္ခ်က္ႏွင့္ ကိစၥေခ်ာသြားခ်ိန္တြင္ ေနာက္ထပ္လိုက္လံ မသုတ္သင္ရတာလဲ။ သူမဆီလာရာလမ္းတေလွ်ာက္ စီစီဟန္တို႔ အေႏွာင့္အယွက္မရွိပဲ ေရာက္လာခဲ့သည္က အနည္းငယ္ထူးဆန္းေနသည္။ ထိုအေတြးေၾကာင့္ လင္းသဒၵါႏွင့္ ကလ်ာဏီ ေမးသမွ်ကို ရွင္းျပေနသူ သီဟဆီသို႔ အၾကည့္မေရာက္ပဲ ေခါင္းရင္းဘက္ရွိ ျပတင္းေပါက္မွေန၍ အျပင္ကိုေငးကာ ၾကည့္ေနမိသည္။

ဟင္ .. ဒါေတြက ဘာေတြပါလိမ့္။ သူမပိုင္ လယ္ကြင္းျပင္၏ အစြန္ဘက္၌ မဲမဲလႈပ္လႈပ္ျဖစ္ေနေသာ ကြ်ဲတစ္အုပ္ကိုေတြ႔သည္။ ေနာ္၀တီ စိတ္ထဲ စႏိုးစေနာင့္ျဖစ္သည္။ ဒီအနီးအနား ပတ္၀န္းက်င္တြင္ တကယ္ဆို သူမမွလြဲ၍ တျခားသူမရွိ။ ဒီကြ်ဲအုပ္က ဘယ္ကေရာက္လာရတာလဲ။ ေတာရိုင္းကြ်ဲေတြလို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ သူမတဲေနာက္ဘက္က ေတာတြင္ ဒါမ်ဳိးရွိသည္ဟု မၾကားမိ။ သူမ ၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ ထိုကြ်ဲအုပ္က ရုတ္ခ်ည္း တဲဘက္သို႔ေရြ ႔လ်ားလာသည္။ “သု၀ဏ … ဒီကြ်ဲေတြက ဘယ္ကလဲ သိလား …“ အေလာတႀကီး ျဖတ္ေျပာသည့္ ေနာ္၀တီစကားေၾကာင့္ သီဟေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ေနရာမွ ဆရာမျဖစ္သူ ညႊန္ျပရာသို႔ သု၀ဏၾကည့္သည္။ သူၾကည့္လိုက္သည့္အခ်ိန္တြင္ ကြ်ဲအုပ္က တဲႏွင့္ေတာ္ေတာ္နီးကပ္လာၿပီျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ထိုကြ်ဲေတြ၏ အဂၤါရပ္ကို ျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္ေနရသည္။ နဲနဲေနာေနာ အေကာင္ႀကီးေတြ မဟုတ္။ ရိုးရိုးကြ်ဲေတြ မျဖစ္ႏိုင္တာ ေသခ်ာသည္။

“Minotaur !!!!!!!!!!!!!!!!!!! ….“ သု၀ဏဆီမွ ေအာ္သံထြက္လာၿပီး လူက ျပတင္းေပါက္မွ ခုန္ထြက္သည္။ ေလးႏွင့့္ျမားက သူ႔လက္ထဲမွ အဆင္သင့္ပါသြားသည္။ တဲထဲတြင္ က်န္ေနခဲ့သူ အားလံုး ဘာဆိုတာ ေမးစရာမလိုေတာ့ပါ။ ကလ်ာဏီက သူမသယ္လာခဲ့သည့္ ရိုင္ဖယ္ကို သီဟလက္ထဲသို႔ကမ္းေပးသည္။ လင္းသဒၵါကမူ သီဟကို တစ္ခ်က္ၾကည့္၍ သု၀ဏနည္းတူ ျပတင္းေပါက္မွ ခုန္ထြက္သည္။ အေရးႀကံဳလာသည္ေသာအခါ သူမစိတ္ထဲတြင္ ကိန္းေအာင္းေနေသာ warrior စိတ္ဓါတ္က ႀကီးစိုးသြားသည္။

Minotaur

“သဒၵါ သတိထားးးးးးးးး …“ သီဟ လင္းသဒၵါ အတြက္ စိုးရိမ္တႀကီး လွမ္းေအာ္ၿပီး လက္ထဲေရာက္လာသည့္ ရိုင္ဖယ္ကို ျပတင္းေပါက္၌အက်အနေထာက္သည္။ ေရွ ႔ဆံုးက ေျပးလာသည့္ Minotaur တစ္ေကာင္ကို ခ်ိန္သည္။ “ဒက္ … ဒက္ ..“ ထို Minotaur ကိုထိေတာ့ထိသည္။ ကိုယ္က တုံ႔ခနဲျဖစ္သြားသည္မွ အပ ေျပးလာမႈက မရပ္။ ဆက္လက္၍ ေျပးလာသည္။ ထို႔အျပင္ ရိုင္ဖယ္သံေၾကာင့္ Minotaur ေတြအား သီဟတို႔က အသင့္ေစာင့္ေနသည္ဆိုတာကို အခ်က္ေပးလိုက္သည္ႏွင့္တူသည္။ Minotaur ေတြအားလံုး ေနာက္ေက်ာတြင္ လြယ္ထားေသာ ႏွစ္ဖက္သြားပုဆိန္မ်ား ကိုယ္စီကိုယ္စီ ထုတ္ကာ ကိုင္လိုက္ၾကသည္။ အခုအတိုင္းသာဆုိလွ်င္ သီဟတို႔ဘက္က ဘယ္လိုမွ အေျခအေနေကာင္းသည့္ပံု မေပၚပင္။ စိတ္ကိုၿငိမ္ေအာင္ထား၊ အသက္ကို၀ေအာင္ရႈသြင္းၿပီး ခုနကပစ္လိုက္ေသာ Minotaur ၏ နဖူးတည့္တည့္ဆီသို႔ ေသနတ္ေျပာင္း၀ကိုလွည့္သည္။ လႈပ္ရွားေနသည့္ ပစ္မွတ္မို႔ ခ်ိန္ရတာေတာ့ နဲနဲခက္သည္။ ျဖတ္ခနဲ ေသနတ္ေျပာင္း၀တြင္ ေပၚလာသည္ႏွင့္ ေမာင္းကြင္းေပၚရွိ သူ႔လက္ညိဳးကေကြးသြားသည္။

“အီး … ၀ူးးးးးးးးးးးး …“ ဒီတစ္ခ်က္ကိုေတာ့ Minotaur ဘယ္လုိမွ ေတာင့္ခံမထားႏိုင္။ အသံနက္ႀကီး က်ယ္ေလာင္စြာေအာင္ၿပီး သူ႔ကိုယ္ကဘုန္းခနဲ ေျမႀကီးေပၚ ပစ္လဲသည္။ ေဘးနားက ယွဥ္ေျပးလာသည့္ Minotaur ေတြသည္ ထိုအျဖစ္တြင္ ၾကက္ေသေသသလို တံု႔ဆိုင္းသြားသည္။ သို႔ေသာ္ ဒါက ခဏျဖစ္သည္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေတာ္လဲသံမ်ားေပၚထြက္သည့္အလား က်ယ္ေလာင္စြာဟစ္ေအာ္ၾကၿပီး တရွိန္ထိုးခ်ီတက္လာၾကသည္။ ေျပးလာၾကသည့္အရွိန္က ခုနကထက္ပင္ ျမန္သလို လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုထဲမဟုတ္ေတာ့။ ဘယ္ညာအုပ္စုႏွစ္ခုခြဲၿပီး ေရာယွက္ကာ ေျပးလာသည္။ Minotaur ေတြသည္ အခ်ဥ္မဟုတ္။ တကယ္ပင္ တိုက္ရည္ျပည့္၀ေသာ assassin ေတြျဖစ္ပံုရသည္။ ေနာ္၀တီ၏တဲႏွင့္ ကိုက္၁၀၀ေက်ာ္ေက်ာ္ အကြာအေ၀းသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။

“ဘယ္လိုလဲ ၀ံပုေလြမ … ျမားပစ္ၿပိဳင္မလား ..“ “စိန္လိုက္ေလ …“ တဲေရွ႔ရွိ သစ္ပင္တစ္ပင္စီ ေနာက္ကြယ္တြင္ ေနရာယူထားေသာ သု၀ဏ လင္းသဒၵါကို လက္ဟန္ျဖင့္ လွည့္အခ်က္ျပသည္။ လင္းသဒၵါက ဘယ္ဘက္ျခမ္း၊ သူက ညာဘက္ျခမ္းလို႔ ဆိုလိုဟန္ရွိသည္။ လင္းသဒၵါ မထီမဲ့ျမင္ၿပံဳးလိုက္ၿပီး ေနာက္ေက်ာက ျမားတံကို ဆြဲယူသည္။ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ထုိျမားတံက သူမဆီမွ အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာ ထြက္သည္။ ဘယ္ဘက္ျခမ္းက ေျပးလာသည့္ Minotaur တစ္ေကာင္၏ ေခါင္းတည့္တည့္ကို ထုတ္ခ်င္းေဖာက္သည္။ “မင္း မဆိုဘူး .. ၀ံပုေလြမ ..“ဟု သု၀ဏက ေျပာၿပီး လင္းသဒၵါနည္းတူ ျမားတံကိုပစ္လႊတ္သည္။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔ျမားတံက ေလထဲမွာပင္ ႏွစ္ေခ်ာင္းအျဖစ္ခြဲသြားၿပီး ညာဘက္က Minotaurႏွစ္ေကာင္၏ ေခါင္းကို ၀င္စိုက္သည္။ လင္းသဒၵါကို လွည့္ၾကည့္ေတာ့ သူမ အထင္မႀကီးဘူး အထာႏွင့္ ႏွာေခါင္းရႈံ ႔ျပသည္။ သု၀ဏက သေဘာက်ယ္သလို တဟဲဟဲႏွင့္ရယ္ၿပီး သူေနရာယူထားရာ သစ္ပင္ႀကီးရွိ ေျမနိမ့္ကိုင္းတစ္ကိုင္းကိုဆြဲၿပီး အေပၚသို႔ ခုန္တက္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ေတာ့ …

Minotaur ေတြက စုစုေပါင္း ၁၂ေကာင္ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုတစ္ဒါဇင္သည္ ေနာ္၀တီ၏ တဲသို႔ ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ တစ္၀က္သာက်န္ေတာ့သည္။ က်န္သည့္ေကာင္ေတြက သီဟ၊ လင္းသဒၵါႏွင့္ သု၀ဏေၾကာင့္ မရဏလမ္းသို႔ ေရာက္သြားၾကၿပီျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ က်န္သည့္ ေျခာက္ေကာင္ကပင္ သီဟတို႔အသက္ကို ေျခြဖို႔ လံုေလာက္လွသည္။ သီဟတို႔ထက္ သံုးေလးဆေလာက္ ႀကီးမည့္ခႏၶာကိုယ္မ်ား ပိုင္ဆိုင္ထားသည့္အျပင္ ေလးလံသည့္ ႏွစ္ဖက္သြားပုဆိန္မ်ားကို ကိုင္တြယ္ထားျခင္းေၾကာင့္ လူခ်င္းပူးကပ္သြားသည့္ အခ်ိန္တြင္ ဘယ္လိုမွ ရင္ဆိုင္ဖို႔ မလြယ္ေတာ့။ ျပန္လည္တိုက္ခိုက္ဖို႔ ေနေနသာသာ ပုဆိန္သြားမထိေအာင္ပင္ ဆုတ္ကာေျပးရသည္။ သီဟ ရိုင္ဖယ္ကိုလဲ မသံုးႏိုင္ေတာ့။ ေနာ္၀တီဆီက ရသည့္ ကခ်င္ဓါးလိုမ်ဳိး ဓါးရွည္တစ္လက္ႏွင့္ခုခံေနရသည္။

“သီဟ !!!! …“ အနီေရာင္အဆင္းရွိေသာ Minotaurတစ္ေကာင္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရေသာ လင္းသဒၵါ ၊ ဖင္ထိုင္လ်က္လဲက်သြားသည့္ သီဟအျဖစ္ကို လွမ္းျမင္သည္။ ေျပးသြားၿပီး ကူညီခ်င္ေပမယ့္ သူမေရွ႔က ရန္သူေၾကာင့္ မသြားႏိုင္။ လင္းသဒၵါ စိုးရိမ္စိတ္က ငယ္ထိပ္ထိေရာက္ၿပီး မ်က္လံုးျပာမတတ္ျဖစ္သည္။ “ဒိုင္း ..“ ေအာင္ေသေအာင္သား စားေတာ့မည့္ႏွယ္ ပါးစပ္ႀကီးဟ၍ၿပံဳးၿပီး သီဟကို ပုဆိန္ႏွင့္လႊဲခုတ္သည့္ Minotaur ေခါင္းက ပြင့္ထြက္သည္။ သီဟ ေဘာင္းဘီ ေဘးအိတ္ထဲမွ ပစၥတိုက ဒီေနရာတြင္ အသံုး၀င္သြားသည္။ အသက္မဲ့သြားေသာ Minotaur ကိုယ္က သူ႔အေပၚပိက်မလာခင္ သီဟ ေဘးသို႕ လွိမ့္ထြက္သည္။ ေနာ္၀တီကိုင္ထားေသာ ေတာင္ေ၀ွးေရာ၊ လူကိုပါ တၿပိဳင္တည္းပိုင္းခ်လိုက္ေသာ Minotaur ၏ ေနာက္ဘက္ဆီသို႔ ေရာက္သည္။ သီဟ ပစၥတိုက ေနာက္ထပ္ မီးထပ္ပြင့္သည္။

“ဟာ .. လင္းသဒၵါ !!! …“ အသက္ခ်င္းလုေနရသည့္ အခ်ိန္တြင္ လင္းသဒၵါတစ္ေယာက္ တဒဂၤ သတိလစ္သြားျခင္းက အမွားျဖစ္သည္။ သတိေကာင္းသည့္ သီဟက လက္ျမန္ေျချမန္ႏွင့္ ပစၥတိုကို ဆြဲကာပစ္ထည့္ႏိုင္ေသာ္လဲ သူမက ရင္ဆိုင္ေနရာသည့္ ရန္သူ Minotaur အနီေကာင္ကို ေမ့သြားသည္။ သူမေခါင္းတည့္တည့္ေပၚသို႔ အနီေကာင္ဆီမွ ပုဆိန္သြား ၀ွီးခနဲက်သည္။ ပုဆိန္သြားႏွင့္ ေခါင္းထိဖို႔ တစ္လက္မေလာက္လိုေတာ့သည့္ အခ်ိန္တြင္ လူတစ္ေယာက္က ျဖဳန္းခနဲ လင္းသဒၵါကို ေျပးဖက္သည္။ စီစီဟန္ႏွင့္ လင္းသဒၵါထပ္ကာ လိမ့္သည္။ ဒုန္းခနဲ ျမည္သံႏွင့္အတူ လင္းသဒၵါရွိခဲ့သည့္ေနရာမွ ေျမႀကီးက ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားသည္။ အနီေကာင္ သူ႔ပုဆိန္ခ်က္ မေအာင္ျမင္ဘူးဆိုတာ သိသည္။ ပုဆိန္သြားကို ႏႈတ္ဖို႔ျပင္စဥ္မွာပင္ ေခါင္းေနာက္မွ ျမားတစ္စင္းက ေပါက္ထြက္သည္။ အသံနက္ႀကီးႏွင့္ ေအာ္လိုက္သည့္ အနီေကာင္အသံကို ကြင္းျပင္တစ္ခုလံုးပင္ ၾကားႏိုင္ေလာက္သည္။

“ေက်း .. ေက်းဇူးပဲ ..“ “ေနာက္မွေျပာ .. လက္စလက္နသပ္လိုက္ၾကရေအာင္ ..“ စီစီဟန္က ထဖို႔ ကမ္းေပးသည့္ လက္ကို လင္းသဒၵါ ေက်ေက်နပ္နပ္ပင္ ဆြဲယူလိုက္သည္။ ထိုတဒဂၤေလးအတြင္း မိန္းကေလးႏွစ္ဦးသည္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး နားလည္သြားသည္။ ေသေဘးထဲမွ အတူလြတ္လာၾကသည့္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ၿပံဳးကာျပရင္း ကလ်ာဏီ၊ ေနာ္၀တီႏွင့္ သု၀ဏတို႔ဆီ ေျပး၀င္သြားၾကသည္။ Minotaur သံုးေကာင္ထဲသာ က်န္ေတာ့သည္မို႔ လင္းသဒၵါတို႔ မႈစရာမလိုမွန္း သေဘာေပါက္နားလည္သည္။ လင္းသဒၵါတို႔နည္းတူ Minotaur သံုးေကာင္ကလဲ နားလည္သည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔တြင္ ေနာက္ဆုတ္ျပန္ဖို႔ ဆႏၵမရွိ။ ယမရာဇာခိုင္းလိုက္သည့္ကိစၥ ေအာင္ျမင္မွျဖစ္မည္။ မေအာင္ျမင္ပဲ ျပန္သြားလွ်င္ ရလာမည့္ရလဒ္က တိုက္ပြဲတြင္က်သြားရတာထက္ ဆိုးမွန္း သိၾကသည္။ ေသေသေၾကေၾက တိုက္ခိုက္ၾကဖို႔ပဲရွိေတာ့ေလသည္။


အခန္း(၅)
ယမရာဇာ သူ႔ေရွ႔တြင္ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ ႔ရြံ ႔ႏွင့္ ဒူးေထာက္ေနေသာ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကို ငံု႔ၾကည့္သည္။ ညိဳညိဳေခ်ာေခ်ာ ေတာသူမေလးႏွစ္ေယာက္သည္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ေသြးပ်က္ဖြယ္ျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ရင္း အသားဆတ္ဆတ္တုန္ရွာသည္အထိ ေၾကာက္ရြံ ႔ေနရွာသည္။ လူ႔ဘီလူးႀကီး သံုးေယာက္ၾကား၌ အသက္ေပ်ာက္ေနရွာသူက သူမတို႔ တစ္ရြာထဲေန သူငယ္ခ်င္း။ အျဖစ္ဆိုးလွခ်ည့္ရဲ ႔ …။

“ဘယ္လိုလဲ .. မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ငါေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္ၾကမွာလား .. ငါ့တပည့္ေတြ လက္ထဲအပ္လိုက္ရမလား …“ “က် .. က်မ …“ ေစာက္ဖုတ္ တစ္ခုခုလံုး ေသြးခ်င္းနီနီကာ ေပါက္ၿပဲေနၿပီး တကိုယ္လံုး အညိဳအမည္းဆြဲေနသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ၏ ကံၾကမၼာဆိုးေၾကာင့္ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ စကားေတာင္ မဆိုႏိုင္။ ႏႈတ္ခမ္းေတြ တလႈပ္လႈပ္ျဖစ္ကာ မ်က္ႏွာက ဇီးရြက္ေလာက္ပဲ ရွိေတာ့မည္။ “ေဟ့ .. ငါေမးေနတယ္ ေလ .. မၾကားဘူးလား .. ဘာလဲ ..မင္းတို႔က ဟိုေကာင္ေတြ လီးကို ပိုႀကိဳက္လို႔လား ..“ “မ .. မဟုတ္ပါဘူး … က် .. က်မတို႔ ကို သနားပါ … က်မတို႔ သူတို႔နဲ႔ မ .. မလုပ္ပါရေစနဲ႔ ..“ “ဒါဆို မင္းတို႔က ငါလုပ္တာပဲ ခံခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့ .. ဟုတ္လား ..“ “က် .. က်မ .. အဟင့္ .. အဟင့္ ..“ အႀကီးမျဖစ္သူက ငိုေတာ့ အငယ္မ ျဖစ္သူကပါ မ်က္ရည္တၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်သည္။ ယမရာဇာ မ်က္စိေရွ႔မွ ျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ၿပီး သေဘာအက်ႀကီး က်သည္။ တဟားဟား ရယ္ေမာရင္း ေနာက္ဘက္နားတြင္ ရွိေသာ ေက်ာက္သားထိုင္ခံုတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။

“ေဟ့ေကာင္ေတြ … အဲဒီ ဟာမကို ဆြဲထုတ္ၿပီး မင္းတို႔ အျပင္ထြက္သြားေတာ့ …“ လီးတန္းလန္းႏွင့္ လူ႔ဘီလူးသံုးေကာင္က တဂီးဂီးႏွင့္ အသံျပဳရင္း ေပါင္ၿပဲၿပီး ေသေနသည့္ မိန္းကေလးကို ေျခေထာက္ကဆြဲ၍ အျပင္ထြက္သြားၾကသည္။ ေက်ာက္ဂူအခန္းထဲတြင္ ယမရာဇာႏွင့္ ဟီရာနား ရြာမွ ညီအစ္မေခ်ာတို႔သာ က်န္ခဲ့ေတာ့သည္။

ယမရာဇာတစ္ေယာက္ ငရဲတံခါးဖြင့္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပားကို ရွာေဖြေနသည္မွာ ဒီေန႔ပါႏွင့္ဆို ငါးရက္ရွိၿပီ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုးရသည့္ သတင္းက ဟီရာနားရြာသို႔ ညႊန္ျပသျဖင့္ ထိုရြာကို သူ႔သစၥာခံ Orc ေတြႏွင့္ ၀င္စီးခဲ့သည္။ ဟီရာနားရြာသည္ ရြာငယ္ေလးတစ္ခုသာ ျဖစ္ၿပီး လူေနအိမ္ေျခရယ္လို႔ မယ္မယ္ရရ ရွိသည္မဟုတ္။ တကယ္ဆို သူလိုခ်င္သည့္ သတင္းရဖို႔ပဲ ယမရာဇာ ေဆာင္ရြက္သင့္ေသာ္လဲ ယမရာဇာဆိုသည့္ မိစာၦဆိုးက ဇာတိေလးေတာ့ ျပခ်င္ေသးသည္။ တစ္ရြာလံုးကို မီးေလာင္တိုက္သြင္းခဲ့ယံုမက လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပား၏ ေနရာကို ေျပာျပခဲ့သည့္ ရြာေခါင္းေဆာင္၏ သမီးႏွစ္ေယာက္ကိုပါ သူ႔အတြက္ ေခၚလာခဲ့သည္။ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ခမ်ာ တစ္ရြာလံုး၏ အျဖစ္ဆိုးကို မ်က္စိေရွ ႔တြင္ ေတြ႔ခဲ့ရယံုမက၊ လူ႔ဘီလူးေတြ ဆြဲေခၚလာခဲ့သည့္ သူငယ္ခ်င္း .. ရက္ရက္စက္စက္ မုဒိန္းက်င္ခံရတာကိုလဲ မၾကည့္ခ်င္မွအဆံုး ျမင္ခဲ့ရသည္။ ေၾကာက္ရြံ ႔မိသည္မွာ လိပ္ျပာလြင့္စဥ္မတတ္ပင္။

“လာခဲ့စမ္း .. မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ …“ ေကာင္မေလး ႏွစ္ေယာက္ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ ႔ရြံ ႔ႏွင့္ ယမရာဇာ ေရွ ႔ေရာက္လာသည္။ ယမရာဇာက တစ္ခ်က္ စူးခနဲ ၾကည့္လိုက္သည္တြင္ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိပဲ ေခါင္းငံု႔သည္။ အႀကီးမက ညာလက္ႏွင့္ ဘယ္ဘက္လက္ေမာင္းကို ျပန္ပြတ္ေနသလို၊ အငယ္မေလးကလဲ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ အခ်င္းခ်င္း ဆုပ္နယ္ေနသည္။ “ထိုင္ၾကစမ္း ..“ “ေျပာစမ္း .. မင္းတို႔ နာမည္ေတြ …“ “က် .. က်မက သာသာ .. သူက ၀ါ၀ါ ..“ “နာမည္ေလးေတြနဲ႔ မင္းတို႔ လုိက္သားပဲ .. ေျပာစမ္းပါဦး .. မင္းတို႔ေယာက်္ားနဲ႔ အိပ္ၿပီးၿပီလား .. ဟီး .. ဟီး ..“ ဘာအေျဖရမည္ဆိုတာ သိေနသည့္တိုင္ ေကာင္မေလးေတြ စိတ္လႈပ္ရွားေအာင္ တမင္ေမးလိုက္တာ ျဖစ္သည္။ ထင္သည့္အတုိင္းပဲ။ အငယ္မေလး ၀ါ၀ါက မ်က္လံုးေလး ပို၀ိုင္းသြားသလို၊ သာသာ ႏႈတ္ခမ္းေလးကလဲ ဟသြားရွာသည္။ ေၾကာက္ရြံ ႔ေနသည့္ၾကားမွ ရွက္ေသြးျဖာသြားရၿပီး ေခါင္းကေလးငံုကာ မပြင့္တပြင့္ ေျဖရွာသည္။ “မ .. မအိပ္ရ ေသးပါဘူး …“ “တကယ္လား .. ေနာက္မွ မင္းတို႔ ငါ့ကို လိမ္ေနတာဆိုရင္ ငါ့တပည့္ေတြကို ျပန္ေခၚလုိက္မွာ ..“ “မ .. မေခၚပါနဲ႔ .. ရွစ္ႀကီးခိုးပါတယ္ .. က် .. က်မတို႔ … အ ဟင့္ .. ဟင့္ ..“ “ဟိတ္ .. ေတာ္ၾကစမ္း ငိုေနတာေတြ .. ငါ ေနာက္ထပ္ မင္းတို႔ဆီက မ်က္ရည္က်တာမျမင္ခ်င္ဘူး .. နားလည္လားးးးးးးး “

အသံနက္ႀကီးေၾကာင့္ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ငိုသံက တိခနဲ တိတ္သြားသည္။ ယမရာဇာ ေျခေထာက္ကို ဆန္႔ကာခြဲထုတ္လိုက္ၿပီး ၀တ္ရံုစကို ဖယ္သည္။ ဗလာလြတ္သြားသည့္ ေပါင္ၾကားမွ ဘြားခနဲ ေပၚလာသည္က ငရုတ္က်ည္ေပြ႔ႀကီး အလား ထင္ရသည့္ လိင္တံ။ “အို ..“ “ဟင္ ..“ “ေဟ့ .. ဘာျဖစ္လို႔ မ်က္ႏွာလႊဲသြားရတာလဲ … ျပန္လွည့္စမ္း မင္းတို႔မ်က္ႏွာေတြ ..“ ေကာင္မေလး ႏွစ္ေယာက္ ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ တရမ္းရမ္းျဖစ္ေနသာ အတံႀကီးကို ျပန္ၾကည့္ရသည္။ ယမရာဇာက ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ ၀င္လာလို႔ရေအာင္ ေျခေထာက္ကို ထပ္ကားသည္။ “ငါ့လီးကို လက္နဲ႔ဆုပ္ၿပီးပြတ္စမ္း … “ ဒီအေျခအေနေရာက္မွာေတာ့ သာသာတို႔မွာ ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းမရွိေတာ့ပါ။ ရင္နာနာႏွင့္ပင္ လိင္တံဆီကုိ လက္လွမ္းလိုက္ရသည္။ ၀ါ၀ါ့လက္က လိင္တံအရင္းကို ဆုပ္ကိုင္မိသြားၿပီး၊ သာသာကေတာ့ ထိပ္ဖ်ားပိုင္းကို ကိုင္မိသည္။ ပူေႏြးေနသည့္အေခ်ာင္းႀကီးက ႏူးညံ့လွသည့္လက္ဖ၀ါးျပင္ထဲတြင္ သက္ရွိသတၱ၀ါတစ္ေကာင္လို တရုန္းရုန္းျဖစ္ေနသည္။

“ကိုင္ၿပီး .. ၿငိမ္မေနၾကနဲ ႔.. ထိပ္ဖူးကို လ်ာနဲ႔လ်က္ေပး .. လုပ္ .. လုပ္ေလ .. ငါေျပာေနတာ မၾကားဘူလား ..“ မ်က္ရည္ကိုယ္စီ ၀ိုင္းေနေသာ သာသာႏွင့္၀ါ၀ါ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အားေပးသည့္အၾကည့္ႏွင့္ၾကည့္သည္။ အရင္ဆံုး သာသာေခါင္းကေလး နိမ့္က်သည္။ ထိပ္လံုးႀကီးႏွင့္ တစ္လက္မေလာက္ အကြာအေရာက္ ၊ လွ်ာနီနီေလးကို ထုတ္ၿပီး လ်က္ေပးလိုက္သည္။ “အင္း … လ်က္စမ္း .. မင္းၿပီးရင္ မင္းညီမအလွည့္ .. ဟိုေကာင္မေလး မင္းအစ္မ ဘယ္လိုလုပ္ေပးတယ္ဆိုထား ၾကည့္ထားဦး …“ ယမရာဇာ ဇိမ္က်ေနသည္ေတာင္မွ ၀ါ၀ါကို လွမ္းေဟာက္ေသးသည္။ ၿဖဲေျခာက္သည့္ သေဘာ။ မဟုတ္ေသးဘူး။ ၿဖဲေျခာက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ၿဖဲလိုးတာလို႔ ဆုိရမယ္။ ေျခာက္တာေတြ မေျခာက္တာေတြ ယမရာဇာ စိတ္မ၀င္စား။ မာယာေဒ၀ီ မရွိေတာ့ကတည္းက မာတင္းေနသည့္ လိင္တံအတြက္ ေျဖေလ်ာ့ဖို႔သာ စိတ္၀င္စားသည္။ ေဟာက္စားလုပ္လို႔ ရတုန္း လုပ္သည့္သေဘာသာ ျဖစ္သည္။ ဟုတ္သည္။ တကယ္လဲ သူက ေဟာက္ၿပီး စားမွာပဲေလ။ အ ဟက္ .. ဟက္ ..။

“ေတာ္ၿပီ .. မင္း ညီမကို အလွည့္ေပးလုိက္ဦး ..“ ၀ါ၀ါအလွည့္ေရာက္လာသည္။ ၀က္ျဖစ္မွေတာ့ ေခ်းေၾကာက္လို႔ မျဖစ္ဆိုၿပီး စိတ္အားတင္းကာ သူမေရွ႔က အစ္မျဖစ္သူ လုပ္သြားသည့္အတိုင္း လုပ္ရသည္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ မသတီလိုက္သည့္ျဖစ္ခ်င္း။ ေအာ့အန္ခ်င္သည့္စိတ္ကို မနည္းထိန္းထားရသည္။ ၀ါ၀ါလွ်ာနီနီေလးက ထိပ္ဖူးကို ပတ္ခ်ာလည္လ်က္ေပးေနစဥ္တြင္ ယမရာဇာက သာသာေခါင္းကို လွမ္းကိုင္သည္။ ေအာက္ကိုအားႏွင့္ဖိခ်လိုက္ေသာအခါ ေဂြးဥႀကီးေတြႏွင့္ သူမပါးစပ္က ထိသည္။ ယမရာဇာ ဘာလိုခ်င္တယ္ဆိုတာ သာသာက ရိပ္မိသည္မို႔ ပါးစပ္ကိုဟ၍ စုပ္ေပးလိုက္သည္။ “ေအး .. ဒီလိုမွေပါ့ … ေကာင္းတယ္ကြာ … ဟုတ္ၿပီ ..“

ယမရာဇာ မာန္တက္လာၿပီး ၀ါ၀ါေခါင္းကိုဆြဲကိုင္၍ ထိုးေညွာင့္သည္။ လိင္တံႀကီးက မဆန္႔မၿပဲ၀င္သြားၿပီး အာေခါင္ကိုလာေထာက္သည္။ ၀ါ၀ါတစ္ေယာက္ ပ်ဳိ႔တက္လာၿပီး မ်က္ရည္၀ဲတက္သည္။ ယမရာဇာ ေပါင္ၾကားကို အတင္းလက္ႏွင့္တြန္းထုတ္သည္။ မရ။ တစ္စကၠန္႔၊ ႏွစ္စကၠန္႔၊ စကၠန္႔ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားသည္။ ၀ါ၀ါမ်က္ႏွာက ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ ျဖစ္လာၿပီး တအင္းအင္းေအာ္သံက လည္ေခ်ာင္းထဲမွ ထြက္က်သည္။ “က် မ .. က်မ ညီမေလးကို သနားပါဦးးးးး …“ သာသာတစ္ေယာက္ ညီမျဖစ္သူ အျဖစ္ကို ျမင္ၿပီး မ်က္လံုးျပဴးမ်က္ဆံျပဴးႏွင့္ ေတာင္းပန္သည္။ ထိုေတာ့မွ ယမရာဇာ ၀ါ၀ါေခါင္းကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားမႈကို လႊတ္ေပးလိုက္သည္။ “အ ဟြတ္ .. ေအာ့ …“ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆိုကာ တံေတြးေတြ စီးက်ေနသည့္ ၀ါ၀ါအျဖစ္ကို ၾကည့္ၿပီး ယမရာဇာ တဟားဟားရယ္သည္။ တစ္ဆက္တည္း သာသာ့ကို လက္တစ္ဖက္ထဲႏွင့္ ဆြဲထူလိုက္သည္။

“ၿဗိ .. ၿဗိ ..“ ယမရာဇာ လက္က ဘယ္ညာႏွစ္ခ်က္လႈပ္လိုက္သည္ႏွင့္ သာသာကိုယ္ေပၚရွိ အ၀တ္ေတြက အကုန္ၿပဲဆုတ္ကာ ပါကုန္သည္။ ေအာက္ပိုင္းမလံုေတာ့သလို၊ အေပၚပိုင္းတြင္လဲ ဟာလာဟင္းလင္း။ အရြယ္ေရာက္ၿပီးခါစ အပ်ဳိႏို႔ေလးေတြမို႔ တင္းကာ၀င္းေျပာင္ေနသည္။ “လာခဲ့စမ္း …“ ယမရာဇာ၏ ၾကမ္းတမ္းမႈကို ေသြးပ်က္မတတ္ ထိတ္လန္႔သြားၿပီး ေနာက္ဆုတ္ေျပးဖုိ႔ ျပင္ေနသည့္ သာသာ၊ လက္အဆြဲခံလိုက္ရၿပီး ဇြိခနဲ ပါသြားသည္။ ယမရာဇာက ညိဳညိဳ၀င္း၀င္း ေပါင္တံႏွစ္ေခ်ာင္းကို တင္ပါးလံုးလံုးေလးေအာက္မွ ခြဲကိုင္ၿပီး သူ႔ကိုယ္ႏွင့္ကပ္သည္။ မဟတဟေလး ျဖစ္သြားသည္ အဖုတ္၀ေလးႏွင့္ တံေတြးေတြစိုရႊဲေနသည့္ ထိပ္လံုးႀကီး ေတ့မိသြားသည္။ ယမရာဇာ ၾကမ္းၿပီ။ သူ႕အားႀကီးႏွင့္ မညွာမတာ သာသာ့ကိုယ္ေလးကို ဆြဲခ်သည္။ လိင္တံထိပ္က ပထမ၀င္ေတာင္မ၀င္ခ်င္။ အေပါက္၀ေလးက ခ်ဳိင့္ၿပီးေတာ့ တင္းခံထားေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ယမရာဇာ ဆက္တိုက္ဖိခ်မႈကိုေတာ့ မခံႏိုင္။ အတင္းပြတ္တိုက္ထိုးခြဲၿပီး အထဲကို ကြ်ံ၀င္သြားသည္။

“အားးးးးးးးးးး .. ေသပါၿပီ .. အေမေရ ႔…“ သာသာတစ္ေယာက္ မခ်ိမဆန္႔ကို ေအာ္မိသည္။ ယမရာဇာအဖို႔ေတာ့ ေအာ္ေလ ႀကိဳက္ေလပဲေလ။ အစကတည္းက သူက ဒီညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကို သနားသည္မွ မဟုတ္တာ။ သူ႔ဆႏၵျပည့္ဖို ႔အေရးက အဓိကမို႔ ဖိခ်ေနမႈကို လံုးလံုးမေလွ်ာ့။ အဖုတ္၀ကၿပဲလန္ၿပီး အထဲကို၀င္သြားသည္။ သာသာတစ္ေယာက္ နာက်င္မႈဒဏ္ေၾကာင့္ မ်က္ျဖဴလန္မတတ္ျဖစ္သည္။ ယမရာဇာကမူ ညွာေနသည္မရွိ။ အကုန္လံုး၀င္သြားသည္ႏွင့္ သာသာကိုယ္ေလးကို ပင့္မၿပီး ျပန္ျပန္ေဆာင့္ခ်သည္။

၀ါ၀ါသည္ အစ္မျဖစ္သူ အျဖစ္ကိုၾကည့္ၿပီး ေၾကာက္လိုက္သည္မွာ ေသးေတာင္မွ ျဖန္းျဖန္းပါသည္။ ဒါေပမယ့္ သူမမွာ ဒီလိုျဖစ္လို႔ ျဖစ္မွန္းေတာင္ မသိဘူး။ ထြက္ေျပးဖို႔ရန္လဲေမ့ေနၿပီး မ်က္လံုးအျပဴးသားႏွင့္ သူမမ်က္ႏွာေရွ႔က လိင္တံႀကီးကို ေၾကာင္ၿပီးၾကည့္ေနမိသည္။ မ်က္စိထဲတြင္ ေသြးစေသြးနေတြ ေပေနေသာ အေခ်ာင္းႀကီးက သာသာအဂၤါထဲကို မဆန္႔မၿပဲ အ၀င္အထြက္ျဖစ္ေနက သူမကို ညိဳ႔ထားသလိုျဖစ္သည္။ ေၾကာက္လြန္းအားႀကီးသျဖင့္ သူမေခါင္းထဲတြင္ ဘာစဥ္းစားဥာဏ္မွ မရွိေတာ့။ “သြားေတာ့ .. မင္းညီမကို လိုးေတာ့မယ္ …“ ယမရာဇာ တြန္းခ်လိုက္သည္တြင္ သာသာကိုယ္က ေခြေခြေလး ပံုလဲက်သည္။ တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္ႏိုင္ပဲ ၿငိမ္သက္သြားသည္မို႔ ေသသြားၿပီလားေတာင္ မသိ။ ယမရာဇာ အရည္ေတြေပလပြႏွင့္ အတံႀကီးကို ၀ါ၀ါဘက္လွည့္သည္။ “ေလးေဘာက္ေထာက္ၿပီး ကုန္းစမ္း …“ ၀ါ၀ါက ေၾကာင္ေနၿပီမို႔ ယမရာဇာခိုင္းသည္ကို မသိေတာ့။ မ်က္ေတာင္မွ်ပင္မခတ္ႏိုင္ပဲ မ်က္ဆံေသေနသည့္ ၀ါ၀ါကိုၾကည့္ၿပီး သူမဘာျဖစ္ေနသည္ဆိုတာ ယမရာဇာ သိသည္။ ထပ္မေျပာေတာ့ပဲ သူ႔ဖာသာသူ ၀ါ၀ါကိုယ္ေလးကို ဆြဲလွည့္လိုက္သည္။ “ဟ .. မင္းကေတာင္ ေသးေတာင္ ထြက္က်ေနတာလား .. ဟား .. ဟား .. ေကာင္းတယ္ .. စိုရႊဲေနေတာ့ မင္းအစ္မလို မနာတာဘူးေပါ့ .. ဟား .. ဟား …“ အကြက္လိုက္ႀကီး စိုေနသာ ထမိန္ကို ဆြဲခြ်တ္လိုက္ေတာ့ အရည္တလက္လက္စိုေနသည့္ အဖုတ္က ေပၚလာသည္။ ယမရာဇာ မဆိုင္းမတြပင္ ၀ါ၀ါတင္ပါးေနာက္တြင္ ဒူးေထာက္၍ ထုိင္သည္။ တရမ္းရမ္းျဖစ္ေနသည့္ လိင္တံထိပ္ဖူးက ေပါင္တံၾကားရွိ အဖုတ္ဆီသို႔ တန္းေထာက္မိသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ “ေသပါၿပီ .. အေမေရ“ ဆိုသည့္ ေအာ္သံကို အစ္မၿပီးေတာ့ ညီမျဖစ္သူဆီမွ ဆက္ၾကားလိုက္ရေလသည္။ ငရဲတံခါးပြင့္သည္ မပြင့္သည္မသိ။ သာသာႏွင့္ ၀ါ၀ါတို႔ကေတာ့ အရွင္လတ္လတ္ႏွင့္ ငရဲကို ေရာက္ဖူးသြားေခ်ေလၿပီ ….။

သီဟ၏ မူလ၀ိညာဥ္ကို ျပန္ရလာကတည္းက ေနာ္၀တီပညာကို ကလ်ာဏီတို႔ ေလးစားၿပီးသားျဖစ္သည္။ အခု မ်က္စိေရွ႔တြင္ Minotaur ေခါင္းေဆာင္က ေသေနရာမွ ထ၍ စကားေျပာသည္ကို ျမင္သည္၌ ပို၍ေလးစားမိသည္ဟု ဆိုရမည္။ သု၀ဏႏွင့္ သီဟႏွစ္ေယာက္ေပါင္း၍ ညွင္းပန္းႏိွပ္စက္ခဲ့သည့္တိုင္ ဒီ Minotaur က အေသတာ ခံသြားသည္။ ယမရာဇာ ရွိေနရာႏွင့္ ပတ္သက္၍ စကားတစ္လံုးမွ မထြက္။ ေမးလို႔မရသည့္အဆံုး အေပ်ာက္ရွင္းၿပီးကာမွ ေနာ္၀တီက သူမအစြမ္းႏွင့္ ၀ိညာဥ္ကို ေခၚၿပီး ေမးခဲ့တာျဖစ္သည္။ ထိုေရာအခါတြင္မူ သီဟတို႔ေမးတုန္းက မရသည့္ ယမရာဇာ၏ အႀကံကို သူတို႔ သိလာရသည္။

“ဒါဆို .. က်မတို႔ ျမန္ျမန္လိုက္မွ ျဖစ္မယ္ … ယမရာဇာ လက္ထဲကို လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပား ရသြားရင္ ငါးပါးေမွာက္ၿပီသာမွတ္ …“ ကလ်ာဏီ စကားကို အားလံုးက လက္ခံပါသည္။ ေနာ္၀တီ အစီအစဥ္ႏွင့္ပင္ သူတို႔ လိုအပ္မည့္ ပစၥည္းေတြကုိ ထုတ္ပိုးၿပီး ဒုန္းစိုင္းထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ ေနာ္၀တီေနရာကေန သြားလွ်င္ ယမရာဇာ သြားမည္ဟု သိခဲ့ရေသာ ဟီရာနားရြာသည္ တစ္ပတ္တာမွ် သြားရမည့္ ခရီးျဖစ္သည္။ အခုအတိုင္းဆိုလွ်င္ သီဟတို႔က နဲနဲေတာင္ ေနာက္က်ေနေသးသည္ဟု ေျပာလို႔ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သူတို႔ေတြ ေန႔မအား၊ ညမအား ခရီးႏွင္လာခဲ့ရာ ငါးရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ ဟီရာနား ရြာသို႔ ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္။

“ဟာ .. ရက္စက္လိုက္တာ …. ယမရာဇာ .. ေတာက္ … ေတြ႔လို႕ကေတာ့ ေသၿပီသာမွတ္ …“ အခုထက္ထိ ယမရာဇာ၏ အားနည္းခ်က္ကို မသိေသးသည့္တိုင္ မ်က္စိေရွ ႔ကျမင္ကြင္းေၾကာင့္ သီဟ ေသြးပြက္ပြက္ဆူသည္။ ဟီရာနားရြာသည္ တစ္ရြာလံုး မဲျပာက်ေနၿပီး သုသန္တစျပင္ကမွ ပိုၾကည့္ေကာင္းေနဦးမည္။ မီးေလာင္ကြ်မ္းၿပီး ေသေနက်ေသာ အေလာင္းေတြက ဟိုတစ္စ၊ ဒီတစ္စ။ ကြန္မန္ဒို စစ္သားတစ္ေယာက္မို႔ ဒါမ်ဳိး သူျမင္ဖူးခဲ့ေသာ္လဲ ေခါင္းတျခား ကိုယ္တျခား၊ လက္တျခား ေျခတျခား အဂၤါ မစံုေသာ အေလာင္းေတြက ယမရာဇာ၏ လူမဆန္ေအာင္ရက္စက္မႈကို မီးေမာင္းထိုးျပေနသည္။ သီဟသာမက သူတို႔ တစ္ဖြဲ ႔လံုး အံကိုတင္းတင္းႀကိတ္ထားရသည္။ အခုထြက္လာသည့္ မစ္ရွင္(misson) တြင္ ဖာသိဖာသာပံုစံျဖင့္ ေနလာခဲ့သည့္ သု၀ဏပင္လွ်င္ ယမရာဇာကို ေျပးသတ္ခ်င္စိတ္ ခ်က္ခ်င္းေပါက္သည္။

“အခု ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ .. ကလ်ာဏီ .. ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ ကမာၻ (The Lost World) ကိုရွာဖို႔ လမ္းစေပ်ာက္ၿပီ …“ “ဟို .. ေသေနတဲ့ လူေတြဆီက ၀ိညာဥ္ကို ေခၚေမးလို႔မရဘူးလား .. ေနာ္၀တီ ..“ “ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ ကလ်ာဏီရယ္ .. ေသတာကျဖင့္ ၾကာလွၿပီ .. ရေတာင္မွ က်မေခၚမေမးခ်င္ဘူး .. ဒီေလာက္အျဖစ္ဆိုးနဲ႔ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့သူေတြဆီက ၾကားရမယ့္ စကားကို က်မ နားမေထာင္ႏိုင္ဘူး ..“

ေနာ္၀တီေျပာသည္က ဟုတ္ပါသည္။ အားလံုးထဲတြင္ အသက္အရွည္ဆံုးျဖစ္ၿပီး၊ အေတြ႔အႀကံဳလဲမ်ားသည့္ ကလ်ာဏီ .. အခုေတာ့ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိ။ Minotaur ဆီမွ ေနာက္ဆံုးရခဲ့သည့္ သတင္းက ဟီရာနားရြာ သူႀကီးျဖစ္သူသည္ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာကမာၻႏွင့္ ပတ္သက္၍ လမ္းညႊန္ႏိုင္သည္ဆိုတာကို ..။

“ဒီလို လုပ္ၾကည့္ရေအာင္ .. က်ေနာ္တို႔ေတြ ဒီနားပတ္၀န္းက်င္ကို လိုက္ရွာၾကည့္ၾကရေအာင္ .. အကယ္၍သာ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားတဲ့ ရြာသူရြာသားေတြ ရွိခဲ့ရင္ အနည္းဆံုးေတာ့ ယမရာဇာ ဘယ္ဘက္ထြက္သြားတယ္ဆိုတာ ေမးၾကည့္လို႔ ရႏိုင္တယ္ ..“ သီဟ စကားကို အားလံုးလက္ခံပါသည္။ ရြာကိုပတ္ေကြ႔ကာ ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး အေနာက္ဘက္တြင္ ျမင္ေနရေသာ ေတာင္တန္းဆီသို႔ ျမင္းေတြကို ဦးတည္လိုက္သည္။ သီဟ အေတြးက မမွားပါ။ ေတာထဲသို႔ ၀င္ရာလမ္းစတြင္ ေျခရာေတြ ရႈပ္ေထြးေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ လင္းသဒၵါ ျမင္းေပၚကေန ဆင္းၿပီး ေျခရာတစ္ခုကို လက္ညိဳးထိုးျပသည္။

“ဒါ … Orc ရဲ ႔ေျခရာမဟုတ္လား ..“ ကလ်ာဏီ လွမ္းေမးသည့္ စကားကို လင္းသဒၵါက ေခါင္းညိတ္ၿပီး ဟုတ္မွန္ေၾကာင္း ေထာက္ခံလိုက္သည္။ ေျမျပင္ႏွင့္မ်က္ႏွာကို ထိမတတ္ကပ္လိုက္ၿပီး သူမ မ်က္စိကိုမွိတ္သည္။ လင္းသဒၵါ၏ ၀ံပုေလြနားရြက္တစ္စံု ေထာင္လာၿပီး စကၠန္႔အနည္းငယ္ အၾကာတြင္ မ်က္စိျပန္ပြင့္သည္။ ေတာင္ဘက္ကို လက္ညိဳးထုိးျပၿပီး .. “သူတို႔ေတြ ဒီဘက္ကို ထြက္သြားတယ္ …“ “ျမင္းေတြ ထားခဲ့မွ ရမယ္ .. Orc ေတြက ျမင္းအနံ႔ကို တစ္မိုင္အကြာေလာက္ကတည္းက အနံ႔ခံႏိုင္တယ္ ..“

သီဟတို႔ ေျခက်င္ ၀င္လာခဲ့ၾကသည္။ လင္းသဒၵါက ေရွ႔ဆံုးက၊ သူက ေနာက္က။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးသည္ တစ္ဦးစိတ္ကိုတစ္ဦး နားလည္သည့္ႏွယ္ စကားတစ္ခြန္းမွ ေျပာစရာမလိုပဲ မ်က္ရိပ္မ်က္ခ်ည္ႏွင့္ပင္ ေတာတိုးလာခဲ့သည္။ သီဟေရာ၊ လင္းသဒၵါ၏ လႈပ္ရွားမႈက ေၾကာင္တစ္ေကာင္အလား သြက္လက္ေပါ့ပါးလွသည္။ “ရွင္ .. သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေျပာတဲ့ prophecy က အမွန္ပဲလား ..“ “က်မ စိတ္ထဲမွေတာ့ တစ္ထစ္ခ်ယံုတာပဲ .. သီဟ ပံုစံက ထူးျခားတယ္ဆိုတာေတာ့ ရွင္လဲပဲ သိမွာပါ ..“ ကလ်ာဏီ ႏွစ္ကိုယ္ၾကားေလသံႏွင့္ ေနာ္၀တီကို အေျဖေပးလိုက္သည္။ ေနာ္၀တီက ေနာက္ထပ္ ထပ္မေမးေတာ့။ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္ၿပီးေတာ့သာ သေဘာက်ဟန္ႏွင့္ ၿပံဳးသည္။ ယမရာဇာဆိုသည့္ မိစာၦထိပ္သီးကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ဆိုသည္မွာ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကိုယ့္ေသတြင္းကိုကိုယ္တူးတာႏွင့္ တူလွသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္မ်ဳိးသားလံုး၊ တစ္ေလာကလံုး၏ အေရးမို႔ သူမ ဒါကို လ်စ္လ်ဴရႈမထားႏိုင္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သူမပါ လိုက္ခဲ့တာျဖစ္သည္။ သူမကေတာ့ ထားလိုက္ပါေတာ့။ ေနာ္၀တီ ေခါင္းငဲ့၍ ေနာက္ကလိုက္လာသည့္ သု၀ဏကို လွည့္ၾကည့္သည္။ သု၀ဏက သူမလွည့္ၾကည့္တာကို သတိမျပဳမိ။ စီစီဟန္ႏွင့္ အၾကည့္ခ်င္းဆံုေနၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား လူခ်င္းထိမတတ္ပူးကပ္ေနၾကၿပီး မထိခလုတ္၊ ထိခလုတ္ရွိေနသည္။ ေနာ္၀တီ မ်က္ေမွာင္က်ဳံ ႔ၿပီး ေရွ႔သို႔ျပန္လွည့္လိုက္သည္။ အစတုန္းကေတာ့ သု၀ဏကို ျပန္လႊတ္ဖို႔ သူမ စိတ္ကူးေသးသည္။ ဒီအတိုင္းသာဆို ဒီေကာင္ေလးသည္ ျပန္ဖို႔ေျပာရင္ေတာင္မွ ျပန္သြားမည့္ အရိပ္အေယာင္ မေပၚ။ မတတ္ႏိုင္။ သူမကို အကာအကြယ္ေပးဖို႔ဆိုၿပီး သက္ေတာ္ေစာင့္အျဖစ္ လႊတ္လိုက္ေသာ elf council ကိုသာ ရွင္းျပရေတာ့မည္။ ဒါေပမယ့္ ဒါကလဲ သူမ အသက္ရွင္ၿပီး က်န္ခဲ့ဦးမွ ..

ေရွ႔ဆံုးမွ သြားေနသူ လင္းသဒၵါက လက္ေထာင္ျပသည္တြင္ အားလံုးေျခလွမ္းေတြကို ရပ္လိုက္သည္။ သီဟက ထပ္ဆင့္လက္ကို ဘယ္ညာခြဲ၍ ျပသည္။ သု၀ဏႏွင့္ စီစီဟန္က ဘယ္ဘက္ျခမ္းရွိ သစ္ပင္ေတြေနာက္ ေျပး၀င္လိုက္သလို၊ ေနာ္၀တီတို႔က ညာဘက္ျခမ္းကို ေျပးကပ္သည္။ မ်က္ႏွာေရွ႔တြင္ ကြယ္ေနေသာ ခ်ဳံဖုတ္က သစ္ကိုင္းဖယ္၍ ေနာ္၀တီၾကည့္သည္။ ဘီလူးေတြ …

ဟုတ္သည္။ သူမတို႔ေရွ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ေက်ာက္ဂူ၀တစ္လံုးရွိၿပီး ထိုေရွ ႔တြင္ ဘီလူးသံုးေကာင္ ဖိုခေနာင့္ဆိုင္ထိုင္ေနၾကသည္။ သူတို႔အလယ္၌ မီးပံုတစ္ခု ဖိုထားတာ ေတြ႔ရၿပီး ထိုမီးဖိုေပၚတြင္ အလ်ားလိုက္ တုတ္ႏွင့္ထိုးကာ ကင္ထားသည့္က … “ေတာက္ … မိုက္ရိုင္းလိုက္တဲ့ ေကာင္ေတြ …“ သီဟ ေဒါသေတြ အလိပ္လိုက္ထြက္သည္။ လင္းသဒၵါသာ သူ႔လက္ကို ဖမ္းမဆြဲထားလွ်င္ ရိုင္ဖယ္ေျပာင္း၀က က်ည္ေတြပလူပ်ံထြက္ကုန္မွာ ေသခ်ာသည္။ ဘီလူးေတြမို႔ လူသားစားႏိုင္သည္ဆိုတာ သီဟ စဥ္းစားမိေပမယ့္ တကယ္တမ္း ျမင္ရေတာ့ ေအာ့ႏွလံုးနာလွသည္။ ကံၾကမၼာဆိုးႏွင့္ ရင္ဆိုင္လိုက္ရသည့္ လူသားအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိရသည္။ အသားေတြက နီရဲေပါက္ၿပဲေနသည့္တိုင္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ဆိုတာေတာ့ ပီပီျပင္ျပင္ ျမင္ေနရသည့္ အဂၤါရပ္ေတြေၾကာင့္ သိသာႏိုင္ပါသည္။ ကလ်ာဏီတို႔ေရာ၊ စီစီဟန္တို႔ပါ လက္နက္ေတြ အသီးသီး ဆြဲထုတ္ၿပီးသား ျဖစ္သည္။ အကုန္လံုး ေသေသေၾကေၾက တိုက္ခိုက္ဖို႔ တာဆူေနၾကၿပီ …။

လူ႔ဘီလူးေတြ၍ အရြယ္အစားကိုၾကည့္ၿပီး သီဟ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားသည္။ Minotaur ေတြတုန္းကေတာင္ သူတို႔ မနည္းတိုက္ခဲ့ရတာျဖစ္သည္။ အခု သူတို႔ဘက္ကေျခာက္ေယာက္ရွိေပမယ့္ ဒီလူ႔ဘီလူးသံုးေကာင္ကို ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္ပါ့မလား မသိ။ အေလးအနက္ေတြးေနရင္း လက္အလႈပ္တြင္ ေဘာင္းဘီခါးပတ္ေဘးတြင္ ခ်ိတ္ထားသည့္ လက္ပစ္ဗံုးေတြကို သြားစမ္းမိသည္။ ဟုတ္ၿပီ .. ဒါ အႀကံေကာင္းပါ။ သီဟ လက္ဟန္ျဖင့္ အားလံုးကို stand down လုပ္ဖို႔ အခ်က္ျပသည္။ လက္ပစ္ဗံုး သံုးလံုးကို ယူၿပီး ပင္ဆြဲျဖဳတ္သည္။

“ဘုတ္ .. ဘုတ္“ ဆိုၿပီး လိမ့္က်လာသည့္ အသီးသံုးလံုးေၾကာင့္ လူ႔ဘီလူးေတြ ေၾကာက္တက္တက္ျဖစ္သည္။ ဘာသီးမွန္း မသိသည့္ အရာေလးသံုးခုကို သူတို႔ တစ္ခါမွ မျမင္ဘူး။ အေရာင္က အနက္ေရာင္လို၊ အစိမ္းေရာင္လိုလိုႏွင့္။ တစ္ေယာက္ကို တစ္လံုးႏႈန္းႏွင့္ ေကာက္ယူၾကည့္သည္။ ႏွာေခါင္း၀နားကပ္ကာ ဘာလဲဟဆိုၿပီး အနံ႔ခံသည္။

“၀ုန္း .. ၀ုန္း .. ၀ုန္း ..“ ဆက္တိုက္ေပါက္ကြဲသည့္ လက္ပစ္ဗံုးသံုးလံုးတြင္ လူ႔ဘီလူးသံုးေကာင္ မ်က္ႏွာက စုတ္ျပတ္ထြက္သည္။ “အားအား အီးအီး“ ေအာ္ၿပီး ေျမႀကီးေပၚ ပစ္လဲသည္။ သီဟ တံု႔ဆိုင္းမေနပါ။ တဟုန္ထိုး ေျပးထြက္သြားၿပီး ဘီလူးတစ္ေကာင္၏ ရင္ပတ္ေပၚ ခုန္တက္သည္။ ရိုင္ဖယ္ေျပာင္း၀မွ က်ည္ဆံေတြက အလင္းတန္းမ်ား ျဖာထြက္သလိုပင္ ထြက္သည္။ သူ႔ေျခေထာက္ေအာက္ရွိ ဘီလူး မလႈပ္မယွက္ၿငိမ္က်သည္ႏွင့္ က်န္သည့္အေကာင္ေတြ လွမ္းၾကည့္သည္။ သု၀ဏႏွင့္ စီစီဟန္တို႔ အတြဲက လက္မေထာင္ျပသည္။ သီဟ ကလ်ာဏီႏွင့္ေနာ္၀တီ တို႔ရွိေနရာသို႔ ခုန္ကူးမည္အျပဳ ကလ်ာဏီက မလိုေတာ့ဘူးဆိုသည့္ သေဘာႏွင့္ လက္ကာျပသည္။ ဘီလူးေခါင္းတြင္ စိုက္ေနသည့္ ဓါးကို ျပန္ဆြဲထုတ္ၿပီး ဓါးသြားတေလွ်ာက္ ေပေရေနသည့္ ေသြးေတြကို ဘီလူးမ်က္ႏွာႏွင့္ လွမ္းသုတ္သည္။

“အဲဒါ ဘာကို သံုးလိုက္တာလဲ ေမာင္သီဟ …“ “လက္ပစ္ဗုန္းပါ ဆရာမ .. “ “လက္ပစ္ဗုန္းဟုတ္လား .. အဲဒါ ဘယ္လို စုန္းအတတ္မ်ဳိးနဲ႔ လုပ္ထားတာလဲ ..“ ေနာ္၀တီ သိခ်င္ေနမႈကို သီဟ ရွင္းျပဖို႔ အခ်ိန္မရပါ။ “ေနာက္မွ ရွင္းျပမယ္“ ဟုသာ ျပန္ေျပာရင္း ဘီလူးေတြေသဆံုးေနရာေနာက္မွ ဂူထဲသို႕ ၀င္ဖို႔ လက္ဟန္ျပသည္။ ေနာ္၀တီလဲ ဆက္မေမးေနေတာ့ပဲ သီဟကို စူးစမ္းသည့္ အၾကည့္ႏွင့္ၾကည့္၍သာ ေနာက္ကလိုက္ခဲ့သည္။ သူမစိတ္ထဲတြင္ သီဟကို Wizard from Another World ဟု ထင္ေနသည္။ ကလ်ာဏီက ေနာ္၀တီကို ရွင္ေတြးေနသလို က်မလဲ ေတြးခဲ့တာပါဆိုသည့္ သေဘာႏွင့္ ၿပံဳးျပရွာသည္။

တစ္လွမ္းခ်င္း ဂူထဲကို တိုး၀င္လာၾကသည့္ လူစု၊ ေက်ာက္ဂူထဲရွိ အခန္းထဲမွ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ေျခလွမ္းေတြ အလိုလိုရပ္သြားသည္။ သီဟ ေၾကာင္ၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္း မသိ။ ကလ်ာဏီႏွင့္ လင္းသဒၵါက ေရွ႔တိုးထြက္ၿပီး ေမ့ေမ်ာေနသူ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေျပးေပြ႔သည္။ ကိုယ္လံုးတီးႏွင့္ မိန္းမပ်ဳိႏွစ္ေယာက္စလံုး၏ ေပါင္ၿခံမွ ေသြးမ်ားစီးဆင္းက်ေနသည္ဆိုကတည္းက ဘယ္လိုအျဖစ္မ်ဳိးႏွင့္ ႀကံဳခဲ့သည္ဆိုတာ အားလံုးသေဘာေပါက္သည္။ သီဟ “ေတာက္“တစ္ခ်က္ေခါက္ၿပီး အခန္းပတ္ပတ္လည္လည္တြင္ အျခားလွ်ဳိေပါက္ေတြမ်ား ရွိမလားဟု လိုက္ၾကည့္သည္။ မေတြ႔၊ သူတို႔၀င္လာသည့္ အေပါက္သာလွ်င္ ထိုအခန္း၏ တစ္ခုတည္းေသာ ၀င္ေပါက္ျဖစ္သည္။

“သဒၵါ .. သူတို႔ေတြ ..“ “ဟိုဘက္က တစ္ေယာက္ကေတာ့ အသက္မရွိေတာ့ဘူး .. ဒီတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေငြ ႔ေငြ႔ေလးက်န္ေသးတယ္ …“ လင္းသဒၵါလက္ျဖင့္ ေပြ႔ထားသည့္ မိန္းကေလးကို သီဟ ငံု႔ၾကည့္သည္။ အရြယ္ေကာင္းေလး။ တျခားေသာ အဂၤါရပ္မ်ားလဲ အားလံုးေကာင္းလွသည္မွန္း အ၀တ္အစားမဲ့ေန၍ သူျမင္ေနရသည္။ သို႔ေသာ္ တကိုယ္လံုးတြင္ အညိဳအမည္းစြဲေနသည့္ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားက ျမင္မေကာင္း။ သီဟ ေနာ္၀တီဘက္ကို လွည့္ၾကည့္သည္။ ေနာ္၀တီက ေခါင္းခါျပသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့ဘူးဆိုသည့္ သေဘာ …

“ညီမေလး … မမကိုေျပာ … လူယုတ္မာ ဘယ္ထြက္သြားလဲ .... ညီမေလးအတြက္လက္စားေခ်ေပးမယ္ ..“ လင္းသဒၵါစကားေၾကာင့္ အသက္ယဲ့ယဲ့သာ က်န္ေတာ့သည့္ ကေလးမ မ်က္လံုးပြင့္လာသည္။ ႏႈတ္ခမ္းက တလႈပ္လႈပ္ျဖစ္သည္။ စကားေျပာဖို႔ အားယူေနရမွန္း သိသာလွသည္။ “ေျမာက္ .. ေျမာက္ ဘက္ မွာ .. ေရတံခြန္ ရွိ … ေအာက္ ဘ က္ ...“ မိန္းကေလး စကားမဆက္ႏိုင္ရွာ။ “ဘက္“ဆိုသည့္ စကားကိုပင္ မနည္းဆံုးေအာင္ ေျပာရသည္။ မ်က္လံုးေလး အျပဴးသားႏွင့္ လူ႔ေလာကကို စြန္႔ခြာသြားသည့္ မိန္းကေလးကို ေပြ႔ထားရာမွ လင္းသဒၵါ ေျမျပင္ေပၚလဲွခ်ေပးသည္။ ေနာ္၀တီက သူမကိုယ္ေပၚတြင္ ၿခံဳထားေသာ ၀တ္ရံုစကို ျဖဳတ္ကာ ကေလးမေလး၏ ကိုယ္ေပၚသို႔ လႊားေပးလိုက္သည္။ သြားရွာေပဦးေတာ့ မိန္းကေလးေရ .. မင္းအတြက္ ငါတို႔ ယမရာဇာကို လက္စားေခ်ေပးပါ့မယ္ ..

“ကဲ .. က်မတို႔ ဆက္လိုက္ၾကရေအာင္ .. ဒီအတိုင္းဆို ယမရာဇာဟာ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာကမာၻကို ရွာဖို႔ ထြက္သြားတာပဲ ျဖစ္ရမယ္ …“ ကလ်ာဏီ ေကာက္ခ်ခ်သည္ကို အားလံုး လက္ခံသည္။ ဂူထဲမွာ ခ်က္ခ်င္းျပန္ထြက္ၿပီး ေျမာက္ဘက္သို႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္လိုက္သည္။ ထမင္းအိုးတစ္လံုးက်က္ အခ်ိန္ေလာက္တြင္ ကေလးမေလးေျပာလိုက္သည့္ ေရတံခြန္ဆိုတာကို လွမ္းေတြ႔လာရသည္။

တေ၀ါေ၀ါ က်ေနေသာ ေရအဟုန္က ျပင္းထန္လွသည္။ သီဟတို႔ အားလံုးေခါင္းခ်င္းဆိုင္ကာ တိုင္ပင္ၾကသည္။ “ယမရာဇာမွာ အားနည္းခ်က္တစ္ခုခု ရွိတယ္လို႔မ်ား သိလား .. ဆရာမ ..“ “မေျပာတတ္ဘူး .. ေမာင္သီဟ .. ယမရာဇာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ဖူးတဲ့သူေတြမွန္သမွ် ဘယ္သူမွ အသက္ရွင္လ်က္ က်န္ခဲ့တာမ်ဳိး မရွိဘူး …“ “အင္း .. မတတ္ႏိုင္ဘူး .. က်ေနာ္ကေတာ့ ေသေသေၾကေၾက ခ်မယ္ .. ဒီလူယုတ္မာ မိစာၦေကာင္ကို တစ္ေန႔တစ္ရက္ အသက္ရွင္သန္ဖို႔ အခြင့္အေရးထပ္ေပးထားရင္ ကိုယ့္အႏၱရာယ္ကို ကိုယ္ဖိတ္ေခၚေနတာနဲ႔တူေနမယ္ …“ “ကို … သဒၵါ လိုက္ခဲ့မယ္ …“ “ေနခဲ့ပါလား သဒၵါ … “ “ဟင့္အင္း .. မေနခဲ့ခ်င္ဘူး .. ဘာလဲ ကိုက သဒၵါ ကိုအထင္ေသးတာလား ..“

သီဟ ခ်စ္ရသူ၏ ေခါင္းကို အသာေဖးေပြ႔ကာ သူ႔ပုခံုးေပၚေမွးတင္သည္။ သူတို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးခမ်ာ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အတိအလင္း ေမတၱာခ်င္း ဖလွယ္ၿပီးကတည္းက ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည္ႏူးခ်ိန္မရလိုက္။ သိပ္မၾကာခင္တြင္လဲ ယမရာဇာႏွင့္ ပက္ပင္းတိုးကာ တိုက္ခိုက္ရဦးမည္။ ဘယ္သူေသလို႔၊ ဘယ္သူအသက္ရွင္မည္ဆိုတာကို မွန္းဆလို႔ မရ။ ေနာ္၀တီတို႔က ဒါကိုျမင္သျဖင့္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး အလြမ္းသယ္ႏိုင္ေအာင္ အလိုက္တသိႏွင့္ သူတို႔နားမွ ခြာသြားသည္။ ေခ်ာင္းစပ္နားအထိေလွွ်ာက္သြားၿပီး ေရတံခြန္ထိပ္မွ တဖြားဖြားလြင့္စင္က်ေနသည့္ ေရဆိုင္ေရခဲေတြကို ရပ္၍ ၾကည့္သည္။ ထိုေရတံခါး၏ အျခားဘက္တြင္ ဘာရွိေနမည္ကို မွန္းဆေနၾကသည္။

“ဘယ္လိုလဲ ေနာ္၀တီ .. ရွင့္ပညာနဲ႔ အထဲကို ၾကည့္လို႔မရဘူးလား ..“ “ရိုးရိုး သာမန္ လူဆိုရင္ေတာ့ ၾကည့္လို႕ရတယ္ .. ကလ်ာဏီ .. ဒါေပမယ့္ အခု အထဲမွာ ရွိေနတာ ငရဲကလာတဲ့ ယမရာဇာ .. သူ႔ကိုေတာ့ ၾကည့္လို႕မရဘူး .. တစ္ခုေတာ့ စိတ္ရွင္းတာေပါ့ေလ .. ယမရာဇာရွိေနတယ္ဆိုတာကို တထစ္ခ် က်မတို႔ သိတာေပါ့ ..“ “ဒါဆို က်မတို႔ အခ်ိန္ဆိုင္း မေနသင့္ေတာ့ဘူး … လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပားသာ ယမရာဇာလက္ထဲ ေရာက္သြားရင္ ဒုကၡေရာက္ကုန္မယ္ ..“ “ဟုတ္ေတာ့ .. ဟုတ္ပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ဒီဟာတစ္ခုထဲနဲ႔ေတာ့ ယမရာဇာ ငရဲတံခါးကို မဖြင့္ႏိုင္ေသးပါဘူး … အင္း .. က်မ စိတ္ထဲမွာ သံသယျဖစ္ေနတာ တစ္ခုရွိတယ္ ..“ “ဘာကိုလဲ .. ေနာ္၀တီ ..“

ေနာ္၀တီက တစ္ခုခုေျပာမည္အျပဳ လင္းသဒၵါႏွင့္ သီဟ သူမတို႔အနားေရာက္လာသျဖင့္ စကားစျပတ္သြားရသည္။ “ကဲ .. က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ၀င္မယ္ … ေနခ်င္တဲ့လူ အျပင္မွာ ေနခဲ့ၾကပါ ..“ အားလံုး တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည့္ျဖစ္သည္။ တစ္ဖြဲ ႔လံုး ဘယ္သူမွ အျပင္မွာ ေနခဲ့ခ်င္ပံု မေပၚ။ သီဟ ေခါင္းတစ္ခ်က္ ညိတ္ကာ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ၿပီး ေရတံခြန္မွ ေရမ်ားစီးလာရာေခ်ာင္းထဲသို႔ စဆင္းသည္။ သူ႔ေနာက္က လင္းသဒၵါ ကပ္၍ပါလာသည္။ ေရ၏ အနက္က အစပိုင္းတြင္ေတာ့ သီဟတို႔ ေျခသလံုးေလာက္သာ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ တေ၀ါေ၀ါ က်ေနသည့္ ေရတံခြန္ႏွင့္ နီးလာေလေလ၊ ေရကပိုနက္လာေလေလ ျဖစ္သည္။ ခါးကိုေက်ာ္ၿပီး၊ ရင္ေခါင္းေလာက္အထိေတာင္ ေရာက္သည္။ ေတာ္ေတာ့ေတာ္ေသးသည္။ ေရအနက္က ထိုထက္မပိုေတာ့သျဖင့္ သီဟတို႔ ေရငုပ္ေနစရာ မလုိေတာ့ပဲ ေရတံခြန္ေအာက္ကို ေရာက္လာခဲ့သည္။ သီဟ စိုးရိမ္တာတစ္ခုပဲ ရွိသည္။ သူ႔ရိုင္ဖယ္ သံုးလိုမရမွာကို။ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေတာ့ ေရမစိုေအာင္ ပင့္ေျမွာက္၍ကိုင္ထားခဲ့ေပမယ့္ ေရတံခြန္ေအာက္ အျဖတ္တြင္ေတာ့ မလႊဲသာမေရွာင္သာမို႔ စိုသြားခဲ့သည္။ ျဖစ္လာမွေတာ့ မီးစင္ၾကည့္ကဖို႔ပဲ ရွိသည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီး ေရတံခြန္ေနာက္တြင္ ရွိေနေသာ ေက်ာက္ၾကမ္းျပင္ဆီသို႔ ေျခေထာက္၍ တက္လာခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔တြက္ထားသည္က ဒီေနာက္တြင္ ဂူ၀တစ္ခုခု ရွိမည္လို႔။ သို႔ေသာ္ တကယ္တမ္း ေတြ႔လာရေသာအခါ ပကတိ ေက်ာက္သားနံရံႀကီး။ တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနၿပီ။

“ေမာင္သီဟ ေနာက္ကိုဆုတ္ ..“ ေနာ္၀တီက ေရွ႔တိုးလာၿပီး အစိမ္းေရာင္ ေရညိွမ်ား တြယ္ညွိကာ ဖံုလႊမ္းထားေသာေက်ာက္သားျပင္ကို စူးစိုက္ၾကည့္သည္။ လက္ထဲကိုင္ထားသည့္ ေတာင္ေ၀ွးကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ စံုကိုင္၍ ေျမွာက္သည္။ ထူးဆန္းသည့္ မႏၱာန္တစ္ခု၏ ရြတ္ဖတ္သံကို ၾကားရသည္။ သီဟတို႔အားလံုး အ့ံအားသင့္ရျပန္သည္။ သူတို႔ေရွ႔က ေက်ာက္သားျပင္ေပၚမွ ေရညိွပင္မ်ားသည္ သက္ရွိသတၱ၀ါမ်ား အလား ေရြ ႔ရွားသည္။ ေဘးညာကို ထိုေရညိွႏြယ္မ်ား ခြဲထြက္သြားသည့္အခါ လြတ္ဟာသြားေသာ ေက်ာက္သားအလယ္တြင္ ဂူေပါက္၀တစ္ခုက အလိုလိုေပၚလာသည္။ “အားလံုး သတိထား !!! …“ သီဟ သတိေပးရင္း အေပါက္၀ထဲကို လွမ္း၀င္သည္။ ေက်ာက္ဂူ၀သည္ အလင္းေရာင္ တစ္မ်ဳိးျဖင့္ လင္းေနသည္။ ဘယ္ကအလင္းေရာင္ ထြက္က်ေနမွန္း သီဟတို႔ စူးစမ္းခ်ိန္မရပါ။ က်ယ္၀န္းလွသည့္ ဂူအလည္တည့္တည့္တြင္ ရွိေနေသာ ေက်ာက္သားပလႅင္ေပၚက အရာဆီသို႔ အၾကည့္ေရာက္ေနၾကသည္။ ေျမျပင္မွ ၀ါးတျပန္စာေလာက္ျမင့္မည့္ ထိုပလႅင္ေပၚတြင္ ရွိေနသည္က ေက်ာက္ျပားတစ္ခ်ပ္။ ထိုေက်ာက္ျပားသည္ တစ္စံုတစ္ခုႏွင့္ ေက်ာက္ဂူအမိုးမွ ဆြဲထားသည့္ႏွယ္ ေလထဲၾကြေနသည္။

“ယမရာဇာ !!!! …“ မည္းမည္းအရိပ္တစ္ခုက ေက်ာက္ပလႅင္၏ ေနာက္နားမွ ေပၚလာသည္ကို သီဟတို႔ေတြ႔သည္။ သီဟ လက္ေႏွးမေနပါ။ ရိုင္ဖယ္ကို ဆက္တိုက္ဆြဲခ်သည္။ ယမရာဇာကို ထိသည္။ သို႔ေသာ္ ယမရာဇာကိုယ္က တြန္႔ခနဲျဖစ္သြားသည္မွ အပ ဘာမွ မထူးျခား။ အလင္းေရာင္ထြက္ေနသည့္ ေက်ာက္ျပားက သူ႔လက္ထဲပါသြားသည္။ သီဟ ရိုင္ဖယ္ကို ဆက္တိုက္ပစ္ရင္း ေရွ႔တိုးေျပးသည္။ “သီဟ သတိထား ..“ ကလ်ာဏီေအာ္သံႏွင့္ မေရွးမေႏွာင္းမွာ ယမရာဇာကိုယ္က ရုတ္ခ်ည္း ေက်ာက္သားပလႅင္ထက္မွ ေပ်ာက္သည္။ သီဟ ျပဴးတူးၿပဲတဲျဖစ္ၿပီး ဘယ္ေရာက္သြားလဲဟု အသည္းအသန္လိုက္ရွာေနစဥ္ သူ႔ေရွ ႔၌ ယမရာဇာကိုယ္က ဘြားခနဲ ေပၚလာသည္။ သီဟ ပစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကံဆိုးမႈက သူ႔ကိုအသင့္ေစာင့္ေနသည္။ ရိုင္ဖယ္က ဂ်မ္းျဖစ္သည္။ ယမရာဇာ သီဟရိုင္ဖယ္ကို ရိုက္ထုတ္သည္။ “အီး …“ လက္ေမာင္းတစ္ဖက္ကို မီးစႏွင့္အထိုးခံရသည့္ႏွယ္ နာက်င္လွေသာဒဏ္ေၾကာင့္ သီဟ ရိုင္ဖယ္ကိုလႊတ္ခ်လိုက္ရသည္။ ယမရာဇာက ကိုင္ထားသည့္ ေက်ာက္ျပားႏွင့္ သီဟေခါင္းကို လႊဲထုသည္။ ထိလိုက္လို႔ကေတာ့ ေခါင္းကြဲဖို႔က အေသအခ်ာပင္။ သု၀ဏေရာ၊ လင္းသဒၵါဆီကပါ ျမားတံမ်ား ပလူပ်ံထြက္သည္။ သု၀ဏ ျမားက ေက်ာက္ခ်ပ္ကိုထိသည္။ အရွိန္ကျပင္းလွသည္မို႔ ယမရာဇာ မဖမ္းထားႏုိင္ပဲ လက္ထဲမွ လြတ္က်သည္။ စီစီဟန္ တရွိန္ထိုးေျပးၿပီး သီဟတို႔နားမေရာက္ခင္တြင္ ဒူးေခါင္းကိုေကြးကာ ေဘာလံုးသမားမ်ား ဆလိုက္ထိုးသလို ဂူၾကမ္းျပင္တြင္ ေလွ်ာတိုက္သည္။ လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပားက သူမလက္ထဲတြင္ ပါသြားသည္။

“ေအာက္လမ္းမ .. နင္ ေသခ်င္ေနၿပီလား ..“ ယမရာဇာ သီဟကုိလႊတ္ၿပီး စီစီဟန္ကို လွည့္ၾကည့္ကာ က်ိန္ဆဲသည္။ စီစီဟန္က လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပားကို သူမ ခါးပတ္ထဲထိုးထည့္သည္။ ယမရာဇာကို စိန္ေခၚသည့္အၾကည့္ႏွင့္တုန္႔ျပန္ျပီး ေနာက္ေက်ာကလြယ္ထားသည့္ ဓါးေကာက္ႏွစ္လက္ကို ရႊမ္းခနဲျမည္ေအာင္ ဆြဲထုတ္သည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ ယမရာဇာ သူမရွိရာသို႔ လွ်ပ္စီးလက္သလို ျဖတ္ခနဲ ေရာက္လာၿပီး စီစီဟန္မ်က္ႏွာကို လႊဲရိုက္သည္။ စီစီဟန္ ဓါးေကာက္ႏွစ္လက္ႏွင့္ ထိုလက္ကို ခုတ္ခ်ရန္ျပင္သည္။ သို႔ေသာ္ ယမရာဇာလက္က သူမမ်က္ႏွာနား ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ လွ်ပ္ခိုးေ၀သလို ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္ျဖစ္လာၿပီး သံမဏိအသြားမ်ားရွိသည့္ လက္နက္တစ္ခုအျဖစ္အသြင္ေျပာင္းသည္။ လက္နက္ခ်င္း ထိေတြ႔သံက ခြ်မ္းခနဲျမည္ၿပီး မီးပြင့္မ်ား ျဖာထြက္သည္။ စီစီဟန္ကိုယ္က ယမရာဇာ၏ အားအရွိန္ကို မခံႏိုင္ပဲ ေနာက္သို႔ဖင္ထိုင္လ်က္လဲသည္။ ခါးၾကားမွ ေက်ာက္ျပားခ်ပ္က ယမရာဇာ ေျခေထာက္နားသို႔ က်သြားသည္။ အေျခအေနမေကာင္းေတာ့ၿပီဆိုတာ သိသည္မို႔ စီစီဟန္ ေက်ာက္ျပားခ်ပ္ကို ယမရာဇာ လွမ္းမေကာက္ခင္ ေျခေထာက္ႏွင့္ ကန္ထုတ္သည္။ ေက်ာက္ျပားခ်ပ္က ေလွ်ာတိုက္ၿပီး လင္းသဒၵါဆီနား ေရာက္သြားသည္။

“သဒၵါ .. အဲဒါယူၿပီး ေျပးေတာ့ ..“ အခုေလာေလာဆယ္တြင္ ယမရာဇာလက္ထဲ ေက်ာက္ျပားခ်ပ္ မေရာက္သြားဖို႔က အေရးႀကီးသည္။ လင္းသဒၵါ ကလ်ာဏီ ေအာ္ေျပာသည့္အတိုင္း ေက်ာက္ျပားခ်ပ္ကို ေကာက္၍ ေျပးဖို႔ျပင္သည္။ သို႔ေသာ္ယမရာဇာကို ကိုယ္ကျဖတ္ခနဲ စီစီဟန္ေရွ႔ကေပ်ာက္ၿပီး လင္းသဒၵါနားတြင္ ဘြားခနဲေပၚသည္။ “မင္းတို႔ အားလံုး သူ႔အသက္မေသေစခ်င္ရင္ ေနာက္ဆုတ္လိုက္စမ္ းးးးးးးး …“ သီဟတို႔အားလံုး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့။ ယမရာဇာ၏ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ခ်ဳပ္ကိုင္ဖမ္းထားျခင္းကို ခံရေသာ လင္းသဒၵါကိုသာ စိုးရိမ္တႀကီး ၾကည့္ေနၾကသည္။ သီဟလက္မွ ရိုင္ဖယ္က ယမရာဇာဆီသို႔ တလႈပ္လႈပ္ျဖင့္ ခ်ိန္ၿမဲခ်ိန္ထားသလို၊ သု၀ဏကလဲ ျမားတံကိုပစ္ဖို႔ အခြင့္ေကာင္းကိုေစာင့္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ ယမရာဇာက လင္းသဒၵါ၏လည္တိုင္ကို ဖမ္းခ်ဳပ္ထားၿပီး ေရွ ႔မွမိမိရရ ကာထားသည့္အတြက္ ပစ္ကြင္းက ရွင္းမေန။ သူတို႔ပစ္လိုက္လို႔ လင္းသဒၵါကိုယ္ကို ထိသြားဖို႔ကပိုၿပီး အခြင့္အလမ္းမ်ားေနသည္။

“ကို ..ပစ္ .. ပစ္ .. သဒၵါကို မငဲ့နဲ႔ ..“ “ေကာင္မစုတ္ .. အသံတိတ္ေနစမ္း .. မင္း ေသသြားလဲ ငါေသသြားမယ္ ေအာက္ေမ့ေနလား ..“ “ယမရာဇာ .. မင္း သတိၱရွိရင္ သူ႔ကိုလႊတ္လိုက္စမ္း …“ “ေဟ့ေကာင္ .. မင္း ငါ့ကိုလာၿပီး သတိၱရွိတယ္ မရွိတယ္ ေျပာမေနနဲ႔ … မင္းပစ္ရဲရင္ပစ္ .. ေစာက္စကားပိုေတြ ေျပာမေနနဲ႔ .. “ ရိုင္ဖယ္ကိုင္ထားသည့္ လက္ကို တဆဆလုပ္ရင္း သီဟပစ္ကြင္းကို ရွာသည္။ ပံုမွန္အတိုင္းဆိုရင္ သီဟ ဒါမ်ဳိးလက္တြန္႔ေနမွာ မဟုတ္။ အခု ယမရာဇာလက္ထဲကိုေရာက္ေနသူက အသည္းနင့္ေအာင္ခ်စ္ရသူျဖစ္ေနလို႔ ေ၀ခြဲမရျဖစ္ေနသည္။ ထိုသို႔ သီဟ ခ်ီတံုခ်ီဆျဖစ္ေနသည္ကိုအခြင့္ေကာင္းယူ၍ ယမရာဇာက ေနာက္ဆုတ္သြားရာ ေရတံခြန္ေနာက္ခံထားသည့္ ေက်ာက္ဂူ၀သို႔ ေရာက္သြားၿပီျဖစ္သည္။ က်န္သည့္သူမ်ားကလဲ ႀကံရာမရျဖစ္ၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။

“ေဟးးးး “ သီဟ မိုက္မိုက္ကန္းကန္း စြန္႔စားဖုိ႔ျပင္သည္။ ယမရာဇာရွိရာသို႔ တဟုန္ထိုးေျပးသည္။ သို႔ေသာ္ လက္မတင္ေလး ေနာက္က်သြားသည္။ ယမရာဇာကိုယ္က ရုတ္ခ်ည္းအခိုးအေငြ႔မ်ားရစ္သိုင္းလာသလို ျဖစ္ၿပီး ျဖတ္ခနဲေပ်ာက္သည္။ “သဒၵါ !!!!!!!!!!!!! …“ သီဟ ဒူးေထာက္ကာ ႀကံဳး၍ေအာ္သည္။ သူ႔ေအာ္သံက ေက်ာက္လိုဏ္ဂူထဲတြင္ ပဲ့တင္သံထပ္၍ပ်ံ ႔သည္။ ကလ်ာဏီတို႔အားလံုး သီဟနားသို႔ေျပးလာၾကသည္။ တဒဂၤမွ်ေတာ့ သူတို႔အားလံုး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ “က်မတို႔ အျပင္ျပန္ထြက္မွ ျဖစ္မယ္ … ယမရာဇာေနာက္ကို လိုက္ၾကရေအာင္ ..“ “ဟုတ္တယ္ .. ျမန္ျမန္ထြက္မွ …“

ကလ်ာဏီႏွင့္ ေနာ္၀တီစကားက ေနာက္က်သြားၿပီ။ အားလံုးေျခေထာက္ေအာက္ရွိ ဂူၾကမ္းျပင္သည္ ငလ်င္လႈပ္သလို ရုတ္ခ်ည္း လႈပ္ရွားလာသည္။ “ထြက္ .. ထြက္ ..“ ဟု ကလ်ာဏီ အလန္႔တၾကားေအာ္လိုက္စဥ္မွာပင္ သူတို႔ေရွ ႔ရွိ ေရတံခြန္ေပါက္၀သည္ “၀ုန္း“ဆို ပိတ္သြားသည္။ အႏၱရာယ္က ဒီမွာတြင္ ရပ္မသြား။ ေက်ာက္ၾကမ္းျပင္၏ တုန္လႈပ္မႈက တစစ ပိုျပင္းထားလာၿပီး ဂူအမိုးအထက္မွ ေက်ာက္ဆိုင္၊ေက်ာက္သားေတြ ျပဳတ္က်သည္။ “ေနာက္ဆုတ္ .. အားလံုး ေနာက္ျပန္ဆုတ္ !!! …“ ေနာ္၀တီ အားလံုးကို သတိေပးၿပီး ဂူအတြင္းဘက္သို႔ လွည့္ေျပးသည္။ အကုန္လံုး သူမေနာက္မွ ထပ္ခ်ပ္မကြာ ပါလာသည္။ “ဒီဘက္မွာ အေပါက္တစ္ေပါက္ ..“ စီစီဟန္ ထိုးျပသည့္ ေနရာက ဘယ္ေနရာဟု သူတို႔ စူးစမ္းေနဖို႔ အခ်ိန္မရပါ။ လိႈဏ္ဂူလို႔ထင္ရသည့္ အေပါက္ထဲသို႔ ေျခကုန္သုတ္ေျပးၾက၏။ ေနာက္ဘက္တြင္ေတာ့ ေက်ာက္ဆိုင္ေက်ာက္ခဲမ်ား၏ ၿပိဳက်သံက တ၀ုန္း၀ုန္းႏွင့္ ဆူညံေနသည္။ သီဟတို႔ အသက္ကိုဖက္ႏွင့္ထုတ္ကာ ေျပးသည္။ သူတို႔၀င္လာသည့္ ဥမင္က တေျဖးေျဖးႏွင့္ပိုနက္လာၿပီး၊ ပို၍လည္း က်ဥ္းလာသည္။ လူတစ္ကိုယ္စာသာသာ လႈပ္ရွားႏိုင္သည့္ အေနအထားသာ ရွိေတာ့သည္။

“ေရွ႔မွာ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး …“ စီစီဟန္၏ ထိတ္လန္႔တၾကားေအာ္သံေၾကာင့္ အားလံုးစိတ္ဓါတ္က်ကုန္သည္။ လင္းသဒၵါကိုကယ္ရန္ ယမရာဇာေနာက္သို႔ လိုက္ဖို႔ေနေနသာ။ ဂူထဲတြင္ ပိတ္မိၿပီး မေသေအာင္ေတာင္ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့။ အားလံုးထဲတြင္ အေတြ႔အႀကံဳပိုမ်ားသည္ဟု ေျပာလို႔ရမည့္ ေနာ္၀တီႏွင့္ ကလ်ာဏီတို႔ေတာင္မွ စိတ္ပ်က္ယြင္းသည့္ သြင္ျပင္ကမ်က္ႏွာေပၚတြင္ ထိန္းမရပဲေပၚလြင္ေန၏။ “အလင္းေရာင္!!! …အလင္းေရာင္ ၀င္ေနတာ ဘယ္ကလဲ …“ သီဟ၏ အားတက္သေရာ ထေအာ္မႈေၾကာင့္ က်ဥ္းေျမာင္းသည့္ ဂူလမ္းျဖစ္သည့္တိုင္ ပတ္၀န္းက်င္ကို လင္းလင္းျခင္းျခင္းျမင္ေနမႈကို သတိျပန္ရသည္။ “ဟိုမွာ .. အေပါက္တစ္ေပါက္ ..“ ပိတ္ဆို႔ေနသည့္ ေက်ာက္နံရံ၏အေပၚ ဆယ္ေပေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္အကြာတြင္ တစ္ေပပတ္လည္မွ်က်ယ္မည့္ အေပါက္ေလးတစ္ခု ရွိေန၏။ သီဟ ၀မ္းသာသြားၿပီး “က်ေနာ္ အႀကံရၿပီ“ ဟု ထေအာ္သည္။ အားလံုးက သူဘာလုပ္မလဲ ၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ ေနာက္ေက်ာကလြယ္လာခဲ့သည့္ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲက ယမ္းေတာင့္ကိုႏိႈက္သည္။ ေနာ္၀တီအပါအ၀င္ အားလံုးက သူလုပ္သမွ်ကို စိတ္၀င္တစားႏွင့္ ၾကည့္ေနသည္။ အၿမဲတမ္း လုပ္ေနၾကမို႔ မိနစ္ပိုင္းေတာင္မၾကာလိုက္။ သီဟလက္ထဲတြင္ ဗံုးက အသင့္ျဖစ္သည္။ အေပါက္၀ေအာက္တည့္တည့္သို႔ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ခ်ိန္ဆကာ ပစ္တင္လိုက္သည္။ လက္ဆမွန္သျဖင့္ ပထမအခ်က္မွာတင္ သူလိုခ်င္သည့္ေနရာေရာက္သည္။ “ကဲ .. စီစီနဲ႔ ဆရာမ .. ခင္ဗ်ားတို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ မီးကိုဖန္တီးႏိုင္မယ္နဲ႔ တူတယ္ .. ေဟာဒီအစကို လွ်ဳိ႔ေပးပါ .. ၿပီးလွ်င္ အားလံုးေနာက္ဆုတ္ႏိုင္သမွ်သာ ဆုတ္ထားေပးေတာ့ ..“ စီစီက သူလုပ္မည္ဆိုၿပီး သီဟတို႔ကို ေလွ်ာက္ခိုင္းသည္။ မႏၱာန္တိုတစ္ခုကို ရြတ္ၿပီး လက္ႏွင့္ယမ္းႀကိဳးစကို သပ္လိုက္သည္ႏွင့္ ဖ်တ္ခနဲ မီးစြဲေလာင္သည္။ တရွဲရွဲျမည္ၿပီး မီးစက ႀကိဳးစတေလွ်ာက္ အေပၚကိုတက္သြားခ်ိန္တြင္ သူမ အေျပးအလႊားႏွင့္ သီဟတို႔ရွိေနရာသို႔ ေရာက္လာသည္။

“၀ုန္း …“ “ေဟးးး .. လြတ္ၿပီကြ …“ လူသံုးေယာက္ေလာက္ အသာေလး ၀င္ႏိုင္မည့္အေပါက္၀တစ္ခု ျဖစ္သြားသည္။ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ေနသည့္ စီစီဟန္ ယမ္းခိုးမ်ား ျပယ္သြားသည္ကိုပင္ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ပဲ အျပင္သို႔ တိုးထြက္သည္။ သီဟႏွင့္ က်န္သည့္သူမ်ားလဲ ႏွာေခါင္းကို လက္ျဖင့္ပိတ္ကာ ေနာက္မွ လိုက္ထြက္လာသည္။ စိမ္းစိုညိဳ ႔မိႈင္းေနေသာ ေတာအုပ္တစ္ခု၏ ျမင္ကြင္းက သူတို႔ကို အသင့္ႀကိဳေစာင့္ေန၏။ ေရစီးသံမ်ား မၾကားရေတာ့သျဖင့္ ေရတံခြန္ႏွင့္ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းေနရာသို႔ ေရာက္ေနမွန္း ယူဆမိသည္။ ရုတ္တရက္ေတာ့ သူတို႔အားလံုး ဘယ္နားေရာက္ေနသည္ဆိုတာ မသိၾက။ ဂူထဲပိတ္ဆို႔ၿပီး ေသမယ့္ေဘးမွ လြတ္ေျမာက္လာမႈအတြက္သာ ၀မ္းသာေနၾကသည္။

“ရန္သူ !!! …“ အသက္ကိုမွ ၀၀လင္လင္ရွဴလို႔ရတုန္းပဲ ရွိဦးမည္။ ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို ပတ္ပတ္လည္လည္ရွိ သစ္ပင္မ်ားေနာက္ကြယ္မွ လူမ်ားအလွ်ဳိလွ်ဳိေပၚလာသည္။ ေငြေရာင္ေတာက္ေနသည့္ အ၀တ္အစားမ်ားကို တူညီစြာ၀တ္ဆင္ထားသည့္ ထိုလူေတြသည္ သီဟတို႔အားလံုးကို ေလးျမားႏွင့္ ခ်ိန္ရြယ္ထားသည္။ အဆိုပါလူအားလံုး၏ ထူးျခားခ်က္က မ်က္ႏွာေတြသည္ ဆင္တူယိုးမွားလို႔ ထင္ေနရၿပီး အားလံုးနီးပါး မြန္ရည္ေခ်ာေမာေနသည္။

“elves !!!!! …“ ကလ်ာဏီဆီမွ တပ္လွန္႔သံအဆံုးတြင္ သူတို႔အားလံုးလဲ လက္နက္ေတြကို ဆြဲထုတ္ၿပီးသားျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔လက္ဘယ္ေလာက္ျမန္ျမန္၊ အခုရင္ဆိုင္ေနရသည့္ elf ေတြကို ႏိုင္မည္မဟုတ္ဆိုတာ ေသခ်ာလွသည္။ elf ေတြ၏ အင္အားက မနည္းေခ်။ သူတို႔အားလံုးကို စက္၀ိုင္းျခမ္းပံု ၀န္းရံထားသည္။ ရိုင္ဖယ္ကို ကိုင္ၿပီး ဟို႔လူခ်ိန္ရမလို၊ ဒီလူခ်ိန္ရမလို ျဖစ္ေနသည့္ သီဟေနာက္နားမွ သု၀ဏထြက္လာသည္။ သီဟ၏ ရိုင္ဖယ္ေျပာင္းကို လက္ျဖင့္အသာဖယ္ကာ စိတ္ေလွ်ာ့ဖို႔ သတိေပးသည္။ သု၀ဏ၏ အျပဳအမူကို နားမလည္သျဖင့္ သီဟ တစ္ခုခုေမးမည္အျပဳ၊ သု၀ဏက သူ႔ကိုေက်ာ္ကာ ေရွ႔သို႔တစ္လွမ္းခ်င္းတိုးသြားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ အံ့ၾသသင့္ဖြယ္ရာပင္။ သီဟတို႔ကို ၀ိုင္းထားသည့္ elf ေတြထဲမွ အသက္ႀကီးရင့္သည္ဟု ထင္ရသည့္ လူႀကီးတစ္ေယာက္ ေရွ ႔သို႔ထြက္လာသည္။ သူ႔ေနာက္မလွမ္းမကမ္းတြင္ေတာ့ အင္မတန္မွေခ်ာေမာလွသည့္ elf မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ရွိေနသည္။ ထိုမိန္းကေလးသည္ သု၀ဏကို ေသခ်ာျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ လူႀကီးကို ေက်ာ္ျဖတ္ေျပးသည္။

“အကိုေတာ္ …“ “ကိုယ္ေတာ္ေလး ….“ ေကာင္မေခ်ာေလးက သု၀ဏ၏ လက္ေမာင္းႏွစ္ဖက္ကို အားရ၀မ္းသာစြာ ဆုတ္ကိုင္သည္။ လူႀကီးကမူ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းသို႔ ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ဆတ္ခနဲ မုဆိုးဒူးေထာက္ထုိင္သလို ထိုင္သည္။ လူႀကီး ထိုသို႔ျပဳမူလိုက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ သီဟတို႔ ပတ္ပတ္လည္တြင္ ရွိေနၾကေသာ elf ေတြ အားလံုးကလဲ ေလးေတြ၊ ျမားေတြကို ေဘးခ်ကာ ေျမျပင္ေပၚတြင္ ပံုစံတူ လိုက္ထိုင္သည္။ ညာလက္သီးကိုဆုတ္၍ ဘယ္ဘက္ရင္အံုတြင္ ကပ္လိုက္ၾကၿပီး အားလံုး၏ ႏႈတ္မွ သံၿပိဳင္ရြတ္ဆိုလိုက္သည္က .. “အိမ္ေရွ ႔စံ မင္းသားကို အရိုအေသျပဳပါတယ္ …“ အေျပာင္းအလဲ ျမန္ဆန္လွသည့္ အျဖစ္အပ်က္ကို ေနာ္၀တီတို႔အားလံုး လိုက္၍ မမီေတာ့ေပ။ သူမသိထားခဲ့သည္က သု၀ဏသည္ elf council က သူမကို ကာကြယ္ဖို႔ဆိုကာ လႊတ္ေပးခဲ့သည့္ ရိုးရိုးသာမန္သက္ေတာ္ေစာင့္တစ္ေယာက္သာ။ အခုေတာ့ elf ေတြအားလံုးက သူ႔ကို “အိမ္္ေရွ႔စံမင္းသား“ ဟု ေခၚေနၾကသည္။ ဒါ .. ဒါဆို .. “သု၀ဏ .. မင္းက ဘယ္သူလဲ …“ “က်ေနာ္ ရွင္းျပပါ့မယ္ ဆရာမ …“ “အားလံုးပဲ ထၾကပါ .. က်ဳပ္ကို အရိုအေသ ေပးမေနၾကပါနဲ႔ ..“ သု၀ဏ စကားေၾကာင့္ အရိုအေသေပးေနသည့္ elf ေတြ အားလံုး လက္နက္ေတြကို သိမ္းကာထရပ္ၾကသည္။ သု၀ဏက ညီမျဖစ္သူ၏ လက္ကိုဆြဲၿပီး ေနာ္၀တီနားသို႔ ေလွ်ာက္လာသည္။

“ဆရာမ .. ဒါ က်ေနာ့္ညီမအရင္း ေခမာသီတဲ့ .. ထရီရြန္ႏိုင္ငံရဲ ႔မင္းသမီးပါ …“ သု၀ဏ၏ မိတ္ဆက္ေပးမႈအျပင္၊ ေနာက္ဆက္တြဲ ရွင္းျပမႈေၾကာင့္ သူတို႔အားလံုး အျဖစ္အပ်က္အားလံုးကို နားလည္သြားရသည္။ သု၀ဏသည္ ထရီရြန္ႏိုင္ငံ၏ တစ္ဦးတည္းေသာ အိမ္ေရွ႔စံမင္းသားျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔ေသာအခါ သု၀ဏႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမွ မင္းသားတစ္ပါး အမဲလိုက္ထြက္ရင္း ထင္မွတ္မထားသည့္ accident တစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္။ သားရဲေတာေကာင္ႏွင့္ရင္ဆိုင္အတိုး သု၀ဏပစ္လိုက္သည့္ ျမားက မရည္ရြယ္ပဲ အေဖာ္ပါလာသူ မင္းသားကိုထိသြားခဲ့သည္။ အသက္ေသသည္အထိ မျဖစ္ခဲ့ေသာ္လဲ ထိုျပစ္မႈေၾကာင့္ သု၀ဏအား နယ္ႏွင္ဒဏ္ေပးဖို႔ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ သု၀ဏ ေနာ္၀တီဆီသို႔ တစ္ဖက္လွည့္ျဖင့္ သက္ေတာ္ေစာင့္အျဖစ္ ေျပာင္းကာေရာက္လာခဲ့တာ ျဖစ္ေလသည္။

“ဒါနဲ႔ .. ေခမာ .. ညီမတို႔က ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ဒီကိုေရာက္လာတာလဲ …“ နန္းရင္း၀န္ အမတ္ႀကီး ဦးသုခက သု၀ဏစကားကို ၀င္အေျဖေပးသည္။ “ဒီလိုပါ ကိုယ္ေတာ္ေလး … က်ေနာ္မ်ဳိးတို႔ ပရဟိတ္ဆရာႀကီး၏ တြက္ခ်က္မႈအရ အခုလပိုင္းအတြင္းမွာ ယမရာဇာရဲ ႔တန္ခိုးအာဏာဟာ အဆမတန္ႀကီးထြားလာတယ္ဆိုၿပီး သိရတယ္ .. က်ေနာ္မ်ဳိးတို႔အားလံုး အေရးေပၚအစည္းအေ၀းတစ္ရပ္က်င္းပခဲ့ၿပီး council က ယမရာဇာ အေရးမွာ elf ေတြ ၀င္ပါဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္ .. ယမရာဇာသာ တေလာကလံုးကို သိမ္းပိုက္ႏိုင္တဲ့အထိ တန္ခိုးထြားခဲ့မယ္ဆိုရင္ elf ေတြကိုလဲ ခ်မ္းသာေပးမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ အားလံုးက သိေနခဲ့တယ္ .. အဲဒါေၾကာင့္ လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပား ရွိမယ္လို႔ သိရတဲ့ေနရာကို လိုက္လာခဲ့ၾကတာပါ …“ “လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပား …“ တန္ျပန္လိုက္၍ ေရရြတ္သည့္ သု၀ဏ၏ စကားသံက စိတ္ဓါတ္က်ဆင္းမႈအျပည့္ႏွင့္ျဖစ္ေနသည္။ အကိုျဖစ္သူ၏ အေျခအေနကို ၾကည့္ၿပီး ေခမာသီ လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပားကို ဘယ္သူရသြားၿပီဆိုတာသိသည္။ elf ေတြ အားလံုးၾကားတြင္ တီးတိုးတီးတိုး ေျပာဆိုသံမ်ားကို ၾကားလာရသည္။ အကုန္လံုး စိတ္မသက္မသာျဖစ္ကုန္ၾကမွန္းေတာ့ ေသခ်ာလွသည္။

“လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပားတစ္ခုထဲနဲ႔ ငရဲတံခါးကို ဖြင့္လို႔မရဘူး မဟုတ္လား … အခု အေရးႀကီးတာက က်ေနာ့္ခ်စ္သူကို ကယ္ဖို႔ ..“ လင္းသဒၵါ၏ အသက္အႏၱရာယ္အတြက္ ရတက္မေအးႏုိင္ရွာသူ သီဟ ၀င္ေျပာမိသည္။ သု၀ဏတစ္ေယာက္ မိသားစုႏွင့္ ျပန္လည္ဆံုစည္းမႈအတြက္ သူ၀မ္းေျမာက္မိေပမယ့္ တစ္စကၠန္႔၊ တစ္မိနစ္ၾကာျမင့္ေလေလ၊ လင္းသဒၵါအတြက္ စိုးရိမ္မႈက ပိုလာေလေလျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ဆိုင္းမေနခ်င္။ ယမရာဇာေနာက္သို႔ အျမန္လိုက္ခ်င္ေနမိသည္။ “ေမာင္သီဟ … ေနာ္၀တီတစ္ခု ေမးစရာ ရွိတယ္ …“ “ဟုတ္ကဲ့ ေမးပါ …“ “လင္းသဒၵါ လည္တိုင္မွာ ဆြဲထားတဲ့ လည္ဆြဲက သူ႔ဟာလား …“ ေနာ္၀တီ၏ အေမးေၾကာင့္ ကလ်ာဏီ မ်က္ေမွာင္က်ဳံ႔သည္။ မရည္ရြယ္ပဲႏွင့္ သူမ၏စိတ္သည္ အတိတ္၏အရိပ္ျဖစ္ေသာ ႏြယ္ၿငိမ္းတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိသည္။ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း လင္းသဒၵါအတြက္ႏွင့္ သီဟကို သူမစိတ္ထဲမွ ေမာင္းထုတ္ထားသည့္တိုင္ အခုေတာ့ ထိုညတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္သတိရလာသည္။ ရင္ထဲေႏြးခနဲျဖစ္သလို ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ပါးႏွစ္ဖက္တြင္ ႏွင္းဆီေရာင္ေသြးေျပးသည္။ ေတာ္ေသးသည္။ အားလံုးက သူမ ဒီလိုျဖစ္ေနတာကို သတိမျပဳမိပဲ အေရးႀကီးသည့္အမူအယာႏွင့္ေျပာဆိုေနသည့္ ေနာ္၀တီဆီသို႔သာ လွမ္းၾကည့္ေနၾကသည္။ “ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆရာမ .. အဲဒီလည္ဆြဲက ႏြယ္ၿငိမ္းမွာတုန္းက က်ေနာ္ သဒၵါအတြက္ ၀ယ္ေပးခဲ့တာ …“ “အင္း … စီစီဟန္ .. မင္းၾကားတဲ့ သတင္းအရဆို လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပားဟာ သူ႔အတြက္ စြမ္းအားအရင္းအျမစ္ထုတ္ေပးႏိုင္တဲ့ ေက်ာက္တစ္လံုးရွိမွ ဖြင္လို႔ရမွာ မဟုတ္လား ..“ “ဟုတ္တယ္ .. ေနာ္၀တီ .. ဘာ .. ဘာျဖစ္လို႔လဲ …“ “OMG … က်မတို႔အားလံုးရဲ ႔ကံၾကမၼာဟာ ေခ်ာက္ထဲက်ဖို႔ပဲ ရွိေတာ့တယ္ ..“ ထိတ္လန္႔တၾကားေရရြတ္သည့္ ေနာ္၀တီစကားကို သူတို႔အားလံုး ဘယ္လိုနားလည္ရမွန္းမသိ။ ကလ်ာဏီႏွင့္ သီဟ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည့္ျဖစ္ၾကသည္။ လင္းသဒၵါလည္တိုင္ရိွ ေက်ာက္၏ ထူးျခားခ်က္ကုိ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က အနီးကပ္ျမင္ဖူးခဲ့သည္မို႔ ျပန္ေျပာင္းျမင္ေယာင္သည္။ “အဲဒီေက်ာက္က စြမ္းအားရွိေက်ာက္ (Divine Gem) လား ???… ဟုတ္လား ဆရာမ …!!!!“ “က်မ စိတ္ထဲမွာ ဟုတ္တယ္ ထင္တာပဲ …“ “ဒါ .. ဒါဆို .. သဒၵါ ... သူ .. သူ ..“ “စိတ္မလႈပ္ရွားနဲ႔ ေမာင္သီဟ … ယမရာဇာက လင္းသဒၵါကို ဖမ္းေခၚသြားတယ္ဆိုေပမယ့္ ဒီကိစၥကို သိခ်င္မွသိမွာ .. က်မသာ သူ႔ေနရာကေန ၀င္ေတြးမယ္ဆိုရင္ ေလာေလာဆယ္ ပစၥလက္ေတာကိုပဲ အေရာက္ျပန္မွာ ..“ “ပစၥလက္ေတာ (Dark Forest) .. အဲဒါ သူေနတဲ့ေနရာပဲ မဟုတ္လားးးး ..“ “ဟုတ္တယ္ .. ေမာင္သီဟ .. အဲဒီမွာ ..“ “ေမွ်ာ္စင္ညီေနာင္ !!! …“

စိတ္ေလာေနမႈေၾကာင့္ ေနာ္၀တီစကားမဆံုးေသး၊ ကလ်ာဏီက ၀င္ေျဖေပးလိုက္သည္။ သီဟမွလြဲ၍ က်န္သူမ်ားအားလံုးမ်က္ႏွာတြင္ စိုးရိမ္မႈက ထိန္းခ်ဳပ္၍မရ။ “ေမွ်ာ္စင္ညီေနာင္ ..မကလ်ာ ေျပာပါဦး .. အဲဒါ ဘာျဖစ္လို႔လဲ …“ “အဲဒီေနရာဟာ .. ငရဲနဲ႔လူျပည္ကို ဆက္သြယ္ထားတဲ့တစ္ခုတည္းေသာ ေနရာပဲ .. ယမရာဇာတစ္ေယာက္ ငရဲကေနေရာက္လာတုန္းက ဒီေနရာကေန ထြက္လာခဲ့တာ ..“ “ဒါ .. ဒါဆို ..“ “ကိုသီဟ .. စိတ္မပူနဲ႔ .. က်ေနာ္တို႔ အခုခ်က္ခ်င္းလိုက္မယ္ .. ယမရာဇာဟာ လင္းသဒၵါပါေနတဲ့အတြက္ ခရီးတြင္မွာမဟုတ္ဘူး .. က်ေနာ္တို႔ သူ႔ကိုလမ္းမွာလဲ မွီခ်င္မွီႏိုင္တယ္ ..“ သု၀ဏ၏ စကားအဆံုး၌ အားလံုး ပစၥလက္ေတာကို လိုက္ဖို႔ျပင္ၾကသည္။ elf ေတြက ျမင္းေတြပါလာသျဖင့္ အဆင္ေျပသြားသည္။ ျမင္းခ်င္းယွဥ္ကာ ေရွ႔မွစီးသြားၾကသည့္ သု၀ဏႏွင့္ စီစီဟန္ကို ျမင္ေတာ့ သီဟ စိတ္ထဲ လင္းသဒၵါကို တမ္းတမႈက ပိုလာရသည္။ ကလ်ာဏီ၏ ေျပာျပခ်က္အရ သူ႔ဘ၀အစစ္အမွန္ကို ျပန္ရဖို႔ လင္းသဒၵါဘယ္ေလာက္အထိ ႀကိဳးစားခဲ့ရသည္ဆိုတာကို နားလည္ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ သူ႔အတြက္ လင္းသဒၵါက အသက္ေပးဖို႔ ၀န္မေလးခဲ့သလို၊ သူကလဲ လင္းသဒၵါအသက္ကိုသာ ကယ္ႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ သူ႔အသက္စြန္႔ရလွ်င္ပင ေက်နပ္ေနမိသည္သာ။ သီဟ ျမင္းဇက္ႀကိဳးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ကိုင္ရင္း အံကိုတင္းတင္းက်ိတ္ထားသည္။ ယမရာဇာ .. မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ ဘယ္သူကိစၥတံုးမလဲဆိုတာ ၾကည့္ၾကတာေပါ့ကြာ ..

ေမွ်ာ္စင္ညီေနာင္ … မိုးယံထက္ရွိ တိမ္ဆိုင္မ်ားထဲသို႔ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္ေနသည္ဟု ထင္ရမတတ္ ျမင့္မားသည့္ ေမွ်ာ္စင္ႏွစ္ခု ..

လင္းသဒၵါ သူမလက္ႏွင့္ေျခေထာက္ေတြကို တင္းတင္းလႈပ္ကာ ရုန္းသည္။ သံႀကိဳးသံ တခြ်င္ခြ်င္ျမည္သံသာ ေမွ်ာ္စင္ထက္တြင္ ပ်ံ ႔ႏွံ႔သြားၿပီး လြတ္ေျမာက္မႈကမူ တေရြးသားမွ် မျဖစ္။ ရုန္းပါမ်ားလို႔ သူမလက္ေကာက္၀တ္ႏွင့္ ေျခက်င္း၀တ္တြင္ အေရျပားေတြလန္ၿပီး ေသြးမ်ားယိုစီးက်ေနသည္သာ အဖတ္တင္သည္။ ထိုအခိုက္ သူမနားထဲတြင္ ေျခသံလိုလို ၾကားရသည္။ လင္းသဒၵါ လႈပ္ရွားမႈကို ရပ္လိုက္ၿပီး ေျခသံထြက္လာရာသို႔ ၾကည့္သည္။ ဘယ္သူမွန္းဆိုတာ သိလိုက္သည္ႏွင့္ သူမ ခ်က္ခ်င္း မ်က္ႏွာလႊဲပစ္လိုက္သည္…။

“ဟား .. ဟား … ၾကည့္ေတာင္မွ မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူးလား .. ၀ံပုေလြမ … မင္း မၾကည့္ခ်င္ေပမယ့္ ငါကေတာ့ ျပစရာ ရွိတယ္ …“ ယမရာဇာ ရယ္သံက ငွက္ဆိုးထိုးသံသဖြယ္ က်က္သေရတံုးစြာ လူမေရာက္လာခင္ကတည္းက သူမနား၀သို႔ ေရာက္လာသည္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ မ်က္ႏွာလႊဲထားလႊဲထား သူမေရွ႔သို႔ေရာက္လာေသာအခါ ေဒါသစိတ္ေၾကာင့္ မီး၀င္း၀င္းေတာက္ေနသည့္ မ်က္လံုးေတြႏွင့္ တု႔ံျပန္လိုက္သည္။ “မင္းကို .. ဘာျဖစ္လို႔ မသတ္ပဲ ေခၚလာတာလဲ ဆိုတာ သိခ်င္လား .. ၀ံပုေလြမ ..“ “ရွင္ဘာမွ လာေျပာမေနနဲ႔ .. ရွင္သတ္ခ်င္ရင္သတ္ .. မသတ္ႏိုင္လို႔ က်မလြတ္သြားရင္ေတာ့ ရွင္ ေသၿပီသာမွတ္ ..“ “ဟား .. ဟား .. ႀကိဳက္တယ္ကြာ … ငါလဲ အဲဒီလို စိတ္ဓါတ္ကို သေဘာက်လို႔ မင္းကို ေခၚလာတာပဲ ..“ ယမရာဇာ လင္းသဒၵါ၏ မ်က္ႏွာကိုလက္ျဖင့္ ညွပ္ကုိင္သည္။ ေမးရိုးႏွစ္ဖက္ကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားသျဖင့္ လင္းသဒၵါ စကားထပ္ေျပာလို႔မရ။ မသတီခ်င္စရာေကာင္းသည့္ ယမရာဇာမ်က္ႏွာက သူမရွိရာသို႔ တစစတိုးလာၿပီး လွ်ာရွည္ရွည္ႀကီးႏွင့္ မ်က္ႏွာတည့္တည့္ကို လ်က္သည္။ “အားပါး … ေကာင္းလိုက္တာ .. ေရမခ်ဳိးရေသးတာေတာင္ မင္းေလးက ပင္ကိုယ္နံ႔ေလး ရွိေနေသးတာပဲ …ဟား .. ဟား ..“

မ်က္ႏွာကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားရမွ ျပန္လႊတ္လိုက္ေတာ့ လင္းသဒၵါ ေဒါသႏွင့္ သံႀကိဳးခတ္ထားသည္ကိုေမ့ၿပီး ရုန္းမိသည္။ ယမရာဇာက ဒါကို သေဘာက်ၿပီး တဟားဟား ဆက္ရယ္သည္။ လင္းသဒၵါ ေတာက္တစ္ခ်က္ေခါက္ၿပီး ထြီခနဲ ယမရာဇာ မ်က္ႏွာကို တံေတြးႏွင့္ေထြးသည္။ လူခ်င္း နီးကပ္စြာ ရွိေနမႈေၾကာင့္ ယမရာဇာ မေရွာင္ႏိုင္။ မ်က္ႏွာတည့္တည့္ကို တံေတြးေတြ စင္ကုန္သည္။ “ေစာက္ေကာင္မ .. နင္ကမ်ား ငါ့ကို တံေတြးနဲ႔ေထြးတယ္ေပါ့ .. ေအး .. နင္တို႔လိုဟာေတြကို ငါက ထည့္တြက္တယ္ ေအာက္ေမ့ေနလား … ငါ့မိန္းမကို နင္သတ္သြားတာလို႔ နင့္ကို ငါ့မိန္းမေနရာမွာ ျပန္အစားထိုးဖို႔ စဥ္းစားထားလို႔ အသက္ရွင္ေနတယ္မွတ္ .. မဟုတ္ရင္ နင့္အေဖေနာက္ လိုက္သြားရမယ္ ..“ “ရွင္ .. ရွင္ဘာေျပာလိုက္တယ္ …“ “မင္း .. မသိေသးရင္ ျပရေသးတာေပါ့ …“ ယမရာဇာ လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ လင္းသဒၵါ၏ ေခါင္းကိုညွပ္ကိုင္သည္။ ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို လင္းသဒၵါ၏ အျမင္အာရံုတြင္ အလင္းတန္းေတြ ျဖာေျပးသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ထုိအလင္းေတြက တစတစၾကည္လင္လာၿပီး သူမျမင္ကြင္းထဲ၌ ေတာင္ၾကားရွိ ရြာတစ္ရြာေပၚလာသည္။ ဒါ .. ဒါ … ၀ံပုေလြရြာ။ သူမရြာ .. အို .. အျဖစ္ဆိုးလွခ်ည္လား … မီးေတာက္မီးလွ်ံေတြစြဲေနသည့္ သူမရြာ .. ေတာင္ၾကားတစ္၀ိုက္တြင္ မဲမဲလႈပ္လႈပ္ႏွင့္ ဟိုမွဒီမွ ပ်ံသန္းေနသည္က မွင္စာေတြ … ထိုမွတဖန္ လင္းသဒၵါ၏ ျမင္ကြင္းထဲ၌ ျဖတ္ခနဲဆိုသလို ေပၚလာသည္က ဦးသိဒိၵ၏ စံအိမ္ .. စံအိမ္ေရွ႔က ေျမကြက္လပ္တြင္ လက္တစ္ဆုပ္စာပမာဏသာ က်န္ေတာ့မည့္ သမန္း၀ံပုေလြေတြသည္ မွင္စာေတြ၏ ထိုးႏွက္မႈကို ရြပ္ရြပ္ခြ်ံခြ်ံခုခံေနရွာသည္။ ဦးသိဒိၵ သူ႔ေရွ႔ကို ထိုး၀ဲလာသည့္ မွင္စာတစ္ေကာင္ကို လက္ျဖင့္ပုတ္ထုတ္လိုက္စဥ္မွာပင္ ေနာက္နားမွ မွင္စာတစ္ေကာင္ ဘြားခနဲေပၚလာသည္။ မွင္စင္ ပါးစပ္က အစြမ္းကုန္ၿပဲအာၿပီး ပုခံုးကို သြားခြ်န္ေတြႏွင့္ ငံု႔ကိုက္သည္။ အေဖ … !!!!!!!!!!!!

လင္းသဒၵါ ေခါင္းျပဳတ္မထြက္ပင္ တယမ္းယမ္းခါသည္။ ယမရာဇာက သူ႔လက္ကိုဖယ္လိုက္ၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ ေနာက္ဆက္တြဲဘာျဖစ္သည္ကို လင္းသဒၵါ မသိလိုက္။ မ်က္ရည္ေတြစီးက်ေနသည့္တိုင္ မီး၀င္း၀င္းေတာက္မတက္ မ်က္လံုးတစ္စံုႏွင့္ ယမရာဇာကို စိုက္ၾကည့္သည္။ အ၀ါေရာင္မ်က္သားထဲမွ အနက္ေရာင္မ်က္ဆံေလးက ၀ိုင္း၀ိုင္းေတာက္ေနသည္ကို ၾကည့္ၿပီး ယမရာဇာ လင္းသဒၵါကို သေဘာက်သြားသည္။ ငရဲတံခါးဖြင့္ဖို႔က ပိုအေရးႀကီးသည္ဆိုတာကို သိသည့္တိုင္ မ်က္စိေရွ႔က အေခ်ာအလွေလးကို အလြတ္မေပးခ်င္ေတာ့။ ဟုတ္ေတာ့လဲဟုတ္သည္။ တကယ္တမ္း ငရဲတံခါးဖြင့္ဖို႔ ဆိုတာကလဲ စြမ္းအားရွင္ေက်ာက္တစ္ခု လိုေနေသးသည္မဟုတ္လား။ လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပားတစ္ခုထဲႏွင့္ေတာ့ ရခ်င္မွရမည္ဆုိတာ ယမရာဇာသိထားသည္။ တမင္တကာအရဲစြန္႔၍ စမ္းသပ္ခ်င္လို႔သာ ေမွ်ာ္စင္ညီေနာင္ဆီသို႔ ျပန္လာခဲ့တာျဖစ္သည္။ တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္ေလာက္နားၿပီး စြမ္းအားရွင္ေက်ာက္ေနာက္ကို လိုက္ရေပဦးမည္။ နားသည္ဆိုတာကလဲ လူကိုသာ အနားေပးမွာ၊ လီးကိုေတာ့ အနားေပးမွာ မဟုတ္။ မာယာေဒ၀ီ အျဖစ္ဆိုးနဲ႔ ေသသြားရကတည္းက က်ိန္း၀ါးထားခဲ့တာရွိသည္။ အဲဒီကိစၥကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရမည္။

ယမရာဇာ မ်က္လံုးက ရမၼက္ခိုးေတြႏွင့္ ေတာက္ေျပာင္လာသည္။ သူမတကိုယ္လံုးကို စူးစူးရဲရဲ စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ ယမရာဇာအၾကည့္ေတြကို ရိပ္မိၿပီး လင္းသဒၵါေၾကာက္သလိုေတာင္ ျဖစ္သည္။ ပံုမွန္အတိုင္းဆို ဒါမ်ဳိးကို ဂရုစိုက္မွာမဟုတ္ေပမယ့္ အခုေတာ့ သူမမွာ ခ်စ္ရသူ ရွိေနခဲ့ၿပီ။ သူမကိုယ္ေလး မသန္႔စင္မွာ စိုးရြံ ႔သည္။ “ရွင္ .. ရွင္ .. မယုတ္မာနဲ႔ ..“ “ဟား .. ဟား .. ယုတ္မာေတာ့ေရာ မင္းက ဘာလုပ္ႏိုင္မွာမို႔လဲ … ငါလိုးတာကိုခံၾကည့္စမ္းပါ .. ၀ံပုေလြမရာ .. မင္း တန္းတန္းစြဲသြားေစရမယ္ ..“ “ထြီ ..“ “မင္းက ေတာ္ေတာ္ တံေတြးေထြးခ်င္ေနတယ္ ဟုတ္လား .. ေအး .. တံေတြးေထြးရေစမယ္ .. ခနေစာင့္ ..“ မရေတာ့ၿပီ။ ေၾကာက္ကန္ကန္ၿပီး ရုန္းေနသည့္ လင္းသဒၵါကိုယ္မွကိုယ္က်ပ္၀တ္စံုကို အတင္းဆြဲခြ်တ္သည္။ အ၀တ္ႀကိဳးေတြေျပသြားသည္ႏွင့္ အေပၚပိုင္းက ဟင္းလင္းျဖစ္သည္။ ယမရာဇာ ဒီမွာတင္မရပ္ပဲ ကိုယ္က်ပ္ေဘာင္းဘီကိုပါ ဆြဲခြ်တ္သည္။ ပကတိတင္းရင္းစိုျပည္လွသည့္ လင္းသဒၵါကိုယ္ေလးက မိေမြးတိုင္းဖေမြးတိုင္းနီးပါး ျဖစ္သြားသည္။ မို႔သည့္ေနရာကမို႔၊ ေဖာင္းသည့္ေနရာကေဖာင္းမို႔ ျမင္ရသည္ႏွင့္ ရမၼက္ၾကြစရာေကာင္းေနသည္။ တကိုယ္လံုးကို အစုန္အဆန္ၾကည့္ၿပီး သေဘာက်ေနသည့္ ယမရာဇာ မ်က္လံုးက လင္းသဒၵါလည္တိုင္ရွိ လည္ဆြဲကုိ ျမင္သြားသည္။ ရင္ႏွစ္မႊာၾကား၌ ပန္းေရာင္ေက်ာက္က တလဲ့လဲ့ႏွင့္ေတာက္ေနသည္။

“အလို ..“ ယမရာဇာ ျဖဴ၀င္းမို႔ေမာက္ေနသည့္ ႏို႔ႏွစ္လံုးကိုေတာင္ စိတ္မ၀င္စားႏိုင္ပဲ လည္ဆြဲဆီသို႔ လက္လွမ္းသည္။ လည္ဆြဲကို ထိေတာ့မလို လက္တစ္လံုးျခားေလာက္အေရာက္တြင္ ရုတ္ခ်ည္းသူ႔လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက ေခ်ာ္ရည္ပူထဲ အႏွစ္ခံလိုက္ရသလို ခံစားရၿပီး ရွဲခနဲျမည္သည္။ “အား“ ခနဲ ယမရာဇာ အလန္႔တၾကားေအာ္ၿပီး လက္ျပန္ရုတ္သည္။ သူ႔လက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြသည္ မယံုႏိုင္ဖြယ္ရာ နီရဲေနသည္။ ဒါ … ဒါ …။ “၀ံပုေလြမ .. ဒါ .. ဒါကို မင္းဘယ္ေနရာက ရတာလဲ …“ “က်မ ခ်စ္သူေပးထားတာ … ရွင္ထိရဲထိၾကည့္ .. က်မအသက္တာ အေသခံမယ္ .. ဒါေတာ့ အပါမခံႏိုင္ဘူး ..“ လင္းသဒၵါက အျဖစ္အပ်က္ကို နားမလည္ေပမယ့္ ယမရာဇာက နားလည္သည္။ ေလာေလာဆယ္တြင္ သူ႔ေခါင္းထဲ၌ တပ္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွသည့္ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ေရေဆး၀ံပုေလြမေလးကို ေမ့သြားသည္။ သူ႔မ်က္စိက လည္ဆြဲကိုသာ မမွိတ္မသုန္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ယမရာဇာကို ကံၾကမၼာကေစာင့္ေရွာက္ၿပီ။ စြမ္းအားရွင္ေက်ာက္ (Divine Gem) .. ဘယ္နားရွာရမွန္းေတာင္ မသိေသးသည္ဟာက သူ႔ေရွ ႔ကို တန္းတန္းမတ္မတ္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ လင္းသဒၵါကို သူေက်းဇူးတင္ရမည္။ တကယ္လို႔သာ ဒီေကာင္မေလးကို မုဒိန္းက်င့္ဖို႔ မစဥ္းစားခဲ့မိဘူးဆိုလွ်င္ ဒီေက်ာက္ကို ျမင္ဖို႔ လမ္းစရွိမည္မဟုတ္။ ဒီဟာက သူမကိုယ္က်ပ္အကၤ် ီထဲ၀င္ၿပီး ေပ်ာက္ကြယ္ေနခဲ့လို႔ လမ္းတေလွ်ာက္လံုး လင္းသဒၵါ သူႏွင့္အတူ ပါလာခဲ့သည့္ေတာင္ ေတြ႔မွမေတြ႔ခဲ့တာ။ ဟား .. ဟား …. ယမရာဇာ .. ယမရာဇာ .. ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့လဲ ေက်ာက္တစ္လံုးထဲႏွင့္ ငွက္ႏွစ္ေကာင္ရေပဦးေတာ့မည္။ ယမရာဇာ “တဟားဟား“ ေအာ္ရယ္ရင္း သူ႔၀တ္ရုံစထဲသို႔ လက္ျပန္ႏိႈက္သည္။ လက္ထဲပါလာသည္က လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပား …။

ယမရာဇာ လင္းသဒၵါကို စိတ္မ၀င္စားေတာ့။ လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပားကိုသာ စူးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ရုတ္ခ်ည္းေျပာင္းလဲသြားသည့္ ယမရာဇာအမူအယာကို ေထာက္ခ်င့္၍ လင္းသဒၵါ ဘာဆိုတာ ရိပ္မိသြားသည္။ မ်က္လံုးေလးအ၀ိုင္းသားႏွင့္ ယမရာဇာ လုပ္သမွ်ကို စူးစိုက္ၾကည့္သည္။ သူမတကိုယ္လုံး အ၀တ္အစားမလံုမလဲႏွင့္ ရွိေနသည္ကိုေတာင္ သတိမရေတာ့။

ေက်ာက္သင္ပုန္းအရြယ္ထက္ အနည္းငယ္ႀကီးမည္ဟု ထင္ရေသာ လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပား၏ အလည္တြင္ ခ်ဳိင့္ေနေသာ ေနရာေလးရွိသည္။ ဒါက .. စြမ္းအားရွင္ ေက်ာက္အတြက္ေနရာျဖစ္ရမည္။ ယမရာဇာ မ်က္ႏွာက ၀င္းလက္သြားၿပီး ေမွ်ာ္စင္၏ေရွ႔သို႔ ထြက္သြားသည္။ ၀ရံတာလို ျဖစ္ေနသည့္ ထိုေနရာတြင္ ရပ္ရင္း ေကာင္းကင္ကို လက္ေျမွာက္၍ တစ္စံုတစ္ခုကို ရြတ္ဆိုသည္။ လင္းသဒၵါၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပားသည္ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆြဲလိုက္သည့္ႏွယ္ ေလထဲသို႔ အလိုလိုၾကြတက္သည္။ ယမရာဇာ ေခါင္းအေပၚတည့္တည့္တြင္ သံုးေလးငါးပတ္ေလာက္ ပတ္ခ်ာလည္သြားၿပီးမွ ၿငိမ္သက္စြာရွိေနသည္။ ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို ေမွ်ာ္စင္၏ အေနာက္ဘက္ေကာင္းကင္မွ မိုးခ်ိမ္းသံမ်ားကိုၾကားရသည္။ တဒိုင္းဒိုင္း ျမည္လာသည့္ မိုးခ်ိမ္းသံမ်ားႏွင့္ မေရွာင္းမေႏွာင္းတြင္ လွ်ပ္စီးလွ်ပ္ပန္းမ်ားက ေကာင္းကင္ထက္၌ ဟိုမွဒီမွထြက္ေပၚလာသည္။ ေန႔ခင္း၏ အလင္းေရာင္သည္ ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို မည္းတက္လာသည့္တိမ္တိုက္ေတြေၾကာင့္ ညႏွင့္မျခား ေမွာင္က်သည္။ ယမရာဇာ ငရဲတံခါးဖြင့္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနေခ်ေလၿပီ ..။

“ေမာင္သီဟ .. တို႔ေတြ ျမန္ျမန္သြားမွျဖစ္မယ္ …“ အခ်ိန္အခါမဟုတ္ ေကာင္းကင္ထက္တြင္ မည္းေမွာင္တက္လာသည့္ တိမ္ဆိုင္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး ေနာ္၀တီက စိုးရိမ္တႀကီးေျပာသည္။ တဆက္တည္း ယမရာဇာတစ္ေယာက္ လင္းသဒၵါ၏ လည္ဆြဲကို ရွာေတြ႔သြားၿပီဆိုတာ သူမ နားလည္သည္။ ပံုမွန္အတိုင္းဆို ေတြ႔သြားစရာအေၾကာင္းမရွိသူမို႔ လင္းသဒၵါဘယ္လိုအေျခအေနေရာက္ေနသည္ဆိုတာ စဥ္စားမိၿပီး သူမ စိတ္မေကာင္း။ သီဟကိုသာ သနားၾကင္နာသည့္အၾကည့္ႏွင့္ စိုက္ၾကည့္သည္။ သူမ ေတြးသလို သီဟလဲ ေတြးမိသည္ထင္သည္။ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ စိုးရိမ္စိတ္ႏွင့္ ေသာကေရာက္ေနမႈကို အတိုင္းသားျမင္ေနရသည္။ ဒါကိုျမင္ေတာ့ ေနာ္၀တီေဘးမွ ျမင္းခ်င္းယွဥ္စီးလာသူ ကလ်ာဏီ သီဟဆီသို႔ တိုးသြားသည္။

“သီဟ .. ရွင္လက္ခံမယ္ဆိုရင္ လင္းသဒၵါကိုကယ္ဖို႔ … မမ အႀကံတစ္ခု ကမ္းလွမ္းပါရေစ ..“ “ေျပာပါ မကလ်ာ .. လင္းသဒၵါအတြက္ဆုိ က်ေနာ္စြန္႔စားဖို႔ အသင့္ပါပဲ ..“ “မမနဲ႔ သီဟ ႏွစ္ေယာက္ထဲ အရင္သြားၾကရင္ မေကာင္းဘူးလား …“ “မမဆိုလိုတာ ??? “ “ျမင္းေပၚမွာ စီးရတာထက္ .. ဒီထက္ပိုျမန္တဲ့သတၱ၀ါေပၚမွာ သီဟမ်ား စီးခ်င္သလားလို႔ …“

သူတို႔ေခါင္းေပၚမွာ ေက်ာ္ျဖတ္ကာ ပ်ံသန္းသြားသည့္ ကလ်ာဏီႏွင့္ သီဟကို သု၀ဏတို႔ ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း သူတို႔ႏွင့္ေ၀းကြာသြားၿပီး မဲေမွာင္ေနသည္တိမ္တိုက္ေတြထဲ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သည္။ သု၀ဏ သူ႔ျမင္းနံေဘးကို ေျခဖေနာင့္ႏွင့္တို႔သည္။ အုန္းခြံေရာင္စစ္ျမင္းက က်ယ္ေလာင္စြာဟီၿပီး ေရွ႔ကိုဒုန္းစိုင္းေျပးသည္။ အားက်မခံ သု၀ဏေနာက္မွ ကပ္ပါလာသူက ညီမျဖစ္သူ ေခမာသီႏွင့္ စီစီဟန္ ..။ ပစၥလက္ေတာအုပ္၏ လမ္းတေလွ်ာက္ ျမင္းခြာသံမ်ားက တေျဖာင္းေျဖာင္းႏွင့္ ညံသြားသည္။ လမ္း၏အဆံုးတြင္ ေတာင္ကုန္းတစ္ခုကအသင့္ရွိေနသည္။ ဒုန္းစိုင္းဆင္းလာသည္မို႔ သူတို႔အားလံုး အခ်ိန္ခနေလးအတြင္းမွာ ေတာင္ကုန္းထိပ္သု႔ိေရာက္လာၾကသည္။ ထိုေရာအခါ သု၀ဏတို႔ ျမင္ကြင္းထဲ၌ ေပၚလာသည္က မဲေမွာင္ေနသည့္ ေကာင္းကင္ေနာက္ခံႏွင့္အၿပိဳင္ မိုးမိုးမတ္မတ္ရွိေနသည့္ ရဲတိုက္မည္းႀကီးတစ္ခု။ ထိုရဲတိုက္မည္းႀကီး၏ အလယ္တြင္ကား ေကာင္းကင္ထိမတတ္ ထိုးထြက္ေနသည့္ ေမွ်ာ္စင္ႏွစ္ခု .. ေမွ်ာ္စင္ညီေနာင္ … သူတို႔ၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ ရဲတိုက္၏ တံခါး၀က တကြ်ီကြ်ီျမည္ကာ အေပၚဘက္သို႔ ပြင့္သြားသည္။ မဲမဲအေကာင္မ်ားက ထိုတံခါး၀မွာ အလံုးအရင္း အျပင္သို႔ တိုးထြက္လာသည္။

“Minotaurs !!!!!!!!!! …“

တိမ္ဆိုင္တိမ္တိုက္ေတြသည္ လွ်င္ျမန္လွေသာအဟုန္ျဖင့္ သီဟတို႔ေအာက္မွာ ျဖတ္ေျပးေနသည္။ ၿပိဳးခနဲ လွ်ပ္စီးတစ္ခ်က္လက္လိုက္သည္တြင္ ယမရာဇာ၏ ရဲတိုက္ကို ျဖတ္ခနဲ ျမင္လိုက္ရသည္။ “သီဟ .. ညာဘက္ေမွ်ာ္စင္မွာ !!! …“ ကလ်ာဏီ ျမင္သလို သီဟလဲ ျမင္ပါသည္။ လက္တစ္ဖက္ႏွင့္ ကလ်ာဏီ၏ လည္ဂုတ္ကို တင္းတင္းဖက္ထားရင္း က်န္သည့္တစ္ဖက္ႏွင့္ ရိုင္ဖယ္ကို အသင့္ကိုင္ထားလိုက္သည္။ သီဟ အသင့္ျဖစ္သည္ႏွင့္ ကလ်ာဏီက တိမ္တိုက္ေနာက္၌ ၀ဲကာပုန္းေနရာမွ ဦးစိုက္ ထိုးဆင္းသည္။ အရွိန္ကျပင္းလွသျဖင့္ သီဟ နားထဲကေတာင္ တစီစီျဖစ္သလို ခံစားရသည္။ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ေမွ်ာ္စင္ႏွင့္နီးကပ္လာၿပီး ၀ရံတာထက္မွ အေျခအေနကို သဲသဲကြဲကြဲ ျမင္လာသည္။

Divine Gem (စြမ္းအားရွင္ေက်ာက္) တြင္ မည္သို႔ေသာ အစြမ္းသတၱိေတြ ရွိသည္မသိ။ ယမရာဇာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ လင္းသဒၵါလည္တိုင္ကေန ဆြဲခြ်တ္လို႔မရပါ။ မတတ္ႏိုင္သည့္အဆံုး ေမွ်ာ္စင္ထိပ္တြင္ အေစာင့္ခ်ထားေသာ Minotaur ႏွစ္ေကာင္ကို လွမ္းေခၚၿပီး လင္းသဒၵါကို ဖမ္းခ်ဳပ္ထားဖို႔ ေစခိုင္းရသည္။ သူမကို ခတ္ထားသည့္ သံေျခက်င္းမ်ားထဲမွ လြတ္သည္ႏွင့္ လင္းသဒၵါ Minotaur တစ္ေကာင္၏ ေခါင္းကိုလွမ္းကန္သည္။ သို႔ေသာ္ က်န္ Minotaur တစ္ေကာင္က အတင္း လူခ်င္း၀င္ပူးၿပီး ခ်ဳပ္ထားသျဖင့္ ထိထိေရာက္ေရာက္ မျဖစ္ေပ။ အေၾကာက္အကန္ ရုန္းရင္းကန္ရင္းႏွင့္ပင္ ေမွ်ာ္စင္၏ ၀ရံတာဆီသို႔ တရြတ္တိုက္ပါလာသည္။

ေလထဲတြင္ ရပ္တည္ေနေသာ လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပားသည္ လင္းသဒၵါ အနားေရာက္လာသည္ႏွင့္ သတၱဳသံလိုမ်ဳိး ထူးဆန္းသည့္အသံ တစ္ခုထျမည္သည္။ ၿငိမ္ေနရာမွ စက္၀ိုင္းကေတာ့လို သံုးေလးပတ္လည္ၿပီး ရပ္သြားေသာအခါ အခ်ဳိင့္ေလးရွိသည့္ဘက္က လင္းသဒၵါဆီသို႔ မ်က္ႏွာမူၿပီးသားျဖစ္သည္။ ထိုေရာအခါ သူမလည္တိုင္ရွိ ပန္းေရာင္ေက်ာက္သည္ အလင္းတန္းမ်ား ရုတ္ခ်ည္း ျဖာထြက္လာၿပီး လူတစ္ေယာက္လွမ္းဆြဲလိုက္သည့္ႏွယ္ ေက်ာက္ျပားဆီသို႔ ၾကြတက္သည္။ လင္းသဒၵါ မ်က္လံုးအစံု ျပဴးက်ယ္လာသည္။ ေအာက္ခံၾကမ္းျပင္ကို ေျခစံုကန္၍ ရုန္းသည့္တိုင္ လမ္းညႊန္ေက်ာက္ျပား၏ ဆြဲအားကို ေတာင့္ခံမထားႏိုင္။ လည္ဆြဲက တစတစျဖင့္ ေက်ာက္ျပား၏ အလည္ဗဟိုသို႔ ဦးတည္သြားေနသည္။ သူမေဘးနားရွိ Minotaur ႏွစ္ေကာင္သည္ အခုအခ်ိန္တြင္ လင္းသဒၵါကို ဖမ္းခ်ဳပ္ထားစရာေတာင္ မလိုေတာ့ပါ။ လင္းသဒၵါ ခမ်ာ အသားထဲနစ္မတတ္ျဖစ္ေနသာ ဆြဲႀကိဳး၏အားေၾကာင့္ လည္တိုင္ေတာင္ က်ဳိးမလိုျဖစ္ေနသည္။ လည္ဆြဲကို အတင္းဆြဲခြ်တ္ဖို႔ ႀကိဳးစားစဥ္မွာပင္ ပန္းေရာင္ေက်ာက္က ေက်ာက္ျပားအလယ္သို႔ ထိထိမိမိ ကပ္မိသည္။ ခ်ပ္ခနဲ ျမည္သံထြက္လာၿပီး ပန္းေရာင္ေက်ာက္မွ အလင္းတန္းသည္ မ်က္လံုးမခံႏိုင္ေအာင္ စူးရွစြာလင္းျဖာသည္။ ထိုအလင္းတန္းသည္ ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို မီးဆလိုက္ထိုးသလို ေမွ်ာ္စင္ေအာက္ေျခသို႔ တရွိန္ထိုး ထိုးဆင္းသြားသည္။ အလင္းေရာင္ ထိုးက်ရာ ေျမျပင္သည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ တုန္ခါလာၿပီး ပက္ၾကားအက္ေတြ ျဖာထြက္သည္။ ထိုပက္ၾကားအက္ေၾကာင္းမ်ား ၾကားမွ ခဏအၾကာတြင္ မီးလွ်ံတညီးညီးကို ျမင္ေနရသည္။ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းသည့္ အသံဗလံေတြ ထိုအက္ေၾကာင္းထဲမွ ပ်ံ ႔လြင့္လာသည္။ ငရဲတံခါး ပြင့္ေတာ့မည္ …။

ေမွ်ာ္စင္ေအာက္ရွိ ရဲတုိက္ေရွ႔မွာေတာ့ … သု၀ဏတို႔ အုပ္စု ေတာ္ေတာ္အေျခအေနဆိုးေနသည္။ Minotaur ေတြ၏ အင္အားက သူတို႔လူစုထက္ ႏွစ္ဆ၊ သံုးဆမက ရွိသည္။ ဒီၾကားထဲ Orc ေတြကပါ ရွိေနေသးသည္။ ေနာ္၀တီ၏ လမ္းညႊန္မႈျဖင့္ သူတို႔ ျမင္းေတြကို ပတ္ခ်ာလည္ေျပးခိုင္းထားသျဖင့္သာ အခုအခ်ိန္ထိ ေတာင့္ခံထားႏိုင္တာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအကြက္ကလဲ ေရရွည္တြင္ေတာ့ မေအာင္ျမင္ပါ။ တိုက္ပြဲအခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် သူတို႔လူစု Minotaur ေတြ၏ အ၀ိုင္းကို ခံလာရသည္။ ေဘးခ်င္းယွဥ္ကာ တိုက္ခိုက္ေနၾကသည့္ သု၀ဏႏွင့္ စီစီဟန္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ၾကည့္ၾကသည္။ ႏွစ္ဦးစလံုး ကိုယ္စီကိုယ္စီ ေသြးအလိမ္းလိမ္းႏွင့္ ျဖစ္ေနသည္။

“စီစီ …“ “သု၀ဏ ..“ “တကယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ အသက္ရွင္ၿပီး က်န္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ စီစီ က်ေနာ့္အနားမွာ ေနေပးႏိုင္မွာလား …“ “တကယ္ .. စီစီလဲ .. အဲဒါကို ေျပာမလို႔ပဲ စဥ္းစားေနတာ .. ခစ္ .. ခစ္ ..“ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနသည့္ အေျခအေန ျဖစ္သည့္တိုင္ ၿပံဳးရယ္ႏိုင္ေသးသည့္ စီစီဟန္ကို ၾကည့္ၿပီး သု၀ဏ သေဘာအက်ႀကီး က်သည္။ ထိုၿပံဳးဟန္ေလးကပင္ သူ႔ရင္ထဲသို႔ အားအင္မ်ားစြာ တြန္းပို႔ေပးသလို ျဖစ္သည္။ ေနာက္ေက်ာတြင္ လြယ္ထားေသာ ျမားက်ည္ေတာက္ထဲကို လက္ျပန္ႏိႈက္သည္။ ျမားေလးစင္းပါလာသည္ႏွင့္ ေလးညိႈ ႔တြင္ ခ်က္ခ်င္းတင္ၿပီး ပစ္ထည့္သည္။ ဆယ္ေပေတာင္ မရွိေတာ့သည္ အကြာအေ၀းမွ ေျပးလာေနၾကသည့္ Minotaur ေလးေကာင္စလံုးကို ကြက္တိထိသည္။ ဒါေပမယ့္ သု၀ဏ၏ ျမားစြမ္းက Minotaur ေတြ၏ ထိုးစစ္ကို မခ်ိန္းေျခာက္ႏိုင္။ လဲက်သြားသည့္ Minotaur ေနာက္မွာ ေရလိႈင္းမ်ား တက္လာသည့္ႏွယ္ ေနာက္ထပ္ Minotaur ေတြက ေျပးထြက္လာၾကသည္။ သု၀ဏ ျမားတံကို လက္ျပန္ႏႈိက္သည္။ လက္ကဘာကိုမွ မစမ္းမိ … ျမားတစ္စင္းမွ မရွိေတာ့ ….

“တီ … တီ … တီ …“ မည္သည့္အရပ္မွ ထြက္ေပၚလာမွန္း မသိေသာ စစ္ခ်ီတံပိုးမႈတ္သံမ်ားေၾကာင့္ အေသအေၾကတိုက္ခိုက္ဖို႔ ျပင္ေနၾကေသာ လူႏွစ္စု ဟိုဟိုဒီဒီ ၾကည့္မိၾကသည္။ တံပိုးခရာသံမ်ားက သု၀ဏတို႔ လွည့္ၾကည့္ၾကခ်ိန္တြင္ ရပ္တန္႔သြားၿပီမို႔ ဘယ္အရပ္က ထြက္ေပၚလာမွန္း သူတို႔မသိ။ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက္ရွာမိၾကသည္။ ထိုအခိုက္ ေမွ်ာ္စင္ညီေနာင္၏ အေနာက္ဘက္ရွိေတာင္ကုန္းထိပ္၌ လူတစ္ေယာက္ အလံတိုင္တစ္ခုကိုင္၍ ေပၚလာသည္။ ျမင္းတစ္စƞ